głębokie zapalenie mieszków włosowych
Głębokie zapalenie mieszków włosowych (folliculitis profunda) to zakażenie obejmujące głębsze warstwy mieszków włosowych, sięgające poza warstwę rogową naskórka. W przeciwieństwie do powierzchownego zapalenia, proces zapalny rozprzestrzenia się na tkankę okołomieszkową, co prowadzi do powstawania głębszych zmian skórnych.
Etiologia schorzenia najczęściej związana jest z bakteriami Staphylococcus aureus, choć czynnikami wywołującymi mogą być również grzyby, wirusy oraz bakterie Gram-ujemne. Do czynników predysponujących należą: zaburzenia odporności, cukrzyca, otyłość, urazy mechaniczne, okluzja skóry oraz stosowanie miejscowych kortykosteroidów.
Klinicznie objawia się występowaniem bolesnych, głębokich guzków zapalnych i krost, które mogą ewoluować do ropni. Zmiany najczęściej lokalizują się na owłosionej skórze głowy, karku, pośladkach i kończynach. Cięższe formy głębokiego zapalenia mieszków włosowych to ropnie mnogie pach i pachwin (hidradenitis suppurativa) oraz folliculitis decalvans prowadzące do bliznowacenia.
Leczenie wymaga stosowania antybiotyków ogólnoustrojowych dobranych na podstawie antybiogramu. W przypadkach opornych na standardową terapię może być konieczne zastosowanie retinoidów doustnych, kortykosteroidów lub interwencji chirurgicznej. Profilaktyka obejmuje odpowiednią higienę, unikanie drażnienia skóry i leczenie chorób predysponujących.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to zapalny proces obejmujący pojedyncze lub mnogie mieszki włosowe, manifestujący się czerwonymi grudkami lub krostkami, często z ropnym wypełnieniem, lokalizującymi się najczęściej na twarzy, owłosionej skórze głowy, szyi, ramionach, pachwinach i pośladkach. Etiologia jest najczęściej bakteryjna, z dominacją Staphylococcus aureus, choć możliwe są także infekcje grzybicze, wirusowe, pasożytnicze oraz czynniki nieinfekcyjne (mechaniczne, chemiczne, okluzja). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i wywiadzie, z możliwością wykonania wymazów do hodowli, badania mikroskopowego lub biopsji w przypadkach atypowych. W przebiegu łagodnym zaleca się samoopiekę, natomiast w cięższych lub nawracających przypadkach stosuje się miejscowe (kwas fusydowy, klindamycyna, erytromycyna) lub doustne antybiotyki (dikloksacylina, cefalosporyny, tetracykliny), a także leki przeciwgrzybicze i kortykosteroidy. Wskazane jest stosowanie ciepłych kompresów, higieny skóry oraz unikanie czynników drażniących.
antybiotyk doustny, antybiotyk miejscowy, azole, badanie mikroskopowe, biopsja skóry, blizna, blizna keloidowa, cefalosporyna, ciepły okład, czyrak, dikloksacylina, drenaż chirurgiczny, erytromycyna, fototerapia, głębokie zapalenie mieszków włosowych, gronkowiec złocisty, hodowla bakteryjna, ketokonazol, klindamycyna, kortykosteroid, krostki ropne, kwas fusydowy, laseroterapia, lek przeciwgrzybiczny, mupirocyna, nacięcie i drenaż, nosiciel S. aureus, okluzja mieszka włosowego, osłabiony układ odpornościowy, podrażnienie mechaniczne, rumień, terapia fotodynamiczna, tetracyklina, trimetoprim-sulfametoksazol, zapalenie mieszków włosowych