naciek z bazofilów
Naciek z bazofilów to zjawisko patologiczne charakteryzujące się gromadzeniem komórek bazofilowych w tkankach. Bazofile stanowią najmniej liczną grupę granulocytów (stanowią ok. 0,5-1% wszystkich leukocytów krwi obwodowej) i zawierają ziarnistości zasadochłonne, które barwią się zasadowymi barwnikami.
Nacieki z bazofilów najczęściej występują w przebiegu reakcji alergicznych i zapalnych. Komórki te odgrywają istotną rolę w odpowiedzi immunologicznej dzięki uwalnianiu mediatorów zapalnych, takich jak histamina, heparyna, leukotrieny i interleukiny. W tkankach bazofile uczestniczą w reakcjach nadwrażliwości typu I, zwalczaniu pasożytów oraz modulacji reakcji zapalnych.
Zwiększona liczba bazofilów oraz ich nacieki w tkankach mogą wskazywać na schorzenia hematologiczne, w tym przewlekłą białaczkę szpikową, gdzie liczba bazofilów może być znacznie podwyższona (bazofilia). Inne stany kliniczne związane z naciekami bazofilowymi to reakcje polekowe, choroby zapalne jelit, zapalenia naczyń oraz niektóre nowotwory układu krwiotwórczego.
Diagnostyka nacieków z bazofilów opiera się na badaniach histopatologicznych i cytologicznych wycinków tkankowych, badaniach immunohistochemicznych oraz oznaczaniu markerów aktywacji bazofilów. Leczenie jest ukierunkowane na schorzenie podstawowe, które wywołuje zjawisko nacieku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Irprestan 300 mg
Przedkliniczne badania irbesartanu, substancji czynnej leku Irprestan, wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i narządowej przy dawkach klinicznie istotnych. Wysokie dawki (≥250 mg/kg/dobę u szczurów, ≥100 mg/kg/dobę u makaków) powodowały obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt). Dawki ≥500 mg/kg/dobę indukowały zmiany zwyrodnieniowe w nerkach, takie jak śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki z bazofilów oraz wzrost stężeń mocznika i kreatyniny w osoczu, co wiązano z przeciwnadciśnieniowym działaniem leku i zmniejszonym przepływem nerkowym. Rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego obserwowano przy dawkach ≥90 mg/kg/dobę u szczurów i ≥10 mg/kg/dobę u makaków, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, ciałko żółte, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, implantacja zarodka, irbesartan, klastogenność, mutagenność, naciek z bazofilów, obrzęk podskórny, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, poszerzenie miedniczek nerkowych, przenikanie przez łożysko, rakotwórczość, resorpcja płodu, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność ogólnoustrojowa, wodniak moczowodu, zdolność rozrodcza