niewydolność serca niewyrównana

Niewydolność serca niewyrównana (dekompensowana) to stan kliniczny, w którym serce nie jest w stanie zapewnić adekwatnego przepływu krwi do tkanek, co prowadzi do nasilenia objawów zastoinowych i obniżenia perfuzji narządowej. Stan ten charakteryzuje się nagłym lub stopniowym pogorszeniem objawów przewlekłej niewydolności serca.

Najczęstsze objawy niewydolności niewyrównanej obejmują nasilającą się duszność (szczególnie spoczynkową i nocną), obrzęki obwodowe, zwiększenie masy ciała, orthopnoe, cechy zastoju w krążeniu płucnym oraz zmniejszoną tolerancję wysiłku. W badaniu fizykalnym można stwierdzić trzeszczenia nad polami płucnymi, poszerzenie żył szyjnych, hepatomegalię oraz obrzęki obwodowe.

Diagnostyka obejmuje oznaczenie biomarkerów (BNP, NT-proBNP), badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, echokardiografia), EKG oraz badania laboratoryjne oceniające funkcję nerek i wątroby. Istotne jest ustalenie czynnika wywołującego dekompensację, takiego jak niedokrwienie mięśnia sercowego, infekcja, zaburzenia rytmu serca, nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych czy nadmierne spożycie soli i płynów.

Leczenie niewydolności niewyrównanej wymaga najczęściej hospitalizacji i opiera się na optymalizacji wolemii poprzez dożylne podawanie diuretyków pętlowych, stosowanie leków wazodylatacyjnych, inotropowych oraz w ciężkich przypadkach mechanicznego wspomagania krążenia. Po uzyskaniu stabilizacji konieczna jest optymalizacja przewlekłej farmakoterapii, obejmującej inhibitory ACE/ARB/ARNI, beta-blokery, antagonistów receptora mineralokortykoidowego oraz inhibitory SGLT2.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl