patologiczna skłonność do hazardu

Patologiczna skłonność do hazardu, zwana również zaburzeniem hazardowym, to przewlekłe i postępujące zaburzenie psychiczne charakteryzujące się niekontrolowanym przymusem uprawiania hazardu, mimo negatywnych konsekwencji. Zgodnie z klasyfikacją DSM-5, zaburzenie to zostało przeniesione z kategorii zaburzeń kontroli impulsów do kategorii uzależnień behawioralnych, co podkreśla jego podobieństwo do uzależnień od substancji psychoaktywnych.

Mechanizm powstawania tego zaburzenia opiera się na dysfunkcji układu nagrody w mózgu, z nieprawidłowościami w przekaźnictwie dopaminergicznym i serotoninergicznym. Badania neuroobrazowe wykazują zmiany w aktywności kory przedczołowej, jądra półleżącego oraz układu limbicznego u osób z tym zaburzeniem, co przekłada się na zaburzoną kontrolę impulsów i podejmowanie ryzykownych decyzji.

Diagnoza wymaga stwierdzenia utrzymujących się przez co najmniej 12 miesięcy objawów takich jak: zaabsorbowanie hazardem, potrzeba zwiększania stawek dla osiągnięcia pożądanego pobudzenia, nieudane próby ograniczenia lub zaprzestania hazardu, niepokój przy próbach ograniczenia hazardu, traktowanie hazardu jako sposobu ucieczki od problemów, okłamywanie bliskich odnośnie zaangażowania w hazard, narażanie relacji i kariery zawodowej oraz poszukiwanie pomocy finansowej u innych.

Leczenie patologicznej skłonności do hazardu ma charakter wieloaspektowy i obejmuje psychoterapię (głównie poznawczo-behawioralną), farmakoterapię (antagoniści opioidowi jak naltrekson, SSRI, stabilizatory nastroju) oraz udział w grupach samopomocowych (np. Anonimowi Hazardziści). Skuteczność terapii zależy od wczesnego rozpoznania zaburzenia i kompleksowego podejścia terapeutycznego uwzględniającego również leczenie współwystępujących zaburzeń psychicznych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl