depresja inwolucyjna

Depresja inwolucyjna to historyczny termin medyczny odnoszący się do zaburzeń depresyjnych występujących w okresie inwolucji, czyli w wieku średnim i starszym. Dawniej uważano ją za odrębną jednostkę chorobową, charakterystyczną dla okresu przekwitania u kobiet (45-55 lat) oraz analogicznego okresu u mężczyzn (55-65 lat).

W obrazie klinicznym depresji inwolucyjnej dominują nasilone objawy lękowe, pobudzenie psychoruchowe, hipochondria oraz urojenia nihilistyczne i winy. Pacjenci często prezentują przekonanie o ruinie finansowej, nieuleczalnej chorobie lub popełnieniu niewybaczalnych grzechów. Charakterystyczna jest również agitacja, niepokój ruchowy i bezsenność.

Współczesne klasyfikacje psychiatryczne (DSM-5, ICD-11) nie wyróżniają już depresji inwolucyjnej jako odrębnej jednostki chorobowej. Obecnie objawy te klasyfikuje się w ramach zaburzeń depresyjnych z określeniem specyficznych cech klinicznych. Badania wykazały, że tzw. depresja inwolucyjna nie różni się istotnie patofizjologicznie od innych epizodów depresyjnych występujących w różnych okresach życia.

W leczeniu stanów depresyjnych u osób starszych szczególną uwagę zwraca się na dostosowanie farmakoterapii do wieku pacjenta, uwzględniając zwiększone ryzyko działań niepożądanych, interakcji lekowych oraz chorób współistniejących. Istotne jest również różnicowanie z procesami otępiennymi oraz zaburzeniami organicznymi, które mogą imitować objawy depresyjne w tej grupie wiekowej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl