parametr czerwonokrwinkowy
Parametry czerwonokrwinkowe to zestaw wskaźników laboratoryjnych, które opisują ilość, jakość i funkcje erytrocytów (czerwonych krwinek) we krwi pacjenta. Podstawowe parametry czerwonokrwinkowe obejmują: liczbę erytrocytów (RBC), stężenie hemoglobiny (HGB), hematokryt (HCT), średnią objętość krwinki (MCV), średnią masę hemoglobiny w krwince (MCH), średnie stężenie hemoglobiny w krwince (MCHC) oraz wskaźnik anizocytozy (RDW).
Parametry czerwonokrwinkowe stanowią istotną część morfologii krwi i są kluczowe w diagnostyce różnych typów niedokrwistości (anemii), chorób przewlekłych, zaburzeń hematologicznych oraz ocenie ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Nieprawidłowości w tych parametrach mogą wskazywać na niedobory żelaza, witaminy B12 lub kwasu foliowego, krwawienia, hemolizę, choroby szpiku kostnego czy nowotwory hematologiczne.
Interpretacja parametrów czerwonokrwinkowych wymaga analizy całościowej – oceny wszystkich wskaźników łącznie z innymi badaniami laboratoryjnymi i obrazem klinicznym pacjenta. Szczególnie cenne diagnostycznie są wskaźniki czerwonokrwinkowe w połączeniu z rozmaz krwi obwodowej, który umożliwia ocenę morfologii erytrocytów i wykrycie nieprawidłowych form komórkowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Viatris 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa telmisartanu wykazały, że ekspozycja na dawki terapeutyczne u ludzi prowadzi do obniżenia parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmian hemodynamicznych nerek, manifestujących się wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy. U zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym zaobserwowano również hiperkaliemię. Morfologiczne zmiany nerek obejmowały poszerzenie i zanik kanalików nerkowych, przerost aparatu przykłębuszkowego oraz wzrost aktywności reninowej osocza, co jest charakterystyczne dla leków modulujących układ renina-angiotensyna-aldosteron. Dodatkowo, telmisartan indukował uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiec poprzez doustną suplementację soli, co wskazuje na mechanizm farmakologiczny leku jako przyczynę tych działań niepożądanych.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie genotoksyczności, ciśnienie tętnicze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vanatex HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności preparatu Vanatex HCT, zawierającego 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki, z objawami nefropatii, nacieków bazofilowych w kanalikach nerkowych oraz wzrostem stężeń mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy, a także zwiększoną diurezą i stężeniem elektrolitów w moczu. Efekty te obserwowano u szczurów od dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu z 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (odpowiednik 0,9 i 3,5-krotności maksymalnych dawek u ludzi) oraz u marmozet od 10 mg/kg mc./dobę walsartanu z 3 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,3 i 1,2-krotności dawek ludzkich). Dodatkowo, duże dawki skojarzenia powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz przerost tętniczek doprowadzających w nerkach, a u marmozet także uszkodzenia błony śluzowej żołądka. Toksyczność ta wiąże się z farmakologicznym mechanizmem blokowania angiotensyny II i pobudzania wydzielania reniny, podobnie jak w przypadku inhibitorów ACE, jednak nie ma dowodów na kliniczne znaczenie tych efektów przy stosowaniu terapeutycznych dawek u ludzi.
badanie przedkliniczne, blokowanie angiotensyny II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor ACE, liczba erytrocytów, nefropatia, parametr czerwonokrwinkowy, stężenie elektrolitów w moczu, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, stężenie potasu w surowicy, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerki, walsartan z hydrochlorotiazydem, wartość hematokrytu, wskaźnik przeżywalności, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Thyrosan 50 mg
Przed rozpoczęciem terapii produktem Thyrosan, zawierającym propylotiouracyl w dawce 50 mg na tabletkę, konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na propylotiouracyl lub inne pochodne tiouracylu oraz reakcje alergiczne na składniki pomocnicze preparatu. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z nadczynnością tarczycy z wolem zamostkowym, zwłaszcza przy współistniejącym ucisku na tarczycę, gdyż może to pogorszyć przebieg choroby. Ponadto, niewydolność wątroby stanowi istotne ograniczenie ze względu na metabolizm propylotiouracylu w tym narządzie, co zwiększa ryzyko kumulacji leku i hepatotoksyczności.
agranulocytoza, granulocyt obojętnochłonny, hepatotoksyczność, leczenie chirurgiczne, leukocyt, leukopenia, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedokrwistość, niewydolność wątroby, parametr czerwonokrwinkowy, pochodna tiouracylu, propylotiouracyl, stężenie hemoglobiny, terapia radiojodem, tyreostatyk, wole zamostkowe, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmabax 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu, substancji czynnej leku Telmabax, wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany hematologiczne, takie jak zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie poziomu hemoglobiny oraz spadek hematokrytu. Wpływ na funkcję nerek objawiał się wzrostem stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmianami morfologicznymi, jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka, w postaci nadżerek i owrzodzeń, były obserwowane u szczurów i psów, jednak działania te można było ograniczyć poprzez doustne uzupełnienie soli. W badaniach teratogennych nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków, manifestując się mniejszą masą ciała i opóźnionym otwarciem oczu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, badanie in vitro, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kancerogenność, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas, przerost aparatu przykłębuszkowego, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa telmisartanu wykazały, że stosowanie dawek odpowiadających terapeutycznym u ludzi powoduje istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. Zaobserwowano również hemodynamiczne zaburzenia funkcji nerek, manifestujące się wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny oraz hiperkaliemią. U psów stwierdzono morfologiczne zmiany nerek, w tym poszerzenie i zanik kanalików nerkowych, typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II. Dodatkowo, u szczurów i psów odnotowano uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki i owrzodzenia, które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli. Zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego były obserwowane, jednak oceniono je jako nieistotne klinicznie.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas, telmisartan, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna, zanik kanalików nerkowych, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valtap HCT 320 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności połączenia walsartanu z hydrochlorotiazydem (Valtap HCT) wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki, z nefropatią i naciekami bazofilowymi w kanalikach nerkowych, obserwowanymi u szczurów i marmozet przy dawkach odpowiednio od 30 mg/kg mc./dobę walsartanu z 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,9/3,5-krotność MRHD u szczurów) oraz 10 mg/kg mc./dobę walsartanu z 3 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,3/1,2-krotność MRHD u marmozet). Wysokie dawki powodowały także obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych, uszkodzenia błony śluzowej żołądka (u marmozet od 30/9 mg/kg mc./dobę) oraz przerost tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym mechanizmem działania walsartanu, polegającym na blokowaniu hamowania uwalniania reniny przez angiotensynę II. Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla obu składników, potwierdzając bezpieczeństwo na poziomie genotoksycznym.
dysfagia, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja nerek, inhibitor ACE, kanalik nerkowy, liczba erytrocytów, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, potencjał mutagenny, przerost tętniczek doprowadzających, stężenie elektrolitów w moczu, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, stężenie potasu w surowicy, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, walsartan z hydrochlorotiazydem, wartość hematokrytu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 40 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Telam, zawierającego telmisartan (40 mg) i amlodypinę (10 mg), wykazały, że profile toksyczności obu substancji nie nakładają się, co zmniejsza ryzyko nasilenia działań niepożądanych podczas terapii skojarzonej. W badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach (dawki 3,2/0,8; 10/2,5; 40/10 mg/kg) nie stwierdzono nasilenia toksyczności. Telmisartan w dawkach terapeutycznych powodował obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy). U zwierząt obserwowano także uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec przez doustne uzupełnienie soli. Zwiększona aktywność reninowa osocza i przerost aparatu przykłębuszkowego były charakterystyczne dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Nie wykazano działania teratogennego telmisartanu, choć dawki toksyczne wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwieranie oczu). Badania mutagenności i rakotwórczości telmisartanu były negatywne.
aktywność reninowa osocza, amlodypina bezylan, amlodypina maleinian, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas, przerost aparatu przykłębuszkowego, spermatyda, Telam, telmisartan i amlodypina, testosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valarox 80 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Valarox zawiera walsartan i rozuwastatynę, których profil bezpieczeństwa oceniono w badaniach przedklinicznych. Walsartan wykazywał toksyczność reprodukcyjną u szczurów przy dawce 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotność maksymalnej zalecanej dawki u ludzi – MRHD 320 mg/dobę), objawiającą się zmniejszoną przeżywalnością, opóźnionym rozwojem i obniżonym przyrostem masy ciała potomstwa. Wielokrotne podawanie dawek 200-600 mg/kg mc./dobę (6-18x MRHD) powodowało u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany hemodynamiki nerek, natomiast u małp szerokonosych obserwowano nefropatię z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny. Szczególnie istotne jest trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów przy dawce 1 mg/kg mc./dobę (10-35% maksymalnej dawki pediatrycznej), co może mieć znaczenie kliniczne dla dzieci poniżej 1 roku życia, ze względu na proces dojrzewania nerek trwający do pierwszego roku życia u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dojrzewanie nerek, działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał hERG, kanalik nerkowy, kreatynina, nefropatia, opóźnienie rozwoju, parametr czerwonokrwinkowy, pęcherzyk żółciowy, poziom terapeutyczny, stężenie mocznika, substancja czynna, toksyczne działanie, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ, uszkodzenie nerek, wskaźnik przeżywalności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Telmisartan + HCT Genoptim, przeprowadzone na szczurach i psach, wykazały brak dodatkowych zmian patologicznych przy jednoczesnym podawaniu telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej u ludzi. Obserwowane zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (przerost komórek aparatu przykłębuszkowego) są charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów ACE. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt, co wskazuje na mechanistyczne podłoże tych zmian. U psów zaobserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, związane z farmakologiczną aktywnością telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, kreatynina, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał genotoksyczny, renina, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedawkowanie – Imuran 50 mg
Przedawkowanie azatiopryny, substancji czynnej Imuranu, prowadzi do istotnej mielosupresji, której maksymalne nasilenie obserwuje się po 9-14 dniach od ekspozycji. Objawy kliniczne obejmują zakażenia oportunistyczne, owrzodzenia gardła, wybroczyny, krwawienia, nudności, wymioty, biegunkę, leukopenię oraz zaburzenia czynności wątroby, z podwyższonymi enzymami wątrobowymi. Przedawkowanie częściej wynika z przewlekłego przekraczania dawek terapeutycznych niż z jednorazowego spożycia dużej dawki (np. 7,5 g). Mechanizmy toksyczności obejmują bezpośredni efekt cytotoksyczny na szpik kostny i błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz immunosupresję, co predysponuje do infekcji i zaburzeń krzepnięcia.
azatiopryna, biała krwinka, centrum zatruć, dekontaminacja przewodu pokarmowego, efekt cytotoksyczny, efekt toksyczny, enzym wątrobowy, funkcja wątroby, hamowanie szpiku kostnego, hematokryt, hepatotoksyczność, immunosupresja, Imuran, infekcja oportunistyczna, leczenie wspomagające, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, morfologia krwi z rozmazem, objaw infekcji, objawy hematologiczne, owrzodzenie gardła, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, parametr krzepnięcia, płytka krwi, przedawkowanie azatiopryny, substancja czynna, toksyczność szpiku kostnego, trombocytopenia, węgiel aktywowany, wybroczyna, wynaczynienie krwi, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie nieznanego pochodzenia, zmiana śluzówkowa, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Polsart Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach wykazały brak synergistycznej toksyczności przy dawkach odpowiadających klinicznym. Obserwowane efekty toksyczne obejmowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny w osoczu oraz hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego. U psów dodatkowo stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologiczną aktywnością telmisartanu. Uszkodzenia śluzówki żołądka były możliwe do ograniczenia poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie wykazano jednoznacznych dowodów teratogenności, choć toksyczne dawki telmisartanu wpływały negatywnie na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał genotoksyczny, renina w osoczu, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carzap 16 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu (substancji czynnej Carzap) nie wykazały toksyczności układowej ani uszkodzeń narządów docelowych przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W wysokich dawkach obserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, co wskazuje na wpływ na parametry czerwonokrwinkowe. Ponadto, kandesartan wywoływał nefrologiczne zmiany, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, będące wtórnym efektem obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego. Zaobserwowano także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak uznano, że zmiana ta nie ma klinicznego znaczenia u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne. Badania mutagenności i karcynogenności nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego kandesartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu, kreatynina, mutagenność, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność reprodukcyjna, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny, wpływ genotoksyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipper-Mono 320 mg
Przedkliniczne badania walsartanu, substancji czynnej leku Dipper-Mono, wykazały brak istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na dorosłych szczurach i małpach szerokonosych dawki toksyczne (200-600 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 6-18-krotności maksymalnej dawki u ludzi 320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg) powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany hemodynamiczne nerek, rozrost kanalików nerkowych oraz nefropatię u małp. U ciężarnych szczurów dawka 600 mg/kg mc./dobę (18-krotność dawki ludzkiej) skutkowała zmniejszoną przeżywalnością i opóźnionym rozwojem potomstwa. Rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, obserwowany u obu gatunków, prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny, badanie farmakologiczne, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, liczba erytrocytów, mechanizm działania farmakologicznego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźniony rozwój potomstwa, parametr czerwonokrwinkowy, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, wartość hematokrytu, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramladio 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramladio, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się dobrym profilem toksyczności ostrej oraz przewlekłej. Maksymalne tolerowane dawki ramiprylu wyniosły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8,0 mg/kg/dobę u małp. Zaobserwowano typowe dla inhibitorów ACE zaburzenia elektrolitowe oraz zmiany w morfologii krwi, a także powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę). Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg/dobę ciężarnym samicom szczurów wiązało się z nieodwracalnym uszkodzeniem nerek potomstwa. Testy mutagenności nie potwierdziły działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, bezylan, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, morfologia krwi, parametr czerwonokrwinkowy, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
W badaniach przedklinicznych dotyczących preparatu Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz nie przeprowadzono kompleksowych testów dla połączenia trzech substancji czynnych, jednak dane dotyczące poszczególnych składników i ich kombinacji wskazują na brak nowych działań toksycznych. Kandesartan w dawkach terapeutycznych nie wykazywał toksyczności ogólnoustrojowej, choć w dużych dawkach obserwowano nefrotoksyczność, zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany w aparacie przykłębkowym nerek, które są uważane za efekt farmakologiczny i prawdopodobnie nieistotne klinicznie. Badania rozrodczości wykazały toksyczny wpływ kandesartanu na płód w późniejszym okresie ciąży, natomiast testy mutagenności i rakotwórczości nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego.
działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutagenność, naciek bazofilów, nefrotoksyczność, parametr czerwonokrwinkowy, rozstrzeń kanalików nerkowych, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbis 32 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Karbis, wykazały, że w dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi nie obserwuje się istotnych toksycznych efektów ogólnoustrojowych ani narządowych. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy wysokich dawkach, odnotowano zmniejszenie podstawowych parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Mechanizm tych zmian wiąże się z farmakologicznym działaniem leku, prowadzącym do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego, a nie z bezpośrednią toksycznością. Ponadto, u zwierząt obserwowano rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co nie występowało u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
aparat przykłębuszkowy, ciśnienie tętnicze krwi, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu, komórka aparatu przykłębuszkowego, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, rozstrzeń kanalika nerkowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność rozwojowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
W badaniach przedklinicznych dotyczących skojarzenia kandesartanu, amlodypiny oraz hydrochlorotiazydu (HCT) nie przeprowadzono dedykowanych testów toksyczności, jednak dane dotyczące poszczególnych składników i kombinacji kandesartanu z HCT nie wykazały nowych efektów toksycznych. Kandesartan w dużych dawkach wpływał na parametry erytrocytów (zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu), funkcję nerek (śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików, wzrost mocznika i kreatyniny) oraz powodował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym. Wykazano fetotoksyczność kandesartanu w późnej ciąży, brak mutagenności i rakotwórczości. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków, natomiast w dawkach do 10 mg/kg/dobę nie wpływała na płodność, choć obserwowano obniżenie hormonów gonadotropowych i testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia u szczurów. Nie wykazano działania rakotwórczego ani genotoksycznego amlodypiny.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębuszkowy, działanie genotoksyczne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanalik nerkowy, karcynogenność, komórka Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, obniżenie ciśnienia krwi, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, przeżywalność noworodków, rozrost komórek, spermatyda, testosteron, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, zapalenie śródmiąższowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivipril 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały wysoki profil bezpieczeństwa przy jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów, bez objawów ostrej toksyczności. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zmiany farmakodynamiczne typowe dla inhibitorów ACE, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi. Wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek, co potwierdza działanie leku na poziomie komórkowym. Dawki dobrze tolerowane bez istotnych efektów toksycznych wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8,0 mg/kg/dobę u małp.
aparat przykłębuszkowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, nefrotoksyczność, parametr czerwonokrwinkowy, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, upośledzenie płodności, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Dipper 320 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Co-Dipper, zawierającego walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały nefrotoksyczność jako główny efekt uboczny, szczególnie u marmozet i szczurów. Dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu + 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u szczurów oraz 10 mg/kg mc./dobę walsartanu + 3 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u marmozet (odpowiednio 0,9× i 3,5× MRHD dla szczurów oraz 0,3× i 1,2× MRHD dla marmozet) powodowały nefropatię z naciekami bazofili, zaburzenia elektrolitowe, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w objętości i składzie moczu. Wyższe dawki indukowały także obniżenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek aferentnych w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego, a toksyczność rozwojowa była związana z toksycznością dla matek, bez efektów teratogennych.
działanie klastogenne, działanie teratogenne, hematokryt, hemodynamika nerkowa, inhibitor ACE, krwinka czerwona, mocznik i kreatynina, naczynie nerkowe, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał mutagenny, reakcja nefrotoksyczna, rozwój embrionalny i płodowy, stężenie elektrolitów, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, toksyczność nerkowa, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uwalnianie reniny, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie parametrów nerkowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Furagina APTEO MED 50 mg
Przedawkowanie furazydyny, substancji czynnej leku Furagina APTEO MED, stanowi istotne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, ze względu na nerkową eliminację leku i ryzyko kumulacji. Klinicznie objawia się bólami głowy, zawrotami, nudnościami, wymiotami, reakcjami alergicznymi oraz niedokrwistością wynikającą z toksycznego działania na ośrodkowy układ nerwowy, błonę śluzową przewodu pokarmowego i szpik kostny. Wartości parametrów hematologicznych, takich jak hemoglobina i hematokryt, mogą ulec obniżeniu, co wymaga monitorowania. Szczególnie narażone są osoby z zaburzeniami czynności nerek, w podeszłym wieku oraz przyjmujące leki nefrotoksyczne.
badanie czynności wątroby, błona śluzowa przewodu pokarmowego, diureza, filtracja kłębuszkowa, furazydyna, hemodializa, hemoliza, lek nefrotoksyczny, morfologia krwi, niedokrwistość, niewydolność nerek, objaw przedawkowania, obrzęk naczynioruchowy, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, parametr czerwonokrwinkowy, płukanie żołądka, powikłanie pulmonologiczne, reakcja alergiczna, szpitalny oddział ratunkowy, technika nerkozastępcza, toksyczne działanie na szpik kostny, układ nerwowy, upośledzona czynność nerek, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenie funkcji nerek, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tezeo 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu, substancji czynnej leku Tezeo, wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, poziomu hemoglobiny oraz hematokrytu, obserwowane u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym. Ponadto, telmisartan wpływał na funkcję nerek, powodując wzrost stężenia azotu we krwi, mocznika, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a u psów stwierdzono strukturalne zmiany nerek, w tym poszerzenie i zanik kanalików nerkowych. W obrębie przewodu pokarmowego odnotowano nadżerki, owrzodzenia oraz zmiany zapalne błony śluzowej żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne uzupełnienie soli, co wskazuje na związek tych działań z mechanizmem farmakologicznym telmisartanu. Charakterystyczne dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II były także zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te nie miały istotnego znaczenia klinicznego.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt hematologiczny, erytrocyt, funkcja filtracyjna nerek, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, mocznik, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, poszerzenie kanalików nerkowych, potas w surowicy, stężenie azotu, telmisartan, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zanik kanalików nerkowych, zmiana zapalna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Bluefish 80 mg
Telmisartan wykazuje umiarkowaną biodostępność około 50% przy szybkim, choć zmiennym wchłanianiu z przewodu pokarmowego, z istotnym wpływem posiłku na zmniejszenie AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg. Parametry farmakokinetyczne, zwłaszcza Cmax i AUC, rosną nieproporcjonalnie do dawki powyżej 40 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i alfa-1 kwaśną glikoproteiną, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 500 l, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm telmisartanu polega na sprzęganiu do nieaktywnych glukuronidów, a eliminacja odbywa się głównie z kałem w postaci niezmienionej, z końcowym okresem półtrwania przekraczającym 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, a wydalanie nerkowe jest minimalne (<1%).
aktywność reninowa osocza, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, antagonista receptora angiotensyny II, AUC, badanie genotoksyczności, biodostępność leku, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, eliminacja leku, hemodializoterapia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens osoczowy, kumulacja leku, liczba erytrocytów, maksymalne stężenie leku w osoczu, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, pochodna glukuronidowa, przepływ wątrobowy krwi, przerost aparatu przykłębuszkowego nerek, stężenie azotu mocznikowego, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu w surowicy, stężenie w osoczu, telmisartan, wartość hematokrytu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Reddy 160 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa walsartanu wskazują, że podawanie dawek znacznie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg, co odpowiada dawkom 6-18-krotnie wyższym w mg/kg mc./dobę) prowadzi do istotnych zmian hematologicznych i nefrologicznych u szczurów oraz małp szerokonosych. U dorosłych szczurów obserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, zaburzenia hemodynamiki nerek z niewielkim wzrostem stężenia mocznika oraz zmiany strukturalne w nerkach, takie jak rozrost kanalików i bazofilia. U małp zmiany te były bardziej nasilone, obejmując pełnoobjawową nefropatię z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny w surowicy. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, będący efektem farmakologicznym obniżania ciśnienia tętniczego, występował u obu gatunków, jednak prawdopodobnie nie pojawia się u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny, bazofilia kanalików nerkowych, ciężarna samica szczura, ciśnienie tętnicze, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, uszkodzenie nerek, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Krka 100 mg
Dasatinib Krka, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach od 20 mg do 140 mg, jest silnym inhibitorem kinazy BCR-ABL oraz kinaz rodziny SRC, wykazującym aktywność już w stężeniach subnanomolarnych (0,6-0,8 nM). Lek ten hamuje zarówno aktywną, jak i nieaktywną formę BCR-ABL, a także inne kinazy onkogenne, co umożliwia przełamywanie oporności na imatynib u pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) i Ph+ ALL. Badania kliniczne fazy I i II potwierdziły skuteczność i trwałość odpowiedzi hematologicznej i cytogenetycznej u pacjentów opornych lub nietolerujących imatynibu, stosując początkową dawkę 70 mg dwa razy na dobę z możliwością modyfikacji. Profil farmakokinetyczny i mechanizm działania dazatynibu są ściśle powiązane z jego efektywnością terapeutyczną w leczeniu nowotworów hematologicznych.
agregacja płytek krwi, brodawczak, c-KIT, dazatynib, domena kinazy BCR-ABL, działanie fototoksyczne, efekt klastogenny, faza akceleracji, faza przewlekła, gruczolak prostaty, immunosupresja, inhibitor kinazy proteinowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor subnanomolarny, kanał potasowy hERG, kinaza BCR-ABL, kinaza onkogenna, kinaza receptora efryny, kinaza SRC, linia komórek białaczkowych, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odstęp QT, oporność na imatynib, ośrodkowy układ nerwowy, parametr czerwonokrwinkowy, Ph+ ALL, profil toksyczności, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, rak płaskonabłonkowy, receptor PDGFβ, śródmiąższowa mineralizacja nerek, stężenie subnanomolarne, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, włókno Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Orion 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały wpływ na parametry hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co jest charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II. Ponadto, zaobserwowano istotne zmiany w funkcji nerek, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne zmiany nerek (poszerzenie i zanik kanalików nerkowych) u psów. Zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego były typowe dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, jednak nie miały istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, telmisartan wywoływał uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiegać poprzez doustne uzupełnienie soli.
aberracja chromosomowa, aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka błony śluzowej, parametr czerwonokrwinkowy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 50 mg
Dazatynib przeszedł szeroką ocenę toksykologiczną w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym na myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego (jelito jako narząd docelowy), układu krwiotwórczego (zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym) oraz układu limfatycznego (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych), przy czym wszystkie te zmiany były odwracalne po przerwaniu leczenia. U małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek po podawaniu leku do 9 miesięcy. Dazatynib hamował agregację płytek in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo u szczurów, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Badania kardiologiczne wykazały brak wydłużenia odstępu QT oraz innych niekorzystnych zmian w zapisie EKG u małp, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa kardiologicznego. Testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności in vitro (test Amesa) i genotoksyczności in vivo (test mikrojądrowy), choć wykazano działanie klastogenne in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego.
aberracja chromosomowa, agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja nerek, model in vitro, model in vivo, obumieranie płodu, odstęp QT, organogeneza, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, opierają się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (MRDH) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż MRDH w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak wyższe dawki obniżały stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (do 2-krotnie większych niż MRDH) nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, kreatynina, małpa szerokonosa, mocznik, mutagenność, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, spermatyda, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, Wamlox - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dasatinib Krka 70 mg
Dazatynib, inhibitor kinazy proteinowej z grupy leków przeciwnowotworowych (kod ATC: L01EA02), wykazuje silne, subnanomolarne działanie hamujące kinazę BCR-ABL (0,6-0,8 nM) oraz kinazy rodziny SRC, c-KIT, EPH i PDGFβ. Lek łączy się zarówno z aktywną, jak i nieaktywną formą BCR-ABL, co umożliwia skuteczne leczenie przewlekłej białaczki szpikowej (CML) i ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL), także u pacjentów opornych na imatynib. Badania kliniczne fazy I i II potwierdziły trwałą odpowiedź hematologiczną i cytogenetyczną, a dawka początkowa wynosiła 70 mg dwa razy dziennie z możliwością modyfikacji. Dazatynib wykazuje zdolność do zapobiegania progresji CML do fazy blastycznej oraz potencjalną skuteczność w zajęciu ośrodkowego układu nerwowego.
agregacja płytek krwi, c-KIT, chromosom Philadelphia, CML, czas krwawienia, domena kinazy BCR-ABL, faza akceleracji, gruczolak prostaty, inhibitor kinazy proteinowej, kinaza BCR-ABL, kinaza receptora efryny, kinaza rodziny SRC, kinaza SRC, lek przeciwnowotworowy, linia komórek białaczkowych, mieloblastyczna postać przełomu blastycznego, odstęp QT, oporność na imatynib, oporność wielolekowa, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, parametr czerwonokrwinkowy, Ph+ ALL, przewlekła białaczka szpikowa, rak płaskonabłonkowy, receptor PDGFβ, repolaryzacja komór, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, węzeł chłonny, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Heparinum GSK 300 j.m./g
W badaniach przedklinicznych heparyny sodowej, substancji czynnej preparatu Heparinum GSK (300 j.m./g, krem), określono toksyczność ostrą oraz długoterminową. LD50 u szczurów wyniosła 720 mg/kg (dożylne), 271 mg/kg (domięśniowe) oraz 423 mg/kg (podskórne), co wskazuje na różnice w toksyczności w zależności od drogi podania, z najniższą toksycznością przy podaniu dożylnym. W testach toksyczności podostrej (13 tygodni) i przewlekłej (26 tygodni) stosowano dawki 5, 10 i 20 mg/kg/dobę podskórnie. Tylko najwyższa dawka 20 mg/kg/dobę wywołała istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów i stężenia hemoglobiny, bez wykrycia zmian histopatologicznych w narządach.
badanie reprodukcyjne, erytrocyt, funkcja rozrodcza, heparyna sodowa, LD50, parametr czerwonokrwinkowy, parametry hematologiczne, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał mutagenny, stężenie hemoglobiny, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Brak działania mutagennego i rakotwórczego potwierdzono w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, liczba erytrocytów, parametr czerwonokrwinkowy, renina w osoczu, spermatyda, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron w osoczu, wartość hematokrytu, zmiana hematologiczna, zmiana hormonalna, zmiana nerkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorista 50 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa losartanu potasowego, substancji czynnej leku Lorista, wykazała brak istotnych działań niepożądanych w podstawowych funkcjach fizjologicznych oraz negatywnego wpływu genotoksycznego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności dawek wielokrotnych zaobserwowano jednak zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, a także wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histopatologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia, nadżerki i krwawienia.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, dawka wielokrotna, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, losartan potasowy, nadżerka, obumarcie płodu, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, rozwój prenatalny, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie błony śluzowej, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu, substancji czynnej preparatu Zanacodar, wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co wymaga monitorowania podczas terapii. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne zmiany takie jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów oraz przerost aparatu przykłębuszkowego u szczurów i psów. Zmiany te, typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II, prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) były obserwowane u szczurów i psów, jednak można im zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas w surowicy, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon substancji czynnych
Telmisartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, w badaniach przedklinicznych wykazuje wpływ na parametry hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu), funkcję nerek (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych u psów, przerost aparatu przykłębuszkowego) oraz równowagę elektrolitową (hiperkaliemia). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) obserwowane u zwierząt można ograniczyć przez doustną suplementację soli. W zakresie teratogenności brak jednoznacznych dowodów, jednak toksyczne dawki telmisartanu wpływają negatywnie na rozwój pourodzeniowy potomstwa (zmniejszenie masy ciała, opóźnione otwarcie oczu, zwiększona śmiertelność noworodków), co wskazuje na przeciwwskazania do stosowania w ciąży. Ocena genotoksyczności potwierdza niski potencjał mutagenny i klastogenny, a badania na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, co przemawia za bezpieczeństwem długoterminowego stosowania substancji.
aktywność reninowa osocza, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, czynność hemodynamiczna nerek, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, gęstość nasienia, hematokryt, hiperkaliemia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, równowaga elektrolitowa, spermatyda, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, telmisartan, testosteron w osoczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valtap HCT 160 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu Valtap HCT, zawierającego walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności przewlekłej jest nerka, z nefropatią i zaburzeniami biochemicznymi (wzrost mocznika, kreatyniny, potasu w surowicy oraz zmiany w moczu) obserwowanymi u szczurów przy dawce 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (odpowiednio 0,9- i 3,5-krotność maksymalnej dawki u ludzi) oraz u marmozet przy dawce 10 mg/kg mc./dobę walsartanu i 3 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,3- i 1,2-krotność dawki u ludzi). Wysokie dawki powodowały także niedokrwistość (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) od 100 mg/kg mc./dobę walsartanu u szczurów i 30 mg/kg mc./dobę u marmozet. U marmozet stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka oraz rozrost tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym mechanizmem blokowania angiotensyny II i wzrostem aktywności reninowej. Efekty te występowały przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane u ludzi (np. 18-krotność dawki walsartanu u szczurów). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników, a dane dotyczące kombinacji nie wskazują na interakcje zwiększające takie ryzyko.
angiotensyna II, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, nefropatia z naciekami bazofilowymi, nerka, parametr czerwonokrwinkowy, rozrost tętniczek doprowadzających, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, stężenie potasu w surowicy, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki, uwalnianie reniny, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Olimestra 20 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Co-Olimestra, zawierającego olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach wykazały, że głównym narządem docelowym działania toksycznego są nerki. Długotrwałe podawanie doustne różnych dawek leku przez okres do 6 miesięcy prowadziło do zwiększenia stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy, a także zmian degeneracyjnych i regeneracyjnych w nerkach, co wiązało się z hemodynamicznym zmniejszeniem perfuzji nerkowej i niedotlenieniem cewek nerkowych. Ponadto u szczurów zaobserwowano obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz zmniejszenie masy serca, co jest zgodne z działaniem innych antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE, jednak te efekty nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych u ludzi. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnych efektów genotoksycznych, a brak danych o rakotwórczości dla kombinacji jest uzasadniony brakiem dowodów na rakotwórczość olmesartanu medoksomilu w monoterapii.
antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, badanie toksyczności, Co-Olimestra, dysfagia, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, narząd docelowy, niedociśnienie, niedotlenienie cewek nerkowych, olmesartan medoksomil, parametr czerwonokrwinkowy, perfuzja nerkowa, stężenie hemoglobiny, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, zmiana hemodynamiczna, zmiany degeneracyjne nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Reddy 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu obejmowały ocenę farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W dawkach terapeutycznych nie wykazano istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach ciężarnych stosowanie dawki 600 mg/kg/dobę (około 18-krotnie wyższej niż maksymalna dawka dla ludzi 320 mg/dobę) powodowało zmniejszenie przeżywalności potomstwa, opóźnienie rozwoju i mniejszy przyrost masy ciała. W dawkach 200-600 mg/kg/dobę u dorosłych szczurów i małp szerokonosych obserwowano zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z rozrostem kanalików nerkowych i podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny, co wiązano z farmakologicznym działaniem leku i przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, obserwowany u zwierząt, prawdopodobnie nie występuje u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał słuchowy, kanalik nerkowy, kreatynina, małżowina uszna, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres HCT 12,5 mg + 8 mg
W badaniach przedklinicznych produktu leczniczego Candepres HCT, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, nie stwierdzono nowych działań toksycznych wynikających z kombinacji substancji aktywnych w porównaniu do efektów poszczególnych składników. Kandesartan w dużych dawkach u myszy, szczurów, psów i małp powodował zmiany hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie hemoglobiny i hematokrytu) oraz nefrotoksyczność objawiającą się zwyrodnieniem i poszerzeniem kanalików nerkowych, obecnością wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny w osoczu. Mechanizm nefrotoksyczności jest prawdopodobnie wtórny do działania hipotensyjnego i zmian przepływu krwi przez nerki, a dodatek hydrochlorotiazydu nasila te efekty. Dodatkowo obserwowano rozrost/przerost komórek aparatu przykłębkowego, uznawany za efekt farmakologiczny o niewielkim znaczeniu klinicznym.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębkowy, dysfunkcja nerek, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie toksyczne na płód, funkcja nerek, genotoksyczność, kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, kreatynina w osoczu, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, parametr nerkowy, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał genotoksyczny, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, wałeczek zasadochłonny, wartość hematokrytu, zaburzenie czynności nerek, zmniejszenie liczby erytrocytów, zwyrodnienie kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diovan 160 mg
Przedkliniczne badania walsartanu, substancji czynnej leku Diovan, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny potencjału rakotwórczego. W badaniach na szczurach wykazano, że dawki rzędu 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi 320 mg/dobę) podawane w okresie okołoporodowym powodowały obniżenie przeżywalności potomstwa, opóźnienia rozwojowe oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała. Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę (6-18-krotnie wyższych niż u ludzi) wywoływał u szczurów i małp zmiany w układzie krwiotwórczym (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefrotoksyczność, w tym wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, rozrost kanalików nerkowych oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązało się z farmakologicznym działaniem leku i obniżeniem ciśnienia tętniczego. U małp zmiany te były bardziej nasilone i prowadziły do nefropatii.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie przedkliniczne, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, dojrzewanie nerek, erytrocyt, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, mocznik, nefropatia, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przerost komórek przykłębuszkowych, układ krwiotwórczy