terapia allopurynolem

Terapia allopurynolem jest standardowym podejściem w leczeniu hiperurykemii oraz dny moczanowej. Allopurynol działa poprzez hamowanie enzymu oksydazy ksantynowej, który odpowiada za przekształcanie hipoksantyny w ksantynę, a następnie ksantyny w kwas moczowy. Dzięki temu mechanizmowi zmniejsza produkcję kwasu moczowego w organizmie i obniża jego stężenie w surowicy krwi.

Dawkowanie allopurynolu zwykle rozpoczyna się od niskich dawek (50-100 mg/dobę), które są stopniowo zwiększane w zależności od stężenia kwasu moczowego oraz czynności nerek pacjenta. Docelowo dąży się do osiągnięcia stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl (360 µmol/l) lub nawet poniżej 5 mg/dl (300 µmol/l) u pacjentów z ciężką dną moczanową. Leczenie ma charakter długoterminowy, często dożywotni.

Podczas inicjowania terapii allopurynolem obserwuje się zwiększone ryzyko zaostrzenia dny, dlatego zaleca się równoczesne stosowanie profilaktyki przeciwzapalnej (np. kolchicyna, NLPZ lub kortykosteroidy) przez pierwsze 3-6 miesięcy. Do najważniejszych działań niepożądanych allopurynolu należą reakcje skórne (od łagodnych wysypek po ciężki zespół nadwrażliwości – DRESS), zaburzenia czynności wątroby oraz interakcje z innymi lekami (np. azatiopryna, merkaptopuryna).

Skuteczność terapii allopurynolem ocenia się na podstawie stężenia kwasu moczowego w surowicy oraz częstości i nasilenia ataków dny. W przypadku nietolerancji lub nieskuteczności allopurynolu, alternatywne opcje terapeutyczne obejmują febuksostat, probenecyd lub lesynurad. Regularne monitorowanie parametrów nerkowych i wątrobowych jest istotnym elementem długoterminowego nadzoru nad pacjentem otrzymującym allopurynol.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl