relaksacja mięśni gardła
Relaksacja mięśni gardła to stan zmniejszonego napięcia mięśni gardła i części górnych dróg oddechowych, który może wystąpić fizjologicznie podczas snu lub być wywoływany terapeutycznie. W kontekście medycznym termin ten ma szczególne znaczenie w diagnostyce i leczeniu zaburzeń oddychania podczas snu, przede wszystkim obturacyjnego bezdechu sennego (OBS).
Podczas snu nadmierna relaksacja mięśni gardła może prowadzić do zwężenia lub całkowitego zamknięcia światła górnych dróg oddechowych. Jest to główny mechanizm patofizjologiczny obturacyjnego bezdechu sennego, w którym dochodzi do powtarzających się epizodów zatrzymania lub znacznego ograniczenia przepływu powietrza pomimo wysiłku oddechowego. Czynnikami sprzyjającymi nadmiernej relaksacji są otyłość, anatomiczna budowa dróg oddechowych, spożycie alkoholu, niektóre leki oraz pozycja leżąca na plecach.
Terapeutyczna relaksacja mięśni gardła jest natomiast stosowana w leczeniu niektórych zaburzeń głosu, dysfagii oraz jako element terapii mowy. Techniki relaksacyjne mogą obejmować ćwiczenia oddechowe, masaż, specjalne techniki wokalne oraz biofeedback. W leczeniu OBS stosuje się metody zapobiegające nadmiernej relaksacji mięśni, takie jak aparaty CPAP (continuous positive airway pressure), urządzenia wysuwające żuchwę czy zabiegi chirurgiczne modyfikujące anatomię górnych dróg oddechowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lorabex 1 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii lorazepamem (Lorabex) w dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg, kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, które mogą zagrażać bezpieczeństwu farmakoterapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na lorazepam, inne benzodiazepiny oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość wynosi odpowiednio 34,4 mg, 68,8 mg i 172,0 mg w poszczególnych dawkach. Miastenia gravis stanowi istotne ograniczenie ze względu na ryzyko nasilenia osłabienia mięśniowego i niewydolności oddechowej. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową (w tym zaawansowaną POChP) oraz zespołem bezdechu sennego, ze względu na depresję ośrodka oddechowego i ryzyko pogłębienia bezdechów i desaturacji.
anafilaksja, benzodiazepina, bezdech senny, choroba autoimmunologiczna, depresja oddechowa, desaturacja, dysfunkcja hepatocytów, encefalopatia wątrobowa, hipoksemia, laktoza jednowodna, lorazepam, miastenia, nadwrażliwość na benzodiazepiny, nadwrażliwość na lorazepam, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obturacja dróg oddechowych, osłabienie mięśniowe, ośrodek oddechowy, POChP, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, przełom miasteniczny, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, relaksacja mięśni gardła, sedacja, zaburzenia świadomości