zatorowość żylna

Zatorowość żylna to poważne schorzenie naczyniowe, które występuje, gdy materiał zatorowy (najczęściej skrzeplina) przemieszcza się w układzie żylnym i blokuje naczynie krwionośne. Najczęstszymi postaciami zatorowości żylnej są zakrzepica żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowość płucna (ZP), które stanowią dwie manifestacje tej samej jednostki chorobowej – żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej.

Patofizjologia zatorowości żylnej opiera się na triadzie Virchowa: zastoju żylnym, uszkodzeniu śródbłonka naczyniowego oraz nadkrzepliwości krwi. Czynniki ryzyka obejmują unieruchomienie, zabiegi operacyjne, nowotwory, ciążę, doustne środki antykoncepcyjne, otyłość, choroby zapalne, a także wrodzone i nabyte trombofilie.

Diagnostyka zatorowości żylnej obejmuje ocenę kliniczną, badania laboratoryjne (D-dimery), badania obrazowe takie jak ultrasonografia dopplerowska, angiografia tomografii komputerowej, rezonans magnetyczny oraz scyntygrafia perfuzyjna płuc. Leczenie opiera się na antykoagulacji, przy użyciu heparyny niefrakcjonowanej, heparyn drobnocząsteczkowych, antagonistów witaminy K lub nowszych doustnych antykoagulantów (NOAC). W przypadkach zagrażających życiu stosuje się trombolizę lub embolektomię.

Profilaktyka zatorowości żylnej ma kluczowe znaczenie, szczególnie u pacjentów hospitalizowanych z grup wysokiego ryzyka. Obejmuje wczesne uruchamianie, stosowanie pończoch uciskowych, urządzeń do przerywanego ucisku pneumatycznego oraz farmakologiczną profilaktykę przeciwzakrzepową. Właściwe rozpoznanie i leczenie zatorowości żylnej jest istotne dla zmniejszenia ryzyka nawrotów oraz zapobiegania poważnym powikłaniom, takim jak zespół pozakrzepowy czy przewlekłe nadciśnienie płucne.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl