mean residence time
Mean Residence Time (MRT) to parametr farmakokinetyczny określający średni czas, jaki cząsteczka leku spędza w organizmie. Jest to jeden z kluczowych wskaźników wykorzystywanych w farmakologii do oceny dystrybucji i eliminacji substancji leczniczych.
MRT oblicza się jako stosunek pola pod krzywą momentu pierwszego stężenia leku w czasie (AUMC – Area Under the Moment Curve) do pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC – Area Under the Curve). Wartość MRT jest wyrażana w jednostkach czasu, najczęściej w godzinach.
Klinicznie, MRT dostarcza cennych informacji o zachowaniu leku w organizmie, które nie są bezpośrednio widoczne w tradycyjnych parametrach, takich jak okres półtrwania. Wyższe wartości MRT wskazują na dłuższe utrzymywanie się leku w organizmie, co może wpływać na schematy dawkowania i przewidywanie potencjalnych interakcji lekowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beriate 2000 2000 j.m.
Beriate, ludzki czynnik VIII krzepnięcia, wykazuje farmakokinetykę po podaniu dożylnym charakteryzującą się mono- lub biekspotencjalnym modelem eliminacji. Średni okres półtrwania wynosi około 12 godzin, z dużą zmiennością międzyosobniczą (5–22 godz.). Przyrostowy stopień poprawy aktywności czynnika VIII po podaniu 1 j.m./kg masy ciała wynosi średnio 2% (zakres 1,5–3%). Kluczowe parametry farmakokinetyczne obejmują średni czas obecności leku w organizmie (MRT) 17 ± 5,5 godz., obszar pod krzywą (AUDC) 0,4 ± 0,2 godz.×kg/ml oraz klirens 3 ± 1,5 ml/godzinę/kg. Te dane są niezbędne do optymalizacji dawkowania i utrzymania skutecznych poziomów terapeutycznych czynnika VIII u dorosłych pacjentów z hemofilią A.
aktywność czynnika VIII, aktywność czynnika VIII w osoczu, czynnik VIII krzepnięcia, farmakokinetyka leku, klirens, mean residence time, model biekspotencjalny, niedobór czynnika VIII, obszar pod krzywą, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, przyrostowy stopień poprawy, średni czas obecności leku, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cytisinum Aflofarm 1,5 mg
Cytyzyniklina, substancja czynna produktu Cytisinum Aflofarm w dawce 1,5 mg, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym zarówno u zwierząt, jak i u ludzi. U myszy Tmax wynosi około 2 godziny, a u ludzi 0,92 godziny, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) odpowiednio 516 ng/mL (szczury, podanie podskórne) i 15,55 ng/mL (ludzie, podanie doustne). Objętość dystrybucji u królików różni się w zależności od drogi podania: 6,21 L/kg po doustnym i 1,02 L/kg po dożylnym. Substancja wykazuje zdolność do penetracji do OUN, jednak stężenie w mózgu stanowi około 30% stężenia we krwi, co jest niższym wskaźnikiem niż w przypadku nikotyny (65%). Najwyższe stężenia cytyzynikliny obserwuje się w wątrobie, nadnerczach i nerkach, a po dożylnym podaniu stężenie w żółci jest 200-krotnie wyższe niż we krwi, co wskazuje na istotną rolę wątroby w eliminacji leku.
biotransformacja, cytyzyniklina, czas przebywania leku, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, maksymalne stężenie, mean residence time, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie przezskórne, stężenie w mózgu, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, stężenie we krwi, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon substancji czynnych
Cytyzyniklina – Właściwości farmakokinetyczne
Cytyzyniklina charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, potwierdzonym w badaniach na zwierzętach i ludziach. Po podaniu doustnym u myszy wchłania się w 42%, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 120 minutach, z okresem półtrwania około 200 minut (3,3 h). Eliminacja następuje głównie przez nerki, z wydaleniem 18% dawki z moczem po podaniu doustnym i około 33% po dożylnym. Dystrybucja tkankowa wskazuje na wysokie stężenia w wątrobie, nadnerczach i nerkach, a stężenie w żółci po podaniu dożylnym jest 200-krotnie wyższe niż we krwi, co podkreśla rolę wydzielania wątrobowo-żółciowego. U królików objętość dystrybucji (Vd) wynosiła 6,21 L/kg po podaniu doustnym i 1,02 L/kg po dożylnym, a farmakokinetyka po przezskórnym podaniu wykazywała dwufazowy profil wchłaniania. W badaniach na szczurach wykazano ograniczoną penetrację do OUN – stężenie w mózgu stanowiło mniej niż 30% stężenia we krwi, co jest istotnie niższe niż w przypadku nikotyny (65%).
cytyzyna, cytyzyniklina, dystrybucja tkankowa, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka, mean residence time, niewydolność nerek i wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, penetracja do OUN, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie przezskórne, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mózgu, średni czas przebywania leku, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wydalanie z moczem, wydzielanie wątrobowo-żółciowe