metabolizm prasteronu

Metabolizm prasteronu (dehydroepiandrosteronu, DHEA) to złożony proces biochemiczny zachodzący głównie w wątrobie, ale również w innych tkankach organizmu. DHEA jest prekursorem hormonów steroidowych, produkowanym głównie przez korę nadnerczy, a w mniejszym stopniu przez gonady i mózg.

W procesie metabolizmu, prasteron ulega przekształceniom enzymatycznym, tworząc androgeny (testosteron, dihydrotestosteron) oraz estrogeny (estradiol, estron). Kluczową rolę w tych przemianach odgrywają enzymy, takie jak 3β-hydroksysteroidowa dehydrogenaza, 17β-hydroksysteroidowa dehydrogenaza oraz aromataza.

Metabolizm prasteronu podlega zmianom związanym z wiekiem – stężenie DHEA osiąga szczyt w trzeciej dekadzie życia, a następnie stopniowo spada, osiągając około 10-20% wartości szczytowej w wieku podeszłym. Ten spadek może mieć związek z procesami starzenia się organizmu oraz rozwojem chorób związanych z wiekiem.

Zaburzenia metabolizmu prasteronu mogą występować w różnych stanach patologicznych, takich jak zespół nadnerczowo-płciowy, niektóre nowotwory hormonozależne czy choroby autoimmunologiczne. Monitorowanie stężenia DHEA i jego metabolitów może mieć znaczenie diagnostyczne w ocenie funkcji nadnerczy oraz gospodarki hormonalnej.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Prasteron – Właściwości farmakokinetyczne

Prasteron (DHEA) wykazuje wysoką biodostępność (50-70%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-5 godzinach. W terapii substytucyjnej stosuje się dawki 50-100 mg, które u osób w wieku 60-80 lat podnoszą stężenia DHEA i DHEA-S do poziomów charakterystycznych dla młodszych dorosłych. Dawki powyżej 300 mg/dobę nie zwiększają istotnie stężenia hormonu w osoczu i nie wiążą się z poważnymi działaniami niepożądanymi. Wolny DHEA wiąże się z białkami krwi w 10-20%, a jego objętość dystrybucji wynosi 17-38 l, natomiast DHEA-S wykazuje silniejsze wiązanie (80-90%) i mniejszą objętość dystrybucji (~9 l). Stężenia DHEA-S są około 250 razy wyższe u kobiet i 500 razy u mężczyzn w porównaniu do wolnego DHEA.
AIDS, albumina, androgen, androstendion, białko krwi, choroba Addisona, dehydroepiandrosteron, DHEA, DHEA-S, dihydrotestosteron, estradiol, estrogen, estron, hormon steroidowy, klirens, kwas glukuronowy, kwas siarkowy, metabolizm prasteronu, niedoczynność przysadki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, prasteron, siarczan DHEA, terapia substytucyjna, testosteron, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Stymen 10 mg

Prasteron (DHEA), substancja czynna leku Stymen 10 mg, charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, które jest dodatkowo wspomagane przez przyjmowanie leku podczas posiłku. Maksymalne stężenia DHEA i siarczanu DHEA (DHEA-S) w osoczu osiągane są w ciągu 2-5 godzin po podaniu doustnym. U osób w wieku 60-80 lat stosowanie dawek 25-50 mg na dobę powoduje wzrost stężenia DHEA do poziomów typowych dla młodych dorosłych (7-31 nmol/ml), natomiast dawki przekraczające 300 mg/dobę nie zwiększają znacząco stężenia hormonu. Okres półtrwania DHEA wynosi średnio 24 godziny, co determinuje schemat dawkowania, a eliminacja metabolitów odbywa się głównie przez mocz, z niewielkim udziałem wydalania z żółcią.
androgen, białko osocza, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dehydroepiandrosteron, farmakokinetyka wchłaniania, gruczoł krokowy, metabolizm prasteronu, okres półtrwania, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, pęcherzyk nasienny, podwzgórze, siarczan dehydroepiandrosteronu, stężenie maksymalne

metabolizm prasteronu

Powiązane wpisy

Prasteron – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Stymen 10 mg