Właściwości farmakokinetyczne
Zanacodar 40 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Zanacodar

Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu, substancji czynnej zawartej w leku Zanacodar, obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania, które zostały szczegółowo zbadane i opisane. Poniżej przedstawiono charakterystykę farmakokinetyczną z uwzględnieniem różnych grup pacjentów.¹

Wchłanianie

Telmisartan charakteryzuje się szybkim, choć zmiennym stopniem wchłaniania z przewodu pokarmowego. Biodostępność bezwzględna tego związku wynosi średnio około 50%. Przyjmowanie leku wraz z pokarmem wpływa na wartość parametru AUC_0-∞ (pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu), powodując jego zmniejszenie o około 6% w przypadku dawki 40 mg oraz o 19% przy dawce 160 mg. Istotne jest, że przez pierwsze 3 godziny po podaniu produktu stężenie telmisartanu w osoczu pozostaje na podobnym poziomie, niezależnie od tego, czy lek został przyjęty na czczo czy po posiłku.²

Liniowość/nieliniowość

W przypadku telmisartanu nie obserwuje się liniowej zależności między dawką a stężeniem w osoczu krwi. Parametry farmakokinetyczne C_max (maksymalne stężenie w osoczu) oraz w mniejszym stopniu AUC zwiększają się nieproporcjonalnie po zastosowaniu dawek przekraczających 40 mg. Pomimo tego, niewielkie zmniejszenie wartości AUC nie powinno prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej leku.³

Dystrybucja

Telmisartan wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (V_dss) wynosi około 500 l, co wskazuje na szeroką dystrybucję leku w tkankach organizmu. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.”>4}

Biotransformacja

Metabolizm telmisartanu przebiega głównie poprzez proces sprzęgania, prowadzący do powstawania pochodnych glukuronidowych związku macierzystego. Istotne jest, że te metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej.⁵

Wydalanie

Profil farmakokinetyczny wydalania telmisartanu charakteryzuje krzywa wykładnicza, z okresem półtrwania w fazie eliminacji przekraczającym 20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (C_max) oraz w mniejszym stopniu AUC zwiększają się nieproporcjonalnie do dawki. W badaniach klinicznych nie wykazano, aby telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne. Zaobserwowano wyższe stężenia leku w osoczu u kobiet w porównaniu do mężczyzn, jednak różnica ta nie miała istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną. ^{20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano by telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne. Stężenia w osoczu były większe u kobiet niż u mężczyzn, zjawisko to nie miało istotnego wpływu na skuteczność.”>6}

Po podaniu doustnym (jak również dożylnym), telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Wydalanie z moczem stanowi mniej niż 1% podanej dawki. Całkowity klirens osoczowy (Cl_tot) jest wysoki i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczącą wartość w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi (około 1500 ml/min).<sup data-drug="Zanacodar" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 7

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Przeprowadzone badania farmakokinetyczne telmisartanu w populacji pediatrycznej obejmowały ocenę dwóch dawek leku (1 mg/kg oraz 2 mg/kg) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do <18 lat (n=57). Badanie trwało cztery tygodnie i miało na celu ocenę stanu stacjonarnego telmisartanu u dzieci i młodzieży oraz zbadanie różnic związanych z wiekiem. Choć badanie było zbyt małe, aby umożliwić pełną ocenę farmakokinetyki u dzieci poniżej 12. roku życia, uzyskane wyniki były zasadniczo zgodne z wynikami dotyczącymi populacji dorosłych. Potwierdzono nieliniowość farmakokinetyki telmisartanu, szczególnie w odniesieniu do wartości C_max.<sup data-drug="Zanacodar" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do 8

Płeć

W badaniach farmakokinetycznych zaobserwowano znaczące różnice w stężeniu telmisartanu w osoczu w zależności od płci. U kobiet stężenie maksymalne (C_max) było około 3-krotnie wyższe, a pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) około 2-krotnie większe niż u mężczyzn.⁹

Osoby w podeszłym wieku

Farmakokinetyka telmisartanu nie wykazuje istotnych różnic między pacjentami w podeszłym wieku a pacjentami poniżej 65. roku życia. Oznacza to, że wiek nie jest czynnikiem wymagającym modyfikacji dawkowania.¹⁰

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z lekkimi do umiarkowanych oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwowano podwojone stężenie telmisartanu w osoczu. Jednakże u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie odnotowano zmniejszone stężenie leku w osoczu. Ze względu na wysoki stopień wiązania telmisartanu z białkami osocza (>99,5%), usunięcie leku z krążenia za pomocą dializy jest mało prawdopodobne. Ważną informacją kliniczną jest fakt, że okres półtrwania w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.¹¹

Zaburzenia czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie biodostępności bezwzględnej telmisartanu prawie do 100%. Istotne jest, że okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością wątroby, co może mieć znaczenie przy ustalaniu schematu dawkowania.¹²