estron
Estron (E1) to hormon steroidowy należący do grupy estrogenów, naturalnie produkowany w organizmie człowieka, głównie w jajnikach, łożysku, a w mniejszych ilościach również w nadnerczach i tkance tłuszczowej. Jest jednym z trzech głównych estrogenów obok estradiolu (E2) i estriolu (E3), przy czym wykazuje słabszą aktywność biologiczną niż estradiol, lecz silniejszą niż estriol.
Estron powstaje głównie w wyniku aromatyzacji androstendionu, procesu katalizowanego przez enzym aromatazę. U kobiet po menopauzie staje się dominującym estrogenem, gdyż jego głównym źródłem jest wówczas konwersja androgenów nadnerczowych w tkance tłuszczowej. Fizjologiczne działanie estronu obejmuje wpływ na rozwój drugorzędowych cech płciowych, regulację cyklu miesiączkowego oraz utrzymanie gęstości mineralnej kości.
W diagnostyce medycznej poziom estronu może być oznaczany w celu oceny funkcji jajników, monitorowania terapii hormonalnej lub diagnozowania zaburzeń endokrynologicznych, takich jak przedwczesne dojrzewanie płciowe czy niektóre nowotwory hormonozależne. Podwyższone stężenia estronu mogą występować w zespole policystycznych jajników, otyłości, a także w niektórych nowotworach, w tym raku endometrium czy piersi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Femoston 2 mg estradiolu (tabletki ceglasto-czerwone), 2 mg estradiolu + 10 mg dydrogesteronu (tabletki żółte)
Femoston zawiera mikronizowany 17β-estradiol oraz dydrogesteron, których farmakokinetyka determinuje skuteczność terapii hormonalnej. Estradiol wykazuje biodostępność zależną od mikronizacji, co poprawia wchłanianie z przewodu pokarmowego. Po podaniu dawki 2 mg, stężenia w stanie równowagi dynamicznej wynoszą: Cmax 103,7 ± 48,2 pg/ml, Cmin 48 ± 30 pg/ml, a AUC0-24 1619 ± 733 pg·h/ml. Estradiol wiąże się w 98-99% z białkami osocza, głównie albuminami (30-52%) i SHBG (46-69%), co wpływa na jego biodostępność i działanie biologiczne. Metabolity estradiolu, estron (Cmax 622,2 ± 263,6 pg/ml) i siarczan estronu (Cmax 25,9 ± 16,4 ng/ml), wykazują aktywność estrogenową i uczestniczą w krążeniu jelitowo-wątrobowym, co może przedłużać efekt terapeutyczny. Czas półtrwania estradiolu wynosi 10-16 godzin, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 5-11 dniach stosowania. Estrogeny przenikają do mleka kobiecego, co jest istotne w kontekście karmienia piersią.
17β-estradiol, 20 α-dihydrodydrogesteron, 6 dien-3-jeden, aktywność androgenowa, aktywność estrogenowa, albumina, białko osocza, biodostępność estradiolu, DHD, dihydrodydrogesteron, dydrogesteron, estron, farmakokinetyka dydrogesteronu, farmakokinetyka estradiolu, forma mikronizowana, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronian estradiolu, glukuronian estronu, klirens osocza, konfiguracja 4, krążenie jelitowo-wątrobowe, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, receptor estrogenowy, SHBG, siarczan estronu, stan równowagi dynamicznej - Leksykon leków
Interakcje leku – Edolox 60 mg
Etorykoksyb, składnik aktywny leku Edolox, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę) powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. Niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem odwodnienia lub osób starszych. Etorykoksyb w dawce 120 mg zwiększa AUC etynyloestradiolu w doustnych środkach antykoncepcyjnych o 50-60%, co może podnosić ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Ponadto, jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym w dawkach profilaktycznych (81 mg/dobę) jest możliwe, ale zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego.
17-β-estradiol, antagonista receptora angiotensyny II, cyklooksygenaza, cyklosporyna, cytochrom P, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, działanie przeciwpłytkowe, ekwilina, estron, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noretynadron, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, uszkodzenie wątroby, warfaryna, worykonazol, żylny incydent zakrzepowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 1 g + 0,5 g
Ampicylina z sulbaktamem wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z allopurynolem zwiększa ryzyko wysypki skórnej, co wymaga monitorowania pacjenta. W przypadku aminoglikozydów zaleca się podawanie leków w różne miejsca z co najmniej 1-godzinnym odstępem, aby uniknąć wzajemnego hamowania działania. Leki bakteriostatyczne (chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny) mogą osłabiać bakteriobójcze działanie ampicyliny, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Penicyliny podawane pozajelitowo mogą wpływać na agregację płytek i testy koagulacyjne, nasilając działanie leków przeciwzakrzepowych, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Metotreksat w połączeniu z ampicyliną z sulbaktamem wykazuje zmniejszony klirens i zwiększoną toksyczność, co wymaga dostosowania dawek leukoworyny i monitorowania pacjenta. Probenecyd zmniejsza wydzielanie cewkowe antybiotyków, zwiększając ich stężenie i okres półtrwania, co może wymagać korekty dawkowania.
agregacja płytek krwi, allopurynol, aminoglikozyd, ampicylina z sulbaktamem, badanie in vitro, chloramfenikol, dysfagia, działanie przeciwzakrzepowe, erytromycyna, estradiol, estriol, estron, fałszywie dodatni wynik, glukuronian estriolu, lek bakteriostatyczny, lek przeciwzakrzepowy, leukoworyna, metotreksat, okres półtrwania, probenecyd, reakcja skórna, sulfonamid, test koagulacyjny, tetracyklina, wydzielanie cewkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vagifem 10 mcg
Vagifem zawiera 10 mikrogramów estradiolu półwodnego w formie dopochwowej, co umożliwia pominięcie efektu pierwszego przejścia wątrobowego, charakterystycznego dla innych dróg podania. W badaniu farmakokinetycznym u kobiet po menopauzie (wiek 60-70 lat, średnio 65,4 lat) wykazano proporcjonalny wzrost AUC(0-24) estradiolu (E2) po podaniu dawki 10 i 25 mikrogramów, z wartościami AUC(0-24) dla 10 mikrogramów wynoszącymi 225,35 pg·h/ml w dniu 1 oraz 157,47 pg·h/ml w dniu 14. Średnie stężenia Cśr(0-24) E2 mieściły się w zakresie fizjologicznym dla kobiet pomenopauzalnych, a brak kumulacji leku potwierdzono na podstawie wartości z dni 82 i 83 (AUC 44,95 i 111,41 pg·h/ml, odpowiednio). Metabolity estronu (E1) i siarczanu estronu (E1S) nie wykazywały kumulacji, co wskazuje na stabilny profil farmakokinetyczny podczas stosowania podtrzymującego (dwa razy w tygodniu).
albumina, białko osocza, efekt pierwszego przejścia, estradiol, estradiol półwodny, estriol, estrogen, estrogen egzogenny, estrogen endogenny, estron, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronid, leczenie podtrzymujące, okres pomenopauzalny, podanie dopochwowe, reakcja sprzęgania, siarczan, siarczan estronu, tabletka dopochwowa, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie przez skórę, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, związek nieskoniugowany - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Femistelin 10 mg
Femistelin to preparat zawierający 10 mg dehydroepiandrosteronu (DHEA), steroidowego hormonu anabolicznego z grupy pochodnych androstanu, stosowany w celu uzupełnienia niedoboru endogennego DHEA. DHEA jest prekursorem androgenów i estrogenów, syntetyzowanym głównie w warstwie siatkowatej nadnerczy, a jego produkcja osiąga szczyt około 30. roku życia (15-30 mg/dobę u mężczyzn, stężenia we krwi 1,3-12 ng/ml wolnego hormonu i 1,4-7,9 ng/ml siarczanu DHEA). Po menopauzie u kobiet DHEA staje się kluczowym androgenem i substratem do syntezy estrogenów w tkankach obwodowych. Suplementacja DHEA ma na celu poprawę jakości życia osób starszych poprzez spowolnienie procesów starzenia i łagodzenie objawów związanych z niedoborem hormonów płciowych.
17-OH-pregnenolon, adrenarche, androgen, androstendion, biosynteza DHEA, dehydroepiandrosteron, DHEA, DHEA-S, estradiol, estrogen, estron, hydroksylacja C17, kod ATC, konwersja enzymatyczna, liaza C17-C20, niewydolność kory nadnerczy, okres półtrwania, pochodna androstanu, prasteron, pregnenolon, prekursor hormonów płciowych, prohormon, rytm okołodobowy, siarczan DHEA, steroid anaboliczny, testosteron, ujemne sprzężenie zwrotne, warstwa siatkowata nadnerczy, zanik kory nadnerczy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Femoston conti 1 mg + 5 mg
Femoston conti zawiera 17β-estradiol (1 mg) oraz dydrogesteron (5 mg), które charakteryzują się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Estradiol mikronizowany wykazuje dobrą absorpcję z przewodu pokarmowego, z 98-99% dawki wiążącej się z białkami osocza (30-52% z albuminami, 46-69% z SHBG). Po podaniu doustnym estradiol ulega intensywnemu metabolizmowi do estronu i siarczanu estronu, które mogą wykazywać aktywność estrogenową. Czas półtrwania estradiolu wynosi 10-16 godzin, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po około 5 dniach, z pełną stabilizacją stężenia po 8-11 dniach. Estradiol jest eliminowany głównie z moczem w postaci glukuronianów estronu i estradiolu, a estrogeny mogą przenikać do mleka matek karmiących. Dydrogesteron cechuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 0,5-2,5 godziny) i biodostępnością doustną na poziomie 28%. Po podaniu doustnym szybko metabolizuje do aktywnego metabolitu 20 α-dihydrodydrogesteronu (DHD), którego stężenie maksymalne osiągane jest po 1,5 godziny i jest wielokrotnie wyższe niż leku macierzystego (AUC 40-krotnie, Cmax 25-krotnie). Okres półtrwania dydrogesteronu wynosi 5-7 godzin, natomiast DHD 14-17 godzin. Zarówno dydrogesteron, jak i DHD są w ponad 90% związane z białkami osocza. Eliminacja zachodzi głównie z moczem (63% dawki), głównie w postaci koniugatów z kwasem glukuronowym. Farmakokinetyka dydrogesteronu jest liniowa w zakresie dawek 2,5-10 mg, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 3 dniach stosowania.
17 α-hydroksylacja, 17β-estradiol, 20 α-dihydrodydrogesteron, 6 dien-3-jeden, albumina, całkowita biodostępność, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, DHD, dydrogesteron, estron, farmakokinetyka liniowa, Femoston conti, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronian estradiolu, glukuronian estronu, konfiguracja 4, koniugacja z kwasem glukuronowym, krążenie jelitowo-wątrobowe, SHBG, siarczan estronu, stan równowagi dynamicznej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Femoston mini 0,5 mg + 2,5 mg
Produkt Femoston mini zawiera 0,5 mg estradiolu (estradiol półwodny) oraz 2,5 mg dydrogesteronu. Estradiol zmikronizowany cechuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, z Cmax wynoszącym 34,8 pg/ml, Cav 21,5 pg/ml oraz AUC0-τ 516 pg·godz./ml. Estradiol wiąże się w 98-99% z białkami osocza, głównie albuminą (30-52%) i SHBG (46-69%), a jego okres półtrwania wynosi 10-16 godzin. Metabolity estradiolu, estron i siarczan estronu, wykazują częściową aktywność estrogenową i podlegają krążeniu jelitowo-wątrobowemu, co wydłuża ich działanie. Po doustnym podaniu Femoston mini stan równowagi osiągany jest po 5-11 dniach, co jest istotne dla uzyskania pełnego efektu terapeutycznego. Estradiol przenika do mleka kobiet karmiących piersią, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej.
albumina, biodostępność leku, dysfagia, estradiol półwodny, estron, farmakokinetyka dydrogesteronu, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronian estradiolu, glukuronian estronu, klirens osocza, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, SHBG, siarczan estronu, stan równowagi, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bijuva 1 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Bijuva zawiera 1 mg estradiolu (estradiol półwodny) oraz 100 mg progesteronu w formie kapsułek miękkich, stosowany doustnie u kobiet po menopauzie. Zarówno estradiol, jak i progesteron są szybko wchłaniane i podlegają efektowi pierwszego przejścia, co skutkuje niską bezwzględną biodostępnością estradiolu (5-10%) oraz względną biodostępnością progesteronu około 10% w porównaniu z podaniem domięśniowym. Spożycie pokarmu znacząco zwiększa farmakokinetyczne parametry progesteronu (Cmax wzrasta o 82%, AUC 2,7-krotnie), natomiast wpływa na szybkość wchłaniania estradiolu, opóźniając Tmax do około 5 godzin (progesteron Tmax około 3 godzin). Stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania, a farmakokinetyka obu hormonów jest proporcjonalna do dawki w podanym zakresie. Estradiol wiąże się z białkami osocza w 95-98%, głównie z globuliną wiążącą hormony płciowe, natomiast progesteron w 97%, głównie z albuminami i transkortyną.
biodostępność estradiolu, biotransformacja w wątrobie, efekt pierwszego przejścia, estradiol i progesteron, estradiol półwodny, estron, globulina wiążąca hormony płciowe, koniugat glukuronidowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, progesteron mikronizowany, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, transkortyna - Leksykon substancji czynnych
Dehydroepiandrosteron – Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka dehydroepiandrosteronu (DHEA) charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem we krwi osiąganym po 2-5 godzinach. DHEA wykazuje słabe wiązanie z albuminami osocza (10-20%), co skutkuje szybkim metabolizmem i krótkim okresem półtrwania wynoszącym 15-40 minut oraz wysokim klirensem około 2000 l/24h. Jego główny metabolit, siarczan DHEA (DHEA-S), silnie wiąże się z albuminami (80-90%), co wydłuża okres półtrwania do około 12 godzin i obniża klirens do około 13 l/24h. Objętość dystrybucji DHEA-S wynosi około 9 litrów. Eliminacja DHEA odbywa się głównie drogą nerkową (50-70% dawki), a pozostała część jest wydalana z kałem. Zarówno DHEA, jak i DHEA-S nie ulegają kumulacji, co pozwala na ustalenie stacjonarnych stężeń przy przewlekłym stosowaniu.
albuminy osocza, androstendion, charakter lipofilowy, dehydroepiandrosteron, desulfatacja, estradiol, estron, kał, klirens, mocz, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewód pokarmowy, siarczan dehydroepiandrosteronu, sprzęganie z kwasem glukuronowym, sprzęganie z kwasem siarkowym, sulfotransferaza, testosteron, tkanki docelowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – DHEA Aflofarm 25 mg
Prasteron (DHEA) wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem wolnego DHEA i DHEA-S osiąganym po 2-5 godzinach. Biodostępność wynosi 50-70%, a przyjmowanie leku podczas posiłku poprawia absorpcję. Dystrybucja obejmuje wolny DHEA, umiarkowanie związany z białkami osocza (10-20%) o objętości dystrybucji 17-38 l, oraz DHEA-S, silnie związany z albuminami (80-90%) o objętości dystrybucji około 9 l. Stężenie DHEA-S jest wielokrotnie wyższe niż wolnego DHEA (około 250-krotnie u kobiet i 500-krotnie u mężczyzn). Metabolizm rozpoczyna się w nabłonku jelitowym i wątrobie, prowadząc do powstania aktywnych hormonów płciowych (androgenów i estrogenów), z których tylko kilka procent dawki ulega konwersji.
- Leksykon substancji czynnych
Bakterie kwasu mlekowego – Właściwości farmakokinetyczne
Preparat Gynoflor zawiera 50 mg liofilizatu Lactobacillus acidophilus oraz 0,03 mg estriolu, które po aplikacji dopochwowej wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Liofilizowane bakterie kwasu mlekowego szybko aktywują metabolizm, obniżając pH pochwy, co stanowi podstawę ich działania terapeutycznego. Estriol, podany miejscowo, stymuluje proliferację i dojrzewanie nabłonka pochwy, a jego maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest około 3 godziny po aplikacji, z szybkim spadkiem do wartości wyjściowych po 8 godzinach. W trakcie 12-dniowej terapii nie obserwuje się kumulacji estriolu, a jego stężenia pozostają w zakresie fizjologicznych wartości dla kobiet po menopauzie, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania preparatu pod względem systemowego działania estrogennego.
