pierwotna hemostaza
Pierwotna hemostaza to początkowy etap procesu krzepnięcia krwi, który zachodzi bezpośrednio po uszkodzeniu naczynia krwionośnego. Ten kluczowy mechanizm obronny organizmu ma na celu zapobieganie utracie krwi poprzez szybkie utworzenie czopu płytkowego w miejscu uszkodzenia.
W procesie pierwotnej hemostazy uczestniczą głównie płytki krwi (trombocyty) oraz śródbłonek naczyniowy. Po uszkodzeniu naczynia dochodzi do odsłonięcia kolagenu podśródbłonkowego, co prowadzi do adhezji płytek przy udziale czynnika von Willebranda (vWF). Następnie płytki ulegają aktywacji, zmieniają kształt i uwalniają zawartość ziarnistości, co prowadzi do agregacji kolejnych trombocytów i utworzenia niestabilnego czopu płytkowego.
Zaburzenia pierwotnej hemostazy mogą wynikać z nieprawidłowości ilościowych lub jakościowych płytek krwi (trombocytopenia, trombocytopatie), defektów naczyniowych lub niedoboru czynnika von Willebranda. Klinicznie manifestują się one skłonnością do krwawień śluzówkowych, wybroczyn skórnych i przedłużonych krwawień po drobnych urazach. Diagnostyka obejmuje badania takie jak morfologia krwi, czas krwawienia, agregacja płytek czy oznaczanie vWF.
Właściwa ocena pierwotnej hemostazy ma istotne znaczenie w diagnostyce skaz krwotocznych, przygotowaniu pacjenta do zabiegów operacyjnych oraz w monitorowaniu leczenia przeciwpłytkowego. Jest to również pierwszy etap fizjologicznej kaskady krzepnięcia, po którym następuje hemostaza wtórna obejmująca aktywację czynników krzepnięcia i powstanie stabilnego skrzepu fibrynowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ludzki czynnik krzepnięcia VIII – Właściwości farmakodynamiczne
Ludzki czynnik krzepnięcia VIII, będący składnikiem kompleksu z czynnikiem von Willebranda, pełni kluczową rolę w hemostazie poprzez działanie jako kofaktor czynnika IX, co przyspiesza aktywację czynnika X i w konsekwencji prowadzi do powstania fibrynowego skrzepu. Czynnik von Willebranda stabilizuje czynnik VIII, zapobiegając jego degradacji, oraz uczestniczy w adhezji i agregacji płytek krwi. W terapii substytucyjnej hemofilii A, charakteryzującej się niedoborem czynnika VIII:C, podanie ludzkiego czynnika VIII (np. preparatu Emoclot) pozwala na korektę deficytu i zmniejszenie ryzyka krwawień. Produkt Emoclot wykazuje aktywność swoistą około 80 j.m./mg białka oraz zawiera czynnik von Willebranda o aktywności kofaktora rystocetyny (RCO) ≥10 j.m./ml (dla 500 j.m./10 ml) i ≥20 j.m./ml (dla 1000 j.m./10 ml), co wspomaga stabilizację i przedłużenie półtrwania czynnika VIII w krążeniu.
adhezja płytek krwi, agregacja płytek krwi, choroba krzepnięcia krwi, czynnik von Willebranda, czynnik X, fibryna, hemofilia A, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitory czynnika VIII, kaskada krzepnięcia, kofaktor rystocetyny, kompleks czynnika VIII/czynnika von Willebranda, lek przeciwkrwotoczny, ludzki czynnik krzepnięcia VIII, metoda chromogenna, osoczopochodny czynnik VIII, pierwotna hemostaza, rekombinowany czynnik VIII, roczny wskaźnik krwawień, skrzep, śródbłonek naczyniowy, terapia substytucyjna, trombina - Leksykon substancji czynnych
Dalteparyna sodowa – Przedawkowanie
Dalteparyna sodowa, będąca składnikiem leku Fragmin, jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w terapii przeciwzakrzepowej, dostępna w dawkach od 2500 do 18000 j.m. anty-Xa. Przedawkowanie dalteparyny prowadzi do nasilonego działania przeciwzakrzepowego, co skutkuje ryzykiem poważnych krwawień, w tym z błon śluzowych, przewodu pokarmowego, miejsc wkłuć, a także krwawień wewnętrznych i do OUN. Objawy te korelują z dawką i mogą prowadzić do wstrząsu hipowolemicznego oraz zaburzeń parametrów laboratoryjnych, takich jak wydłużony APTT, PT, obniżony fibrynogen i trombocytopenia. Przedawkowanie może wynikać z jednorazowego podania zbyt dużej dawki lub kumulacji leku w niewydolności nerek.
aktywność anty-Xa, czas kaolinowo-kefalinowy, czas protrombinowy, dalteparyna sodowa, działanie przeciwzakrzepowe, heparyna drobnocząsteczkowa, koncentrat kompleksu protrombiny, krwawienie do OUN, krwawienie podpajęczynówkowe, krwawienie śródmózgowe, krwawienie wewnętrzne, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak podskórny, krwiomocz, niewydolność nerek, parametry krzepnięcia, pierwotna hemostaza, rekombinowany czynnik VIIa, siarczan protaminy, stężenie fibrynogenu, terapia przeciwzakrzepowa, trombocytopenia, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fragmin 5000 j.m. a.Xa/0,2 ml
Dalteparyna sodowa, substancja czynna leku Fragmin, jest heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej 6 000 daltonów, pozyskiwaną ze śluzówki jelita świńskiego. Mechanizm działania polega na nasilaniu hamującego wpływu antytrombiny na czynnik Xa oraz trombinę, z wyraźniejszym hamowaniem czynnika Xa niż wydłużeniem czasu krzepnięcia osocza (APTT). W porównaniu do heparyny niefrakcjonowanej, dalteparyna wykazuje mniejszy wpływ na funkcję płytek krwi i pierwotną hemostazę, co przekłada się na zmniejszone ryzyko zaburzeń hemostazy. Działanie przeciwzakrzepowe jest także związane z wpływem na ścianę naczyń i układ fibrynolizy. Skuteczność dalteparyny w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej potwierdzono w badaniu PREVENT, gdzie u pacjentów unieruchomionych hospitalizowanych ≥4 dni, podanie Fragminu zmniejszyło częstość epizodów zakrzepowo-zatorowych o 45% (2,77% vs 4,96%, p=0,0015). W badaniu PROTECT u 3 746 pacjentów OIOM, dalteparyna w dawce 5 000 j.m. raz/dobę nie różniła się istotnie od heparyny niefrakcjonowanej (5 000 j.m. dwa razy/dobę) pod względem proksymalnej zakrzepicy żył głębokich (5,1% vs 5,8%, p=0,57), jednak wykazała istotne zmniejszenie ryzyka zatorowości płucnej o 49% (p=0,01) bez zwiększenia ryzyka dużych krwawień. Dalteparyna jest także stosowana w zapobieganiu krzepnięciu w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. Fragmin stanowi skuteczną i bezpieczną opcję profilaktyki przeciwzakrzepowej w różnych grupach pacjentów, ze szczególną korzyścią w redukcji zatorowości płucnej.
antytrombina, czas krzepnięcia osocza, czynnik Xa, dalteparyna sodowa, duże krwawienie, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, krążenie pozaustrojowe, lek przeciwzakrzepowy, oddział intensywnej terapii, pierwotna hemostaza, pochodna heparyny, przewlekła niewydolność nerek, układ fibrynolizy, wentylacja mechaniczna, zaburzenie hemostazy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość żylna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fragmin 18 000 j.m. a.Xa/0,72 ml
Przedawkowanie dalteparyny sodowej (Fragmin) może prowadzić do poważnych powikłań krwotocznych z powodu nasilonego działania przeciwzakrzepowego. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast przerwać podawanie leku, ocenić stan kliniczny pacjenta pod kątem krwawień oraz wykonać badania laboratoryjne oceniające parametry krzepnięcia. Głównym antidotum jest siarczan protaminy, podawany w dawce 1 mg na każde 100 j.m. anty-Xa dalteparyny. Należy jednak pamiętać, że neutralizacja działania dalteparyny przez protaminę jest tylko częściowa – po podaniu protaminy utrzymuje się 25-50% aktywności anty-Xa, co oznacza, że ryzyko krwawienia może pozostać podwyższone. Monitorowanie parametrów życiowych i krzepnięcia jest niezbędne po zastosowaniu antidotum.
aktywność anty-Xa, czas krzepnięcia, czynne krwawienie, dalteparyna sodowa, działanie przeciwzakrzepowe, jednostka anty-Xa, krwotok, objaw krwawienia, parametr krzepnięcia, parametry życiowe, pierwotna hemostaza, powikłanie krwotoczne, preparat Fragmin, proces krzepnięcia, siarczan protaminy, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fragmin 10 000 j.m. a.Xa/0,4 ml
Przedawkowanie dalteparyny sodowej (Fragmin) powyżej zalecanych dawek terapeutycznych (2 500-18 000 j.m. anty-Xa) prowadzi do nadmiernego działania przeciwzakrzepowego, manifestującego się zwiększoną aktywnością anty-Xa oraz wydłużeniem czasu krzepnięcia, co skutkuje ryzykiem krwawień od drobnych (np. krwawienia z dziąseł, samoistne wylewy podskórne) do poważnych (krwawienia z przewodu pokarmowego, do OUN, krwiomocz). Objawy mogą ujawnić się z opóźnieniem ze względu na farmakokinetykę heparyn drobnocząsteczkowych. W przypadku przedawkowania konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hemostazy, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności anty-Xa, gdyż nawet po podaniu antidotum utrzymuje się 25%-50% aktywności anty-Xa dalteparyny.
aktywność anty-Xa, czas krzepnięcia, dalteparyna sodowa, działanie przeciwzakrzepowe, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, krwawienie do OUN, krwawienie z dziąseł, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwotok, nadmierne działanie przeciwzakrzepowe, neutralizacja leku, parametry krzepnięcia, pierwotna hemostaza, siarczan protaminy, wylew podskórny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fragmin 12 500 j.m. a.Xa/0,5 ml
Przedawkowanie dalteparyny sodowej (Fragmin) stanowi poważne zagrożenie ze względu na jej silne działanie przeciwzakrzepowe, które może prowadzić do powikłań krwotocznych. Fragmin dostępny jest w dawkach od 2 500 j.m. do 18 000 j.m. anty-Xa, co zwiększa ryzyko błędów dawkowania. W przypadku przedawkowania obserwuje się wydłużenie czasu krzepnięcia oraz zwiększone ryzyko krwawień z różnych narządów i tkanek. Leczenie polega na podaniu protaminy w dawce 1 mg na każde 100 j.m. anty-Xa dalteparyny, jednak neutralizacja jest tylko częściowa – aktywność anty-Xa pozostaje na poziomie 25-50%, co wymaga dalszego monitorowania pacjenta.
aktywność anty-Xa, czas krzepnięcia, dalteparyna sodowa, działanie przeciwzakrzepowe, Fragmin, nadmierne działanie przeciwzakrzepowe, neutralizacja dalteparyny, parametr krzepnięcia, parametry układu krzepnięcia, pierwotna hemostaza, powikłanie krwotoczne, protamina, przedawkowanie dalteparyny, układ krzepnięcia, wydłużony czas krzepnięcia, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fragmin 15 000 j.m. a.Xa/0,6 ml
Przedawkowanie dalteparyny sodowej (Fragmin) może prowadzić do poważnych powikłań krwotocznych ze względu na jej działanie przeciwzakrzepowe. Kluczowym objawem jest krwawienie z różnych lokalizacji (np. nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwawienia do skóry i błon śluzowych), które zwykle pojawia się przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny, zależnie od indywidualnej wrażliwości pacjenta, masy ciała i funkcji nerek. W diagnostyce istotne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia oraz aktywności anty-Xa, która nawet po podaniu protaminy może utrzymywać się na poziomie 25-50%. Protamina, stosowana jako antidotum, neutralizuje częściowo działanie dalteparyny w stosunku 1 mg protaminy na 100 j.m. anty-Xa, jednak nie eliminuje całkowicie ryzyka krwawienia.
aktywność anty-Xa, czas krzepnięcia, dalteparyna sodowa, działanie przeciwzakrzepowe, funkcja nerek, krwawienie z nosa, krwiomocz, neutralizacja dalteparyny, neutralizacja działania przeciwzakrzepowego, parametr krzepnięcia, pierwotna hemostaza, powikłanie krwotoczne, protamina, przedawkowanie dalteparyny, wrażliwość pacjenta, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Clopidogrel Bluefish 75 mg
Przedawkowanie klopidogrelu, szczególnie w dawce 75 mg stosowanej w preparacie Clopidogrel Bluefish, prowadzi do istotnego zahamowania agregacji płytek krwi poprzez nieodwracalne blokowanie receptorów ADP, co skutkuje wydłużeniem czasu krwawienia i upośledzeniem pierwotnej hemostazy. Klinicznie manifestuje się to różnorodnymi krwawieniami, od skórno-śluzówkowych (wybroczyny, krwawienia z dziąseł, nosa, przewodu pokarmowego) po krwawienia wewnętrzne (np. do przewodu pokarmowego, śródczaszkowe), a w skrajnych przypadkach masywnymi krwotokami prowadzącymi do wstrząsu hipowolemicznego i niewydolności wielonarządowej. Brak specyficznego antidotum dla klopidogrelu komplikuje leczenie, które opiera się na monitorowaniu parametrów krzepnięcia, leczeniu objawowym krwawień oraz transfuzji koncentratu płytek krwi w przypadku ciężkich zaburzeń hemostazy.
doustny antykoagulant, efekt przeciwpłytkowy, heparyna, koagulopatia, krwawienie skórno-śluzówkowe, krwawienie śródczaszkowe, krwiak zaotrzewnowy, krwotok, lek przeciwkrzepliwy, morfologia krwi, niedokrwistość, niewydolność wielonarządowa, parametr hemodynamiczny, pierwotna hemostaza, powikłanie krwotoczne, preparat krwiopochodny, przedawkowanie klopidogrelu, transfuzja koncentratu płytek krwi, układ krzepnięcia, warfaryna, właściwość przeciwpłytkowa, wstrząs hipowolemiczny, wybroczyna, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenie hemostazy, zahamowanie agregacji płytek krwi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fragmin 5000 j.m. a.Xa/0,2 ml
Przedawkowanie dalteparyny sodowej (Fragmin) prowadzi do nasilenia działania przeciwzakrzepowego i zwiększonego ryzyka krwawień, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. W przypadku przedawkowania zaleca się przerwanie podawania leku, monitorowanie parametrów życiowych oraz koagulologicznych, w tym aktywności anty-Xa. Główną metodą odwrócenia działania dalteparyny jest podanie siarczanu protaminy, przy czym dawka 1 mg protaminy neutralizuje około 100 j.m. anty-Xa dalteparyny. Przykładowo, neutralizacja dawki 5000 j.m. anty-Xa wymaga około 50 mg protaminy. Należy jednak pamiętać, że protamina hamuje pierwotną hemostazę i powinna być stosowana wyłącznie w sytuacjach zagrożenia życia, po ocenie stosunku korzyści do ryzyka.
aktywność anty-Xa, aPTT, ciśnienie tętnicze, czas krzepnięcia, dalteparyna sodowa, działanie przeciwzakrzepowe, efekt farmakodynamiczny, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, hipotensja, jednostka międzynarodowa, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie zaotrzewnowe, krwioplucie, krzepnięcie krwi, parametr koagulologiczny, pierwotna hemostaza, preparat Fragmin, siarczan protaminy, tachykardia, wstrząs, wybroczyna, wylew podskórny, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fragmin 2500 j.m. a.Xa/0,2 ml
Przedawkowanie dalteparyny sodowej (Fragmin) prowadzi do nasilonego działania przeciwzakrzepowego, co zwiększa ryzyko poważnych krwawień. Objawia się to wydłużeniem czasu krzepnięcia oraz podwyższoną aktywnością anty-Xa. W przypadku przedawkowania kluczowe jest szybkie wdrożenie leczenia, z zastosowaniem protaminy jako antidotum. Dawka protaminy powinna być precyzyjnie dostosowana do ilości przedawkowanego leku, przy czym 1 mg protaminy neutralizuje działanie 100 j.m. anty-Xa dalteparyny. Należy jednak pamiętać, że nawet po podaniu protaminy utrzymuje się 25%-50% aktywności anty-Xa, co wymaga dalszego monitorowania.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Wilate 1000 1000 j.m. + 1000 j.m.
Wilate jest koncentratem czynnika von Willebranda (VWF) oraz czynnika VIII (FVIII), klasyfikowanym jako lek przeciwkrwotoczny (kod ATC: B02BD06), stosowanym w leczeniu choroby von Willebranda oraz hemofilii A. Czynnik VWF w produkcie pełni dwie kluczowe funkcje: natychmiastową restabilizację adhezji płytek krwi do uszkodzonego endotelium, co skraca czas krwawienia, oraz opóźnione zwiększenie poziomu endogennego czynnika VIII poprzez jego stabilizację i ochronę przed degradacją. Kompleks VWF/FVIII działa synergistycznie w kaskadzie krzepnięcia, gdzie aktywny FVIII jako kofaktor czynnika IX przyspiesza aktywację czynnika X, prowadząc do powstania trombiny i stabilnego skrzepu fibrynowego.
adhezja płytek krwi, agregacja płytek krwi, aktywność kofaktora rystocetyny, choroba von Willebranda, czas krwawienia, czynnik krzepnięcia krwi, czynnik VIII krzepnięcia, czynnik von Willebranda, hemofilia A, kaskada krzepnięcia, koncentrat czynnika krzepnięcia, leczenie substytucyjne, lek przeciwkrwotoczny, ludzkie osocze, metoda chromogenna, pierwotna hemostaza, polimeryzacja białka, roczny wskaźnik krwawień, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Haemoctin 250 250 j.m.
Haemoctin to preparat zawierający ludzki czynnik VIII krzepnięcia, produkowany z osocza ludzkiego, dostępny w dawkach 250 j.m., 500 j.m. oraz 1000 j.m., co po rekonstytucji odpowiada stężeniom około 50 j.m./ml, 100 j.m./ml i 200 j.m./ml. Mechanizm działania opiera się na roli czynnika VIII jako kofaktora aktywowanego czynnika IX, który przyspiesza konwersję czynnika X do Xa, prowadząc do powstania trombiny i stabilnego skrzepu fibrynowego. Preparat stosowany jest w leczeniu hemofilii A, choroby sprzężonej z płcią, charakteryzującej się niedoborem czynnika VIII:C i manifestującej się krwawieniami do stawów, mięśni i narządów wewnętrznych. Podanie Haemoctinu powoduje czasowe zwiększenie poziomu czynnika VIII w osoczu, co skutkuje zmniejszeniem częstości i nasilenia krwawień.
adhezja płytek krwi, agregacja płytek, aktywowany czynnik IX, annualized bleeding rate, czynnik VIII krzepnięcia krwi, czynnik von Willebranda, czynnik X, czynnik Xa, Farmakopea Europejska, fibrynogen, hemofilia A, hemostaza, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitor czynnika VIII, kaskada krzepnięcia, kompleks czynnika VIII i czynnika von Willebranda, leczenie substytucyjne, lek przeciwkrwotoczny, metoda koagulacyjna, narząd wewnętrzny, osocze ludzkie, pierwotna hemostaza, protrombina, skrzep krwi, test chromogenny, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – FANHDI 50 j.m./ml; 500 j.m. + 60 j.m./ml; 600 j.m.
FANHDI jest lekiem przeciwkrwotocznym zawierającym kompleks czynnika VIII:C oraz czynnika von Willebranda (kod ATC B02BD06), stosowanym w terapii hemofilii A oraz choroby von Willebranda. Po podaniu dożylnym, czynnik VIII wiąże się z czynnikiem von Willebranda, co stabilizuje czynnik VIII i chroni go przed degradacją, umożliwiając prawidłową kaskadę krzepnięcia. Aktywowany czynnik VIII (FVIIIa) działa jako kofaktor dla czynnika IXa, przyspieszając konwersję czynnika X do FXa, co prowadzi do powstania trombiny i stabilnego skrzepu. Czynnik von Willebranda pełni kluczową rolę w adhezji płytek krwi do uszkodzonej ściany naczynia, skracając czas krwawienia. Preparat dostępny jest w dawkach: 250 j.m. FVIII + 300 j.m. VWF (25 j.m. FVIII/ml, 30 j.m. VWF/ml), 500 j.m. FVIII + 600 j.m. VWF (50 j.m. FVIII/ml, 60 j.m. VWF/ml) oraz 1000 j.m. FVIII + 1200 j.m. VWF (100 j.m. FVIII/ml, 120 j.m. VWF/ml), z aktywnością specyficzną FVIII:C w zakresie 2,5-10 j.m./mg białka w zależności od opakowania.
adhezja płytek krwi, aktywowany czynnik IX, aktywowany czynnik VIII, aktywowany czynnik X, choroba von Willebranda, czas krwawienia, czynnik VIII krzepnięcia krwi, czynnik VIII:C, czynnik von Willebranda, fibrynogen, hemofilia A, indukcja immunotolerancji, inhibitor czynnika VIII, kaskada krzepnięcia, kofaktor rystocetyny, koncentrat czynnika VIII, krwawienie do stawów, leczenie zastępcze, lek przeciwkrwotoczny, pierwotna hemostaza, protrombina, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon substancji czynnych
Ludzki czynnik von Willebranda – Właściwości farmakodynamiczne
Ludzki czynnik von Willebranda (vWF) w preparacie Emoclot, zawierającym czynnik VIII (FVIII) pochodzenia osoczowego, pełni kluczową rolę w stabilizacji FVIII oraz w pierwotnej hemostazie poprzez adhezję i agregację płytek krwi. Zawartość vWF w Emoclot wynosi co najmniej 10 j.m./ml dla dawki 500 j.m./10 ml oraz 20 j.m./ml dla dawki 1000 j.m./10 ml. Kompleks FVIII/vWF umożliwia przedłużoną stabilność FVIII w krwiobiegu, co jest istotne w terapii substytucyjnej hemofilii A, choroby charakteryzującej się niedoborem FVIII i skłonnością do krwawień. Emoclot jest stosowany także w indukcji tolerancji immunologicznej (ITI) u pacjentów z inhibitorami przeciwko FVIII, wykazując skuteczność w eliminacji inhibitorów, z 50-82% pacjentów osiągających całkowitą lub częściową odpowiedź po średnim czasie obserwacji do 9 lat. Dawkowanie w ITI było zróżnicowane, obejmując schematy od 50 do 200 j.m./kg/dobę, podawane codziennie lub w odstępach co kilka dni.
adhezja płytek krwi, agregacja płytek, badanie SIPPET, choroba krzepnięcia krwi, czynnik krzepnięcia VIII, czynnik von Willebranda, czynnik Xa, Emoclot, fibryna, hemofilia A, hemostaza, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitor czynnika VIII, kaskada krzepnięcia, kofaktor czynnika IX, kofaktor rystocetyny, pierwotna hemostaza, roczny wskaźnik krwawień, śródbłonek naczyniowy, terapia substytucyjna, trombina, wiązanie czynnika VIII - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fragmin 2500 j.m. a.Xa/0,2 ml
Dalteparyna sodowa, substancja czynna leku Fragmin, jest heparyną drobnocząsteczkową o masie cząsteczkowej około 6000, pozyskiwaną ze śluzówki jelita świńskiego. Jej przeciwzakrzepowe działanie polega na nasilaniu hamującego wpływu antytrombiny na czynnik Xa oraz trombinę, z wyraźną selektywnością silniejszego hamowania czynnika Xa niż wydłużania czasu APTT. W porównaniu do heparyny niefrakcjonowanej, dalteparyna wykazuje mniejszy wpływ na funkcję i adhezję płytek krwi, co przekłada się na słabsze oddziaływanie na pierwotną hemostazę. Dodatkowo, jej właściwości przeciwzakrzepowe mogą wynikać z efektów na ścianę naczyń oraz układ fibrynolizy.
antytrombina, badanie ultradźwiękowe z kompresją, czas krzepnięcia osocza, czynnik Xa, dalteparyna sodowa, duże krwawienie, działanie przeciwzakrzepowe, epizod zakrzepowo-zatorowy, hemodializa, heparyna, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, krążenie pozaustrojowe, krzepnięcie krwi, lek przeciwzakrzepowy, pierwotna hemostaza, płytki krwi, przewlekła niewydolność nerek, ściana naczyń krwionośnych, trombina, układ fibrynolizy, wentylacja mechaniczna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość żylna