obniżenie LDL-C

Obniżenie poziomu cholesterolu LDL (LDL-C) jest kluczowym celem terapeutycznym w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Lipoproteiny o niskiej gęstości (LDL) transportują cholesterol do tkanek i mogą odkładać się w ścianach tętnic, prowadząc do rozwoju miażdżycy.

Aktualne wytyczne towarzystw kardiologicznych zalecają obniżanie LDL-C do określonych wartości docelowych, zależnych od ogólnego ryzyka sercowo-naczyniowego pacjenta. Dla osób z bardzo wysokim ryzykiem celem jest redukcja LDL-C poniżej 55 mg/dl (1,4 mmol/l) oraz co najmniej 50% redukcja wartości wyjściowej.

W farmakoterapii obniżającej LDL-C lekami pierwszego rzutu są statyny, które hamują syntezę cholesterolu w wątrobie. W przypadku niewystarczającej skuteczności statyn lub ich nietolerancji, stosuje się ezetimib (hamujący wchłanianie cholesterolu w jelitach), inhibitory PCSK9 (ewolokumab, alirokumab), kwas bempediowy lub inne leki hipolipemizujące.

Niefarmakologiczne metody obniżania LDL-C obejmują modyfikację stylu życia, w tym dietę ubogą w tłuszcze nasycone i tłuszcze trans, bogatą w błonnik rozpuszczalny, regularną aktywność fizyczną oraz utrzymanie prawidłowej masy ciała. Te działania mogą obniżyć poziom LDL-C o 5-15%.

Monitorowanie skuteczności terapii obniżającej LDL-C powinno odbywać się regularnie, zwykle co 4-12 tygodni po rozpoczęciu leczenia lub zmianie dawkowania, a następnie co 3-12 miesięcy, w zależności od stabilności wyników i indywidualnych czynników ryzyka pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl