zmiana śródmiąższowa
Zmiana śródmiąższowa (łac. interstitialis) to termin określający proces patologiczny, który rozwija się w tkance śródmiąższowej, czyli w obszarze pomiędzy komórkami funkcjonalnymi narządu. Najczęściej terminu tego używa się w odniesieniu do zmian w płucach, nerkach, mięśniu sercowym lub wątrobie.
W przypadku płuc, choroby śródmiąższowe (ILD – Interstitial Lung Diseases) obejmują heterogenną grupę schorzeń charakteryzujących się różnym stopniem zapalenia i włóknienia tkanki płucnej. Mogą być wywoływane przez ekspozycję na czynniki zewnętrzne (np. pyły organiczne i nieorganiczne), leki, choroby układowe, a także mieć podłoże idiopatyczne, jak w przypadku idiopatycznego włóknienia płuc (IPF).
Zmiany śródmiąższowe w nerkach dotyczą przestrzeni pomiędzy cewkami nerkowymi i mogą być wynikiem procesów zapalnych, autoimmunologicznych, toksycznych lub metabolicznych. Prowadzą często do zaburzenia funkcji nerek i mogą skutkować przewlekłą chorobą nerek.
Diagnostyka zmian śródmiąższowych opiera się na badaniach obrazowych (HRCT w przypadku płuc), badaniach laboratoryjnych oraz w wybranych przypadkach na biopsji narządu. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę zmian i obejmuje terapię przeciwzapalną, immunosupresyjną lub leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dotarem 0,5 mmol/ml
DOTAREM, zawierający kwas gadoterowy w postaci soli megluminowej o stężeniu 0,5 mmol/ml (279,32 mg/ml), jest środkiem kontrastowym stosowanym w rezonansie magnetycznym (MRI) w celu poprawy wizualizacji zmian patologicznych w różnych obszarach anatomicznych. Wskazany jest do stosowania u pacjentów w każdym wieku, od noworodków do dorosłych, w diagnostyce zmian w ośrodkowym układzie nerwowym (mózg, kręgosłup), narządach miąższowych (wątroba, nerki, trzustka, płuca, serce, piersi) oraz układzie mięśniowo-szkieletowym. U dorosłych DOTAREM może być również używany do angiografii MR poza naczyniami wieńcowymi, umożliwiając ocenę naczyń obwodowych, szyjnych, nerkowych i mózgowych. Preparat dostępny jest w fiolkach o objętości od 5 do 60 ml, zawierających od 2,5 mmol (1396,6 mg) do 30 mmol (16 759,2 mg) kwasu gadoterowego, co pozwala na dostosowanie dawki do potrzeb diagnostycznych.
angiografia MR, diagnostyka różnicowa, guz przerzutowy, kwas gadoterowy, naczynie wieńcowe, narząd miąższowy, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja mięśnia sercowego, radioterapia, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, tętniak, tętnica mózgowa, tętnica nerkowa, tętnica szyjna, układ mięśniowo-szkieletowy, wzmocnienie kontrastowe, zmiana patologiczna, zmiana śródmiąższowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cyclolux 0,5 mmol/ml
Cyclolux, zawierający kwas gadoterynowy w postaci soli z megluminą o stężeniu 0,5 mmol/ml (279,32 mg/ml), jest środkiem kontrastowym stosowanym wyłącznie do diagnostyki metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Preparat umożliwia wzmocnienie kontrastu radiologicznego, co pozwala na precyzyjne zobrazowanie i określenie granic zmian patologicznych w ośrodkowym układzie nerwowym (mózg, kręgosłup, tkanki otaczające) oraz w badaniach całego ciała, obejmujących m.in. wątrobę, nerki, trzustkę, miednicę, płuca, serce, piersi i układ mięśniowo-szkieletowy. U dorosłych Cyclolux jest także wskazany do angiografii MR naczyń innych niż wieńcowe, umożliwiając ocenę zwężeń, niedrożności i tętniaków. Preparat dostępny jest w roztworze do wstrzykiwań o osmolalności 1,35 Osm/kg H₂O, lepkości 1,8 mPas i pH 6,5-8,0, w objętościach 10 ml (5 mmol), 15 ml (7,5 mmol) oraz 20 ml (10 mmol), co pozwala na indywidualne dostosowanie dawki do masy ciała i wskazań klinicznych.
angiografia MR, choroba rozrostowa, diagnostyka różnicowa, kwas gadoterynowy, meglumina, miednica mniejsza, MRI całego ciała, ośrodkowy układ nerwowy, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, światło naczynia, tętniak, układ mięśniowo-szkieletowy, wzmocnienie kontrastowe, zmiana nowotworowa, zmiana ogniskowa, zmiana śródmiąższowa, zmiana zapalna, zmiany patologiczne mózgu, zwężenie tętnicy, żywotność mięśnia sercowego