depresja organiczna

Depresja organiczna to zaburzenie depresyjne, które jest bezpośrednio związane z organicznym uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu. W przeciwieństwie do depresji endogennej czy reaktywnej, ma ona wyraźne podłoże somatyczne, wynikające z patologii ośrodkowego układu nerwowego.

Przyczyny depresji organicznej mogą obejmować choroby neurodegeneracyjne (choroba Alzheimera, Parkinsona), udar mózgu, guzy mózgu, urazy czaszkowo-mózgowe, zaburzenia metaboliczne, infekcje OUN oraz działanie niektórych leków czy substancji toksycznych. Charakterystyczne jest współwystępowanie objawów depresyjnych z deficytami poznawczymi i neurologicznymi specyficznymi dla danej patologii mózgowej.

W obrazie klinicznym depresji organicznej często dominują zaburzenia poznawcze, spowolnienie psychoruchowe, apatia oraz objawy wegetatywne. Pacjenci mogą wykazywać mniejszy wgląd w chorobę niż w przypadku innych form depresji. Leczenie wymaga podejścia wielokierunkowego, obejmującego terapię przyczynową (jeśli to możliwe), farmakoterapię antydepresantami oraz leczenie wspomagające.

Diagnoza depresji organicznej opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniu stanu psychicznego, testach neuropsychologicznych oraz badaniach obrazowych i laboratoryjnych, które pozwalają zidentyfikować organiczną przyczynę zaburzenia. Właściwe rozpoznanie jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego postępowania terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl