dawka wenlafaksyny

Wenlafaksyna jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Stosowana jest głównie w leczeniu dużej depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych, fobii społecznej oraz zaburzeń lękowych z napadami paniki.

Dawkowanie wenlafaksyny zależy od postaci leku, wskazania oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W leczeniu dużej depresji typowa dawka początkowa wynosi 75 mg na dobę w formie o przedłużonym uwalnianiu (ER). Dawkę można zwiększać stopniowo do maksymalnie 225 mg na dobę. W przypadku zaburzeń lękowych dawkowanie zwykle rozpoczyna się od 37,5-75 mg na dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg na dobę.

Istotne jest dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby – może być konieczne zmniejszenie dawki o 25-50%. U pacjentów w podeszłym wieku również zaleca się ostrożne dawkowanie, rozpoczynając od niższych dawek. Lek należy odstawiać stopniowo, aby uniknąć objawów odstawiennych, które mogą być nasilone przy nagłym przerwaniu terapii.

Wenlafaksyna może wchodzić w interakcje z inhibitorami MAO, dlatego konieczne jest zachowanie przynajmniej 14-dniowej przerwy między stosowaniem tych leków. Podczas terapii wenlafaksyną należy monitorować ciśnienie tętnicze, gdyż lek może powodować jego wzrost, szczególnie w wyższych dawkach.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venlafaxine Actavis 150 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny (Venlafaxine Actavis) wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego w modelach zwierzęcych (szczury, myszy) oraz testach in vitro i in vivo. Długoterminowa ekspozycja na chlorowodorek wenlafaksyny nie zwiększała częstości nowotworów, a testy genotoksyczności nie potwierdziły właściwości mutagennych substancji czynnej. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano negatywne efekty rozwojowe, takie jak zmniejszenie masy ciała noworodków, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększoną śmiertelność potomstwa w pierwszych 5 dniach laktacji, przy dawce 30 mg/kg/dobę, co odpowiada około czterokrotności maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (375 mg/dobę). Dawka NOAEL wyniosła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, chlorowodorek wenlafaksyny, dawka terapeutyczna, dawka wenlafaksyny, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, metabolit wenlafaksyny, NOAEL, O-demetylowenlafaksyna, ocena bezpieczeństwa przedkliniczna, potencjał genotoksyczny, śmiertelność potomstwa, właściwość mutagenna, wpływ toksyczny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venlafaxine Actavis 37,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku wenlafaksyny, substancji czynnej Venlafaxine Actavis, wykazały brak działania karcynogennego i mutagennego w modelach zwierzęcych (szczury, myszy) oraz testach in vitro i in vivo. Brak genotoksyczności potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa farmakologicznego leku. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów zaobserwowano toksyczny wpływ na rozród przy dawce 30 mg/kg/dobę, co odpowiada 4-krotności maksymalnej dawki stosowanej u ludzi (375 mg/dobę), objawiający się zmniejszeniem masy urodzeniowej potomstwa, wzrostem liczby płodów martwo urodzonych oraz podwyższoną śmiertelnością w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka 1,3-krotna dawki ludzkiej nie wywoływała tych efektów, jednak potencjalne ryzyko dla ludzi pozostaje nieokreślone.
badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo farmakologiczne, chlorowodorek wenlafaksyny, dawka wenlafaksyny, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie toksyczne, laktacja, metabolit wenlafaksyny, O-demetylowenlafaksyna, obniżona płodność, płód martwo urodzony, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, wenlafaksyna, zaburzenie reprodukcyjne
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Faxigen XL 150 mg 150 mg

Wenlafaksyna, dostępna m.in. w preparacie Faxigen XL w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest lekiem przeciwdepresyjnym wpływającym na gospodarkę neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym. Jej stosowanie może prowadzić do zaburzeń zdolności psychomotorycznych, obejmujących zarówno funkcje poznawcze (ocena sytuacji, podejmowanie decyzji, myślenie), jak i zdolności motoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów oraz obsługi maszyn. Nawet przy zalecanych dawkach terapeutycznych istnieje ryzyko wystąpienia efektów ubocznych wpływających na bezpieczeństwo pacjenta i osób trzecich podczas wykonywania czynności wymagających koncentracji i koordynacji.
charakterystyka produktu leczniczego, dawka wenlafaksyny, efekt uboczny, Faxigen XL, funkcja poznawcza, gospodarka neuroprzekaźników, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, objaw niepożądany, ośrodkowy układ nerwowy, proces poznawczy, substancja psychoaktywna, wenlafaksyna, zaburzenie psychiczne, zdolność motoryczna, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oriven 150 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny, substancji czynnej produktu Oriven, obejmowały ocenę potencjału karcynogennego, mutagennego oraz wpływu na reprodukcję u zwierząt laboratoryjnych. Badania na szczurach i myszach nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego, co wskazuje na niski potencjał tych działań u ludzi. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów zaobserwowano negatywne efekty przy dawce 30 mg/kg mc./dobę (4-krotność maksymalnej dawki u ludzi 375 mg), takie jak zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz podwyższona śmiertelność w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka 1,3-krotna dawki stosowanej u ludzi nie wywoływała tych efektów, jednak ryzyko dla ludzi pozostaje nieokreślone i wymaga dalszej oceny klinicznej.
aktywny metabolit, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka wenlafaksyny, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekstrapolacja wyników, karcynogeneza, karcynogenność, laktacja, masa urodzeniowa, metabolizm, mutacja genetyczna, O-demetylowenlafaksyna, okres laktacji, płód martwo urodzony, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, różnica międzygatunkowa, śmiertelność potomstwa, substancja czynna, uszkodzenie genetyczne, wenlafaksyna, wpływ na reprodukcję, wpływ toksyczny, wrażliwość na lek
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symfaxin ER 150 mg

Przedkliniczne badania wenlafaksyny, substancji czynnej leku Symfaxin ER, nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego, co potwierdzono w badaniach na szczurach, myszach oraz testach in vitro i in vivo. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej zaobserwowano negatywne efekty u potomstwa szczurów przy dawce 30 mg/kg mc./dobę, odpowiadającej czterokrotności maksymalnej dawki ludzkiej (375 mg), w tym zmniejszenie masy ciała, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz podwyższoną śmiertelność w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka NOAEL dla toksyczności reprodukcyjnej wyniosła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi, co wskazuje na brak niekorzystnych efektów przy niższych dawkach.
badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo genetyczne, dawka NOAEL, dawka wenlafaksyny, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, metabolit wenlafaksyny, NOAEL, O-demetylowenlafaksyna, płód martwo urodzony, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój potomstwa, śmiertelność potomstwa, toksyczność reprodukcyjna, wenlafaksyna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lafactin 150 mg

Przedkliniczne badania wenlafaksyny, substancji czynnej produktu leczniczego Lafactin, nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego w modelach zwierzęcych (szczury, myszy) oraz w testach in vitro i in vivo. Brak genotoksyczności potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku. Jednakże, w badaniach reprodukcyjnych na szczurach przy dawce 30 mg/kg/dobę (około 4-krotność dawki ludzkiej 375 mg w przeliczeniu na mg/kg) zaobserwowano zmniejszenie masy ciała potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększoną śmiertelność potomstwa w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka NOAEL wyniosła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi, co wskazuje na margines bezpieczeństwa, choć dokładne ryzyko kliniczne pozostaje nieokreślone.
badanie in vitro, badanie in vivo, dane przedkliniczne, dawka NOAEL, dawka wenlafaksyny, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, laktacja, metabolit wenlafaksyny, model zwierzęcy, O-demetylowenlafaksyna, płód martwo urodzony, profil bezpieczeństwa leku, rozród i płodność, śmiertelność potomstwa, toksyczny wpływ, wenlafaksyna, zmniejszenie płodności

dawka wenlafaksyny

Powiązane wpisy

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venlafaxine Actavis 150 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venlafaxine Actavis 37,5 mg

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Faxigen XL 150 mg 150 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oriven 150 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symfaxin ER 150 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lafactin 150 mg