toksyczność betahistyny

Betahistyna, stosowana głównie w leczeniu zawrotów głowy, szczególnie w chorobie Ménière’a, charakteryzuje się relatywnie niskim profilem toksyczności. Działa jako agonista receptorów histaminowych H1 oraz antagonista receptorów H3, co prowadzi do zwiększenia przepływu krwi w naczyniach ucha wewnętrznego.

Najczęstsze działania niepożądane betahistyny obejmują łagodne dolegliwości żołądkowo-jelitowe, bóle głowy i wysypki skórne. Rzadko obserwuje się reakcje nadwrażliwości. W przypadku znacznego przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz objawy podobne do reakcji histaminowej.

Przeciwwskazania do stosowania betahistyny obejmują głównie guza chromochłonnego nadnerczy (pheochromocytoma) ze względu na teoretyczne ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą oskrzelową oraz chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy. Potencjalne interakcje lekowe są rzadkie, choć teoretycznie możliwe z lekami przeciwhistaminowymi.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl