hydroksyatomoksetyna
Hydroksyatomoksetyna (4-hydroksyatomoksetyna) jest głównym metabolitem atomoksetyny, leku stosowanego w terapii zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Powstaje w wyniku metabolizmu atomoksetyny głównie przez enzymy cytochromu P450, przede wszystkim CYP2D6.
Pod względem właściwości farmakologicznych hydroksyatomoksetyna wykazuje działanie podobne do związku macierzystego, będąc selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego noradrenaliny. Związek ten przyczynia się do efektu terapeutycznego atomoksetyny, szczególnie u osób z wolnym metabolizmem CYP2D6, u których jego stężenie we krwi może być znacząco wyższe.
Okres półtrwania hydroksyatomoksetyny jest dłuższy niż atomoksetyny, co wpływa na całkowity czas działania leku w organizmie. Metabolit ten podlega dalszym przemianom, głównie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a następnie jest wydalany z moczem. Monitorowanie stężenia hydroksyatomoksetyny może mieć znaczenie w indywidualizacji terapii u pacjentów z ADHD.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atofab 25 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Atofab, wykazuje podobny profil farmakokinetyczny u dzieci powyżej 6. roku życia, młodzieży i dorosłych, z szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1-2 godzinach. Bezwzględna biodostępność wynosi od 63% do 94%, a lek może być podawany niezależnie od posiłków. Atomoksetyna wiąże się w 98% z białkami osocza, głównie albuminą, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP2D6, z wyraźnym podziałem na osoby wolno metabolizujące (około 7% populacji kaukaskiej) i intensywnie metabolizujące, co wpływa na farmakokinetykę: u wolno metabolizujących AUC jest około 10-krotnie większe, a Css,max około 5-krotnie większe niż u osób z prawidłową aktywnością enzymu. Okres półtrwania wynosi średnio 3,6 godziny u intensywnie metabolizujących i 21 godzin u wolno metabolizujących. Głównym metabolitem jest 4-hydroksyatomoksetyna, aktywny farmakologicznie, lecz występujący w niższych stężeniach.
atomoksetyna, biodostępność leku, cytochrom P450 2D6, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, faza eliminacji leku, glukuronizacja, hydroksyatomoksetyna, indukcja izoenzymów, intensywny metabolizm leku, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens leku, O-glukuronian, okres półtrwania leku, pole pod krzywą, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi farmakologicznej, stężenie leku w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm leku, zaburzenia czynności wątroby, zmniejszenie klirensu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Auroxetyn 18 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Auroxetyn (kod ATC: N06BA09), jest selektywnym inhibitorem presynaptycznego transportera noradrenaliny, bez istotnego wpływu na transportery serotoniny i dopaminy. Metabolizm atomoksetyny prowadzi do powstania dwóch głównych metabolitów: 4-hydroksyatomoksetyny, wykazującej podobną aktywność wobec noradrenaliny oraz minimalną wobec serotoniny, oraz N-desmetyloatomoksetyny o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej. Atomoksetyna nie jest środkiem psychostymulującym ani pochodną amfetaminy, co potwierdzono w badaniach klinicznych wykazujących brak właściwości euforyzujących i stymulujących, co ma istotne implikacje dla bezpieczeństwa stosowania leku.
Skuteczność atomoksetyny w leczeniu ADHD została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 5000 dzieci i młodzieży oraz ponad 4800 dorosłych. W badaniach krótkoterminowych (6-16 tygodni) atomoksetyna wykazała istotną statystycznie przewagę nad placebo w redukcji objawów ADHD, potwierdzoną ocenami w skali CGI-S oraz CAARS-Inv:SV (odsetek odpowiedzi 62,7% vs 43,4% dla CGI-S i 41,3% vs 25,3% dla CAARS-Inv:SV, p<0,001). W badaniu porównawczym z metylofenidatem o przedłużonym uwalnianiu atomoksetyna była skuteczna, choć mniej efektywna (odsetek odpowiedzi 44,6% vs 56,4%, p=0,016). Długoterminowe badania (do 12 miesięcy) potwierdziły utrzymanie efektu terapeutycznego i zmniejszenie ryzyka nawrotu objawów (18,7% vs 31,4% placebo). Atomoksetyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, nie wydłuża istotnie odstępu QTc nawet u osób wolno metabolizujących CYP2D6, a jej stosowanie jest bezpieczne u pacjentów z ADHD i współistniejącymi zaburzeniami, takimi jak choroba alkoholowa czy fobia społeczna.
ADHD, atomoksetyna, bezpieczeństwo kardiologiczne, choroba alkoholowa, CYP2D6, desmetyloatomoksetyna, diagnostyka ADHD, działanie hamujące, fobia społeczna, hydroksyatomoksetyna, jakość życia pacjenta, leczenie podtrzymujące, metabolit oksydacji, metylofenidat, nawrót choroby, objawy przedmiotowe i podmiotowe, odpowiedź terapeutyczna, odstęp QT, pochodna amfetaminy, potencjał nadużywania leku, receptor noradrenergiczny, skala CAARS-Inv, skala oceny klinicznej, skuteczność długoterminowa, środek psychoanaleptyczny, środek psychostymulujący, sympatykomimetyk, transporter dopaminy, transporter noradrenaliny, transporter serotoniny, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zaburzenie lękowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Atomoxetine NeuroPharma 25 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Atomoxetine NeuroPharma, jest selektywnym inhibitorem presynaptycznego transportera noradrenaliny, bez istotnego wpływu na transportery serotoniny i dopaminy, co odróżnia ją od klasycznych psychostymulantów. Metabolizowana jest do 4-hydroksyatomoksetyny, wykazującej podobne działanie na nośnik noradrenaliny oraz minimalne hamowanie transportera serotoniny, oraz do N-desmetyloatomoksetyny o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej. Atomoksetyna nie wykazuje właściwości stymulujących ani euforyzujących, co potwierdzono w randomizowanym badaniu kontrolowanym placebo u dorosłych. W klasyfikacji ATC lek oznaczony jest kodem N06BA09 i zaliczany do ośrodkowo działających sympatykomimetyków.
atomoksetyna, desmetyloatomoksetyna, działanie inhibicyjne, farmakoterapia ADHD, hydroksyatomoksetyna, klasyfikacja ATC, klasyfikacja DSM-IV, metabolit oksydacji, nośnik noradrenaliny, nośnik serotoniny, pochodna amfetaminy, psychoanaleptyk, receptor neuroprzekaźnika, receptor noradrenergiczny, równowaga dynamiczna, skala CGI-S, środek psychostymulujący, sympatykomimetyk, transporter noradrenaliny, właściwość euforyzująca, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atomoksetyna Medice 25 mg
Atomoksetyna charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością w zakresie 63-94%. Lek wykazuje wysokie (98%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co może wpływać na interakcje farmakokinetyczne. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6, z wyraźnym wpływem polimorfizmu genetycznego: u osób wolno metabolizujących (ok. 7% populacji rasy białej) AUC jest około 10-krotnie, a Css,max około 5-krotnie wyższe niż u osób intensywnie metabolizujących. Okres półtrwania wynosi średnio 3,6 h u intensywnych metabolizatorów i 21 h u wolnych metabolizatorów. Metabolit 4-hydroksyatomoksetyna, aktywny farmakologicznie, występuje w osoczu w mniejszych stężeniach i ulega szybkiemu sprzęganiu z glukuronianem. Atomoksetyna nie wykazuje istotnego wpływu na enzymy CYP450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Farmakokinetyka jest liniowa w całym zakresie dawek, a profil u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z brakiem danych dla dzieci poniżej 6 lat.
AUC, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450 2D6, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glukuronizacja, hydroksyatomoksetyna, intensywni metabolizerzy, izoenzymy CYP, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, niewydolność wątroby, okres półtrwania, polimorfizm CYP2D6, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w stanie równowagi, wiązanie z białkami osocza, wolni metabolizerzy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Atofab 25 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Atofab, jest selektywnym inhibitorem presynaptycznego transportera noradrenaliny, bez istotnego wpływu na transportery serotoniny i dopaminy, co odróżnia ją od leków psychostymulujących stosowanych w ADHD. Metabolity atomoksetyny, 4-hydroksyatomoksetyna i N-desmetyloatomoksetyna, wykazują ograniczoną aktywność farmakologiczną, a ich stężenia w osoczu zależą od fenotypu metabolizmu CYP2D6. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność atomoksetyny w leczeniu ADHD u dzieci, młodzieży oraz dorosłych, wykazując istotną statystycznie redukcję objawów w porównaniu z placebo, zarówno w krótkoterminowych (6-16 tygodni), jak i długoterminowych (do 12 miesięcy) badaniach. W badaniu porównawczym z metylofenidatem o przedłużonym uwalnianiu atomoksetyna wykazała mniejszą skuteczność (odsetek odpowiedzi 44,6% vs. 56,4%, p=0,016), jednak pozostaje wartościową alternatywą, zwłaszcza u pacjentów z przeciwwskazaniami do leków stymulujących.
badanie kontrolowane placebo, CYP2D6, dawka dobowa, dawka podzielona, desmetyloatomoksetyna, działanie terapeutyczne, farmakoterapia, funkcjonowanie przy ADHD, hydroksyatomoksetyna, inhibitor transportera noradrenaliny, leczenie podtrzymujące, metabolizm atomoksetyny, metylofenidat, metylofenidat o przedłużonym uwalnianiu, nawrót choroby, nośnik neuroprzekaźnika, odpowiedź na leczenie, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna amfetaminy, podwójna ślepa próba, receptor noradrenergiczny, skala CAARS, skala oceny klinicznej, środek psychostymulujący, sympatykomimetyk