zapalenie ozębnej okołowierzchołkowej

Zapalenie ozębnej okołowierzchołkowej (łac. periodontitis apicalis) to stan zapalny tkanek otaczających wierzchołek korzenia zęba. Rozwija się najczęściej jako następstwo martwicy miazgi zębowej, gdy bakterie i ich toksyny przedostają się przez kanał korzeniowy do tkanek okołowierzchołkowych.

Etiologia schorzenia obejmuje głównie infekcje bakteryjne, rzadziej urazy, czynniki jatrogenne lub reakcje na materiały stomatologiczne. Zapalenie to może przebiegać w formie ostrej (periodontitis apicalis acuta) charakteryzującej się silnym bólem, tkliwością zęba na opukiwanie i nacisk, lub przewlekłej (periodontitis apicalis chronica) – często bezobjawowej, wykrywanej podczas badań radiologicznych jako przejaśnienie wokół wierzchołka korzenia.

W diagnostyce kluczowe znaczenie mają testy żywotności miazgi (zazwyczaj ujemne), badanie radiologiczne (OPG, CBCT) oraz ocena objawów klinicznych. Leczenie obejmuje przede wszystkim endodontyczne opracowanie i wypełnienie kanałów korzeniowych, w przypadkach opornych konieczne może być leczenie chirurgiczne (resekcja wierzchołka korzenia). Nieleczone zapalenie ozębnej okołowierzchołkowej może prowadzić do powstania torbieli korzeniowej, ropni lub szerzącej się infekcji tkanek okolicznych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl