niedobór witamin A i D3

Niedobór witamin A i D3 to powszechny problem zdrowotny prowadzący do szeregu konsekwencji klinicznych. Witamina A (retinol) jest kluczowa dla prawidłowego funkcjonowania narządu wzroku, integralności nabłonków oraz modulacji odpowiedzi immunologicznej. Jej niedobór może manifestować się zaburzeniami widzenia zmierzchowego (tzw. kurza ślepota), suchością rogówki i spojówek (kseroftalmia), zwiększoną podatnością na infekcje oraz zaburzeniami różnicowania komórek nabłonkowych.

Witamina D3 (cholekalcyferol) odgrywa fundamentalną rolę w gospodarce wapniowo-fosforanowej, mineralizacji kości oraz funkcjonowaniu układu immunologicznego. Niedobór D3 prowadzi do zaburzeń homeostazy wapnia, manifestujących się krzywicą u dzieci i osteomalacją u dorosłych. Badania wskazują również na związek hipowitaminozy D z większą podatnością na infekcje, choroby autoimmunologiczne, niektóre nowotwory oraz schorzenia układu sercowo-naczyniowego.

Diagnostyka niedoborów opiera się na oznaczeniach stężeń retinolu w surowicy (dla witaminy A) oraz 25-hydroksywitaminy D (dla witaminy D3). W przypadku witaminy D, wartości poniżej 20 ng/ml (50 nmol/l) wskazują na niedobór, natomiast stężenia w zakresie 20-30 ng/ml (50-75 nmol/l) definiuje się jako suboptymalne. Suplementacja powinna być prowadzona pod kontrolą lekarza, szczególnie u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, takich jak niemowlęta, kobiety ciężarne, osoby starsze oraz pacjenci z ograniczoną ekspozycją na światło słoneczne lub zaburzeniami wchłaniania.