niewydolność sercowo-naczyniowa

Niewydolność sercowo-naczyniowa to stan patofizjologiczny, w którym zaburzenia czynności serca lub naczyń krwionośnych prowadzą do niedostatecznej perfuzji tkanek i narządów. Jest to zespół kliniczny charakteryzujący się niezdolnością układu krążenia do zaspokojenia metabolicznych potrzeb organizmu.

W patogenezie niewydolności sercowo-naczyniowej kluczową rolę odgrywa upośledzenie funkcji skurczowej lub rozkurczowej mięśnia sercowego, zaburzenia napełniania komór, nieprawidłowości w obrębie aparatu zastawkowego, a także patologie naczyń obwodowych. Do najczęstszych przyczyn zalicza się chorobę niedokrwienną serca, nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe oraz kardiomiopatie.

Obraz kliniczny niewydolności sercowo-naczyniowej obejmuje duszność (początkowo wysiłkową, później spoczynkową), osłabienie, zmęczenie, obrzęki obwodowe, zastój w krążeniu płucnym, a w zaawansowanych przypadkach objawy hipoperfuzji narządowej. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia, rezonans magnetyczny), elektrokardiografii, oznaczeniach biomarkerów (BNP, NT-proBNP) oraz ocenie hemodynamicznej.

Leczenie niewydolności sercowo-naczyniowej jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści aldosteronu, diuretyki), metody inwazyjne (rewaskularyzacja, korekcja wad zastawkowych), elektroterapię (CRT, ICD) oraz w skrajnych przypadkach mechaniczne wspomaganie krążenia lub transplantację serca. Istotną rolę odgrywa również modyfikacja czynników ryzyka i rehabilitacja kardiologiczna.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl