farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych dotyczy badania losów leków w organizmie u pacjentów, którzy ze względu na specyficzne cechy fizjologiczne mogą wykazywać odmienną odpowiedź na leki w porównaniu do populacji ogólnej.

Do populacji szczególnych zalicza się pacjentów pediatrycznych, geriatrycznych, kobiety w ciąży i karmiące piersią, osoby z niewydolnością nerek lub wątroby oraz pacjentów z otyłością. U tych grup parametry farmakokinetyczne (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i eliminacja) mogą ulegać znaczącym zmianom, co przekłada się na konieczność modyfikacji dawkowania leków.

U dzieci różnice farmakokinetyczne wynikają z niedojrzałości układów enzymatycznych, odmiennej zawartości wody ustrojowej i białek osocza oraz zmiennej funkcji nerek. U osób starszych obserwuje się fizjologiczny spadek funkcji nerek, zmniejszoną masę wątroby i przepływu krwi przez ten narząd, a także zmiany w składzie ciała, co wpływa na dystrybucję leków.

Pacjenci z niewydolnością nerek wymagają szczególnej uwagi ze względu na zmniejszony klirens leków eliminowanych tą drogą, co może prowadzić do kumulacji substancji czynnych i nasilenia działań niepożądanych. Podobnie niewydolność wątroby wpływa na metabolizm wielu leków, zmieniając ich biodostępność i czas półtrwania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zyrtec 10 mg/ml

Cetyryzyna dichlorowodorek w postaci kropli doustnych (10 mg/ml, 0,5 mg/kropla) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu około 300 ng/ml w ciągu 1 ± 0,5 h. Biodostępność jest wysoka i niezależna od podania z pokarmem, który jedynie spowalnia tempo wchłaniania. Lek wykazuje liniową kinetykę w dawkach 5-60 mg, z okresem półtrwania około 10 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę bez kumulacji przy dawce 10 mg przez 10 dni. Cetyryzyna wiąże się z białkami osocza w 93%, nie wpływając na wiązanie warfaryny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki – około 66% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Metabolizm wątrobowy jest minimalny, co zwiększa przewidywalność działania leku.
antykoagulant, biodostępność, cetyryzyna dichlorowodorek, choroba miąższu wątroby, dawkowanie cetyryzyny, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka w populacjach szczególnych, hemodializa, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, marskość żółciowa, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą, przewlekła choroba wątroby, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wchłanianie cetyryzyny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zastój żółci
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Klabax 250 mg

Klarytromycyna charakteryzuje się dobrą i szybką absorpcją po podaniu doustnym, z biodostępnością około 50%. W stanie stacjonarnym, po dawce 250 mg co 12 godzin, maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 1 μg/mL, a aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny około 0,6 μg/mL, z okresem półtrwania odpowiednio 3-4 godziny i 5-6 godzin. W tkankach, takich jak wątroba i płuca, stężenia klarytromycyny są wielokrotnie wyższe niż w osoczu (stosunek 10-20), natomiast penetracja do płynu mózgowo-rdzeniowego jest ograniczona (1-2% stężenia w surowicy). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a wydalanie odbywa się zarówno z moczem (do 46% dawki), jak i kałem (do 40%). W niewydolności wątroby nie obserwuje się istotnych zmian w stężeniach leku, natomiast w niewydolności nerek dochodzi do zwiększenia stężeń klarytromycyny i metabolitu, wydłużenia okresu półtrwania oraz zmniejszenia wydalania, co koreluje z ciężkością niewydolności nerek i wymaga uwagi klinicznej.
14-hydroksymetabolit, 14-OH-klarytromycyna, antybiotyk makrolidowy, bariera krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, biodostępność klarytromycyny, błona śluzowa żołądka, dostępność biologiczna, dystrybucja w tkankach, farmakokinetyka klarytromycyny, farmakokinetyka w populacjach szczególnych, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolizm i eliminacja, metabolizm klarytromycyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, omeprazol, penetracja do płynu mózgowo-rdzeniowego, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zakażenie HIV, zakażenie Mycobacterium avium
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Erlis 10 mg

Tadalafil, substancja czynna leku Erlis (10 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Jego farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 2,5-20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. Tadalafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (~63 l) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (94%). Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do nieaktywnego klinicznie metabolitu glukuronianu metylokatecholu. Okres półtrwania wynosi około 17,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) oraz moczem (36%). Wchłanianie nie jest istotnie modyfikowane przez pokarm ani porę podania, a obecność leku w nasieniu jest minimalna (<0,0005% dawki).
biotransformacja, cukrzyca, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, farmakokinetyka w populacjach szczególnych, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, liniowość farmakokinetyczna, metabolit nieaktywny, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substancja czynna, tadalafil, zaburzenie erekcji

farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Zyrtec 10 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Klabax 250 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Erlis 10 mg