aplikacja dopochwowa, atrofia nabłonka pochwy, bakterie kwasu mlekowego, działanie estrogenne, estradiol, estriol, estriol nieskonjugowany, estrogeny, estron, glukuronidy, Gynoflor, kumulacja estriolu, liofilizat, liofilizat bakterii kwasu mlekowego, mikroflora pochwy, nabłonek pochwy, okres półtrwania, pałeczki kwasu mlekowego, pH pochwy, siarczany, stężenie endogenne, tabletka dopochwowa, wydzielina pochwy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Femistelin 25 mg
Dehydroepiandrosteron (DHEA), znany również jako prasteron, jest steroidem anabolicznym i prohormonem, pełniącym funkcję prekursora hormonów płciowych. Biosynteza DHEA odbywa się głównie w warstwie siatkowatej nadnerczy, gdzie cholesterol przekształcany jest kolejno w pregnenolon, 17-OH-pregnenolon, a następnie w DHEA. U kobiet DHEA konwertowany jest do estrogenów (estron, estradiol), natomiast u mężczyzn do androgenów, w tym testosteronu. Produkcja endogenna DHEA osiąga szczyt około 30. roku życia (15-30 mg/dobę u mężczyzn, 13-25 mg/dobę u kobiet), a następnie stopniowo maleje, osiągając niskie stężenia w wieku podeszłym. We krwi dominuje siarczan DHEA (DHEA-S) o stężeniach 1,4-7,9 ng/ml u mężczyzn i 1,3-7,1 ng/ml u kobiet, charakteryzujący się dłuższym okresem półtrwania i stabilnością w rytmie okołodobowym.
17-OH-pregnenolon, adrenarche, andropauza, androstendion, cholesterol, dehydroepiandrosteron, estradiol, estrogen, estron, menopauza, nadnercza, niedobór dehydroepiandrosteronu, niewydolność kory nadnerczy, pregnenolon, prekursor hormonów płciowych, prohormon, siarczan dehydroepiandrosteronu, starzenie się organizmu, steroidy anaboliczne, testosteron, ujemne sprzężenie zwrotne, warstwa siatkowata nadnerczy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ampicillin/Sulbactam Bausch Health 2 g + 1 g
Produkt leczniczy Ampicillin/Sulbactam Bausch Health wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z aminoglikozydami, gdzie obserwuje się wzajemne hamowanie działania in vitro, co wymaga podawania leków w oddzielnych wkłuciach z co najmniej 1-godzinnym odstępem. Leki bakteriostatyczne (chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny) mogą osłabiać bakteriobójcze działanie ampicyliny/sulbaktamu, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Penicyliny mogą wpływać na agregację płytek i parametry koagulacji, nasilając działanie leków przeciwzakrzepowych, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, probenecyd zwiększa stężenie ampicyliny i sulbaktamu w surowicy poprzez hamowanie wydzielania cewkowego, co może prowadzić do toksyczności i wymaga dostosowania dawki. Interakcje z metotreksatem skutkują zmniejszeniem jego klirensu i wzrostem toksyczności, co może wymagać zwiększenia dawki leukoworyny lub wydłużenia czasu jej podawania.
agregacja płytek krwi, allopurynol, aminoglikozyd, ampicylina/sulbaktam, chloramfenikol, doustny środek antykoncepcyjny, działanie bakteriobójcze, erytromycyna, estradiol, estriol, estron, fałszywie dodatni wynik, glukoza w moczu, glukuronian estriolu, interakcja lekowa, klirens metotreksatu, lek bakteriostatyczny, lek przeciwzakrzepowy, leukoworyna, metoda Benedicta, metotreksat, okres półtrwania, probenecyd, przewód pokarmowy, sulfonamid, terapia antybiotykowa, test laboratoryjny, tetracyklina, toksyczność leku, wydzielanie cewkowe, wysypka skórna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biosteron 10 mg
Dehydroepiandrosteron (DHEA), będący substancją czynną Biosteronu w dawkach 10 mg i 25 mg, wykazuje dobrą absorpcję po podaniu doustnym, szczególnie w obecności posiłku bogatego w tłuszcze, co wynika z jego lipofilnej natury. Maksymalne stężenia DHEA i jego głównego metabolitu, siarczanu DHEA (DHEA-S), osiągane są w ciągu 2-5 godzin. DHEA wiąże się słabo z albuminami osocza (10-20%), co skutkuje szybkim metabolizmem i eliminacją, natomiast DHEA-S wykazuje silne wiązanie z białkami (80-90%) i dłuższy okres półtrwania około 12 godzin. Objętość dystrybucji DHEA-S wynosi około 9 litrów, a klirens wolnego DHEA jest znacznie wyższy (około 2000 l/24h) niż jego formy sprzężonej (około 13 l/24h).
albuminy osocza, androstendion, dehydroepiandrosteron, desulfatacja, estradiol, estron, gruczoł krokowy, gruczoł piersiowy, klirens, kwas glukuronowy, mięsień szkieletowy, narząd rodny, okres półtrwania, siarczan dehydroepiandrosteronu, stężenie stacjonarne, sulfotransferazy, testosteron, tkanka kostna, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Interakcje leku – Egidon 120 mg
Etorykoksyb, stosowany w dawkach do 120 mg/dobę, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z lekami takimi jak doustne antykoagulanty (np. warfaryna), gdzie obserwuje się wzrost INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku metotreksatu, dawka 120 mg etorykoksybu może podnieść jego stężenie w osoczu o 28% i zmniejszyć klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa stężenie etynyloestradiolu w doustnych środkach antykoncepcyjnych o 37-60%, a także podnosi poziomy estrogenów w hormonalnej terapii zastępczej (estron o 41%, ekwilina o 76%, 17-β-estradiol o 22%), co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza zakrzepowo-zatorowych.
17-β-estradiol, antagonista receptora angiotensyny II, błona śluzowa żołądka, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, ekwilina, estron, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, incydent zakrzepowy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P, izoenzym cytochromu P450, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie i perforacja, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lit, metotreksat, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, mikonazol, minoksydil, minoksydyl, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, SULT1E1, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby, żylny incydent zakrzepowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Doloxib 120 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami. Wśród najważniejszych interakcji farmakodynamicznych należy zwrócić uwagę na zwiększenie INR o około 13% u pacjentów stosujących warfarynę (dawka etorykoksybu 120 mg/dobę), co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i z odwodnieniem. Jednoczesne stosowanie etorykoksybu (120 mg/dobę) z małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę) nie wpływa na działanie antyagregacyjne ASA, jednak zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Ponadto, stosowanie etorykoksybu z cyklosporyną lub takrolimusem może nasilać nefrotoksyczność, a z litem – zwiększać jego stężenie w osoczu poprzez zmniejszenie wydalania nerkowego, co wymaga monitorowania stężenia litu i dostosowania dawki.
17-β-estradiol, antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, ekwilina, estron, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit, metotreksat, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, niesprzężony estrogen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noretyndron, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, żylny incydent zakrzepowo-zatorowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenzetto 1,53 mg/dawkę
Produkt leczniczy Lenzetto w postaci aerozolu przezskórnego dostarcza estradiol w dawce 1,53 mg/dawkę (1,58 mg estradiolu półwodnego) w objętości 90 µl roztworu. Po aplikacji na skórę preparat wysycha średnio w 90 sekund, a stan stężenia równowagi estrogenów w surowicy osiągany jest po 7-8 dniach stosowania. Farmakokinetyka charakteryzuje się stabilnym stężeniem estradiolu przez całą dobę, z maksymalnymi wartościami między 2 a 6 rano. W badaniach klinicznych 12-tygodniowych u kobiet po menopauzie wykazano nieliniowy wzrost ekspozycji na estradiol wraz ze wzrostem liczby dawek (1, 2 lub 3 dawki/dobę), z wartościami Cmax dla estradiolu odpowiednio 31,2, 46,1 i 48,4 pg/ml oraz Cmin 10,3, 16,4 i 18,9 pg/ml. Estron wykazywał Cmax 47,1-67,4 pg/ml i Cmin 29,0-44,1 pg/ml. Aplikacja filtra przeciwsłonecznego przed Lenzetto nie wpływa na wchłanianie, natomiast po aplikacji zmniejsza je o około 10%. Wchłanianie estradiolu jest zróżnicowane w zależności od miejsca aplikacji, z mniejszym wchłanianiem na brzuchu w porównaniu do przedramienia i uda.
aerozol przezskórny, albumina, biodostępność, estradiol, estradiol półwodny, estriol, estron, farmakokinetyka, filtr przeciwsłoneczny, globulina wiążąca hormony płciowe, hormonalna terapia zastępcza, menopauza, parametr farmakokinetyczny, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, SHBG, siarczan estronu, sprzęganie z siarczanem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biosteron 25 mg
Dehydroepiandrosteron (DHEA) jest lipofilowym steroidem o dobrej biodostępności po podaniu doustnym, zwłaszcza przy spożyciu z tłuszczami, co zwiększa jego absorpcję. Maksymalne stężenia DHEA i jego głównego metabolitu siarczanu DHEA (DHEA-S) osiągane są w osoczu po 2-5 godzinach. Wolny DHEA wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (10-20%), co skutkuje szybkim metabolizmem i krótkim okresem półtrwania (15-40 minut) oraz wysokim klirensem (~2000 l/24h). W przeciwieństwie do tego, DHEA-S silnie wiąże się z albuminami (80-90%), ma dłuższy okres półtrwania (~12 godzin), niższy klirens (~13 l/24h) i objętość dystrybucji około 9 litrów. Metabolizm DHEA zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ulega sulfatacji do DHEA-S, który następnie jest transportowany do tkanek docelowych (gruczoły piersiowe, prostata, narządy rodne, tkanka kostna, mięśnie szkieletowe), gdzie ulega desulfatacji i przekształceniu do androgenów i estrogenów.
albuminy osocza, androstendion, dehydroepiandrosteron, desulfatacja, droga nerkowa, droga wątrobowo-jelitowa, estradiol, estron, klirens, kwas glukuronowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, siarczan dehydroepiandrosteronu, sprzęganie z kwasem siarkowym, stężenie stacjonarne, sulfotransferazy, testosteron, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Anastrozol Teva 1 mg
Anastrozol Teva, zawierający 1 mg anastrozolu, jest silnym, selektywnym niesteroidowym inhibitorem aromatazy, który u kobiet po menopauzie redukuje produkcję estradiolu o ponad 80%, co przekłada się na korzystne efekty terapeutyczne w leczeniu raka piersi. W badaniach klinicznych u pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi po menopauzie anastrozol w dawce 1 mg/dobę wykazał przewagę nad tamoksyfenem w zakresie czasu do nawrotu guza (mediana 11,1 vs. 5,6 miesiąca, HR 1,42, p=0,006), choć odsetek obiektywnych odpowiedzi był podobny. W leczeniu drugiego rzutu po wcześniejszym tamoksyfenie nie stwierdzono istotnych różnic skuteczności między anastrozolem a octanem megestrolu. W badaniu ATAC (n=9366) leczenie uzupełniające anastrozolem przez 5 lat poprawiło przeżycie wolne od choroby w porównaniu z tamoksyfenem, a długoterminowa obserwacja (mediana 10 lat) potwierdziła trwałość tych korzyści. Zmiana leczenia uzupełniającego na anastrozol po 2 latach tamoksyfenu (badanie ABCSG 8, n=2579) również wykazała statystycznie znamienną poprawę czasu przeżycia wolnego od choroby. Profil bezpieczeństwa anastrozolu jest korzystny, nie wymaga suplementacji glikokortykosteroidowej i jest zgodny z wcześniejszymi obserwacjami u pacjentek po menopauzie.
aktywność progestagenowa, anastrozol, androstendion, bikalutamid, bisfosfoniany, demineralizacja kości, estradiol, estron, ginekomastia, glikokortykosteroid, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor aromatazy, kompleks enzymatyczny aromatazy, niedobór hormonu wzrostu, niesteroidowy inhibitor aromatazy, octan megestrolu, pierwotny rak piersi, przedwczesne dojrzewanie męskie, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od choroby, receptor estrogenowy, receptor hormonów płciowych, ryzedronian, suplementacja witaminy D, tamoksyfen, testotoksykoza, wznowa odległa, zaawansowany rak piersi, zespół McCune’a-Albrighta, złamanie niskoenergetyczne