Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Zanacodar 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu, substancji czynnej preparatu Zanacodar, wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co wymaga monitorowania podczas terapii. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne zmiany takie jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów oraz przerost aparatu przykłębuszkowego u szczurów i psów. Zmiany te, typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II, prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) były obserwowane u szczurów i psów, jednak można im zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli.
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Zanacodar
Kompleksowe badania przedkliniczne telmisartanu, substancji czynnej preparatu Zanacodar, dostarczyły istotnych informacji na temat bezpieczeństwa stosowania tego leku. Badania te obejmowały ocenę parametrów hematologicznych, nerkowych oraz potencjalnego działania mutagennego, teratogennego i rakotwórczego.1
Wpływ na parametry hematologiczne
W badaniach przedklinicznych zaobserwowano, że ekspozycja na telmisartan w dawkach odpowiadających dawkom terapeutycznym stosowanym u ludzi powodowała zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych. Dotyczyło to w szczególności trzech kluczowych parametrów: liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. Efekty te wystąpiły u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym.2
Wpływ na czynność nerek
Badania wykazały, że telmisartan powodował zmiany w hemodynamicznej czynności nerek, objawiające się zwiększeniem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi. Dodatkowo obserwowano zwiększenie stężenia potasu w surowicy u zwierząt doświadczalnych z prawidłowym ciśnieniem tętniczym.3
W badaniach na psach stwierdzono poszerzenie i zanik kanalików nerkowych, natomiast u obu badanych gatunków zwierząt (szczury i psy) obserwowano zwiększenie aktywności reninowej osocza oraz przerost (rozrost) aparatu przykłębuszkowego nerek. Te zmiany są typowe dla inhibitorów konwertazy angiotensyny i innych antagonistów receptora angiotensyny II i wydają się nie mieć istotnego znaczenia klinicznego.4
Wpływ na układ pokarmowy
U szczurów i psów stwierdzono uszkodzenie błony śluzowej żołądka w postaci nadżerek, owrzodzeń i zmian zapalnych. Działania te są skutkiem mechanizmu farmakologicznego telmisartanu, znanego również z badań innych antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów konwertazy angiotensyny. Istotne jest, że tym działaniom niepożądanym można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli.5
Działanie teratogenne
W badaniach przedklinicznych nie uzyskano jednoznacznych dowodów na występowanie działania teratogennego telmisartanu. Niemniej jednak, zaobserwowano występowanie zaburzeń w rozwoju pourodzeniowym u potomstwa zwierząt, które były spowodowane przez toksyczne stężenia telmisartanu. Do tych zaburzeń należały:6
- Mniejsza masa ciała potomstwa
- Opóźnione otwieranie oczu u noworodków
- Większa śmiertelność potomstwa
Potencjał mutagenny i rakotwórczy
Przeprowadzone kompleksowe badania nie wykazały potencjału genotoksycznego telmisartanu. W badaniach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego ani znaczącego efektu klastogennego. Ponadto, w długoterminowych badaniach na myszach i szczurach nie zaobserwowano działania rakotwórczego tej substancji.7
Podsumowanie obserwowanych efektów w badaniach przedklinicznych
| Układ/narząd | Obserwowany efekt | Gatunek zwierząt | Znaczenie kliniczne |
|---|---|---|---|
| Układ krwiotwórczy | Zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) | Szczury, psy | Potencjalne, wymaga monitorowania |
| Nerki | Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, poszerzenie i zanik kanalików nerkowych (psy), przerost aparatu przykłębuszkowego | Szczury, psy | Prawdopodobnie bez znaczenia klinicznego |
| Elektrolity | Zwiększenie stężenia potasu w surowicy | Szczury, psy | Potencjalne, wymaga monitorowania |
| Układ pokarmowy | Uszkodzenie błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) | Szczury, psy | Potencjalne, można zapobiec przez suplementację soli |
| Rozwój pourodzeniowy | Mniejsza masa ciała, opóźnione otwieranie oczu, większa śmiertelność | Potomstwo szczurów | Obserwowane tylko przy toksycznych stężeniach |
| Potencjał genotoksyczny | Brak działania mutagennego i znaczącego efektu klastogennego | Badania in vitro | Bez znaczenia klinicznego |
| Potencjał rakotwórczy | Nie stwierdzono działania rakotwórczego | Myszy, szczury | Bez znaczenia klinicznego |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania