Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Venlafaxine Actavis

Przed wprowadzeniem do obrotu i stosowania u ludzi, produkt leczniczy Venlafaxine Actavis (chlorowodorek wenlafaksyny) został poddany szeregowi badań przedklinicznych mających na celu ocenę jego potencjalnego wpływu na organizm. Badania te obejmowały ocenę rakotwórczości, mutagenności oraz wpływu na rozród i płodność.¹

Potencjał rakotwórczy

Przeprowadzone badania rakotwórczości wenlafaksyny na modelach zwierzęcych (szczury i myszy) nie wykazały dowodów na kancerogenne działanie substancji czynnej. Podczas długoterminowej ekspozycji na wenlafaksynę nie zaobserwowano zwiększonej częstości występowania nowotworów u badanych zwierząt w porównaniu z grupami kontrolnymi.²

Potencjał mutagenny

Ocena potencjału genotoksycznego wenlafaksyny przeprowadzona została za pomocą licznych testów in vitro (badania na komórkach) oraz in vivo (badania na organizmach żywych). Żadne z tych badań nie wykazało właściwości mutagennych wenlafaksyny, co wskazuje na brak potencjału do powodowania uszkodzeń materiału genetycznego.³

Wpływ na rozród i rozwój potomstwa

Badania toksycznego wpływu wenlafaksyny na rozród przeprowadzone na szczurach ujawniły istotne efekty rozwojowe. Obserwowano następujące zaburzenia:⁴

• Zmniejszenie masy ciała noworodków
• Zwiększenie liczby płodów martwo urodzonych
• Zwiększona śmiertelność potomstwa w okresie pierwszych 5 dni laktacji

Należy zaznaczyć, że przyczyna zwiększonej śmiertelności potomstwa nie została jednoznacznie określona w badaniach przedklinicznych. Efekty te zaobserwowano przy zastosowaniu dawki 30 mg/kg/dobę, która stanowi czterokrotność maksymalnej dobowej dawki wenlafaksyny stosowanej u ludzi (375 mg) w przeliczeniu na mg/kg masy ciała. Z badań wynika, że dawka, przy której nie obserwowano opisanych wyżej działań niepożądanych (NOAEL – No Observed Adverse Effect Level), wynosiła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi.⁵

Potencjalne ryzyko wystąpienia podobnych efektów u ludzi nie zostało jednoznacznie określone na podstawie przeprowadzonych badań przedklinicznych.⁶

Wpływ na płodność

W trakcie badań przedklinicznych zaobserwowano zmniejszenie płodności u szczurów obojga płci, które były eksponowane na działanie O-demetylowenlafaksyny (ODV) – głównego aktywnego metabolitu wenlafaksyny. Siła działania ODV na płodność była od 1 do 2 razy większa niż działanie wenlafaksyny w dawce odpowiadającej 375 mg na dobę stosowanej u ludzi.⁷

Znaczenie kliniczne tych obserwacji dla ludzi przyjmujących Venlafaxine Actavis nie zostało do końca wyjaśnione i wymaga dalszych badań.⁸

Kluczowe aspekty przedklinicznej oceny bezpieczeństwa

Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania wenlafaksyny wskazują na:

• Brak potencjału rakotwórczego w badaniach na gryzoniach
• Brak działania mutagennego w testach in vitro i in vivo
• Potencjalny negatywny wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa przy dawkach wielokrotnie wyższych niż terapeutyczne dawki u ludzi
• Możliwe zmniejszenie płodności związane z działaniem metabolitu ODV

Wymienione obserwacje przedkliniczne należy interpretować z ostrożnością w kontekście ich potencjalnego znaczenia dla ludzi przyjmujących Venlafaxine Actavis w dawkach terapeutycznych (37,5 mg, 75 mg lub 150 mg w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu).⁹