zaburzenie struktury paznokci

Zaburzenia struktury paznokci obejmują szereg nieprawidłowości dotyczących wyglądu, konsystencji i wzrostu płytki paznokciowej. Mogą one występować jako izolowane zmiany lub stanowić objaw chorób ogólnoustrojowych, co czyni je ważnym elementem diagnostyki klinicznej.

Najczęstsze zaburzenia strukturalne paznokci to: onycholiza (oddzielenie płytki od łożyska), onychodystrofia (zniekształcenie płytki), onychoschizia (rozwarstwienie płytki), onychogryfoza (pogrubienie i skrzywienie paznokcia), bruzdy Beaua (poprzeczne zagłębienia), leukonychia (białe plamki) oraz paznokcie łyżeczkowate (koilonychia). Ich etiologia jest różnorodna i może obejmować urazy mechaniczne, infekcje, choroby dermatologiczne, zaburzenia endokrynologiczne, niedobory żywieniowe lub działanie niepożądane leków.

Diagnostyka zaburzeń struktury paznokci powinna uwzględniać szczegółowy wywiad chorobowy, badanie fizykalne oraz w wybranych przypadkach badania laboratoryjne, mikrobiologiczne lub histopatologiczne. Szczególnej uwagi wymagają zmiany w strukturze paznokci występujące u pacjentów z chorobami układowymi, takimi jak łuszczyca, liszaj płaski, niedokrwistość, choroby tarczycy czy układowe choroby tkanki łącznej.

Leczenie zaburzeń struktury paznokci zależy od przyczyny i może obejmować terapię choroby podstawowej, miejscowe lub ogólnoustrojowe leczenie przeciwgrzybicze, przeciwzapalne, suplementację niedoborów, a także zabiegi dermatologiczne. Ważnym elementem postępowania jest również odpowiednia pielęgnacja paznokci i unikanie czynników drażniących.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl