procedury wspomaganego rozrodu

Procedury wspomaganego rozrodu (ang. Assisted Reproductive Technology, ART) to zabiegi medyczne stosowane w leczeniu niepłodności, których celem jest zwiększenie szans na uzyskanie ciąży. Obejmują one szereg technik, w których komórki jajowe, plemniki lub zarodki są poddawane manipulacjom laboratoryjnym.

Najczęściej stosowaną metodą wspomaganego rozrodu jest zapłodnienie pozaustrojowe (in vitro fertilization, IVF), które polega na pobraniu komórek jajowych, zapłodnieniu ich plemnikami w warunkach laboratoryjnych, a następnie przeniesieniu powstałych zarodków do macicy. Inne techniki to m.in. docytoplazmatyczna iniekcja plemnika (ICSI), zamrażanie komórek jajowych i zarodków (krioprezerwacja), diagnostyka przedimplantacyjna zarodków (PGD/PGS) oraz inseminacja domaciczna (IUI).

Wskazaniami do zastosowania procedur wspomaganego rozrodu są m.in.: niepłodność związana z czynnikiem męskim (oligozoospermia, azoospermia), zaburzenia owulacji, endometrioza, niedrożność lub uszkodzenie jajowodów, niepłodność idiopatyczna oraz genetyczne uwarunkowania niepłodności. Procedury te mogą być również stosowane u par z ryzykiem przeniesienia chorób genetycznych na potomstwo.

Skuteczność procedur wspomaganego rozrodu zależy od wielu czynników, w tym od wieku pacjentki, przyczyny niepłodności oraz zastosowanej metody. Średnia skuteczność pojedynczego cyklu IVF, mierzona odsetkiem żywych urodzeń, wynosi około 20-40% u kobiet poniżej 35 roku życia, ale znacząco spada wraz z wiekiem pacjentki. Procedury te wiążą się również z ryzykiem powikłań, takich jak zespół hiperstymulacji jajników, ciąża wielopłodowa czy powikłania położnicze.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl