wymioty indukowane apomorfiną
Wymioty indukowane apomorfiną to metoda diagnostyczna lub terapeutyczna wykorzystująca farmakologiczne właściwości apomorfiny – pochodnej morfiny o silnym działaniu emetycznym (wywołującym wymioty). Apomorfina działa poprzez stymulację receptorów dopaminowych w strefie wyzwalającej chemoreceptorowej (CTZ) w dnie komory IV mózgu.
W praktyce klinicznej wymioty indukowane apomorfiną są stosowane rzadko, głównie w sytuacjach nagłych zatruć, gdy konieczne jest szybkie opróżnienie żołądka z toksycznych substancji. W przeszłości metoda ta była również wykorzystywana w terapii awersyjnej alkoholizmu, gdzie wywoływano odruch wymiotny po spożyciu alkoholu, tworząc negatywne skojarzenie.
Należy podkreślić, że indukcja wymiotów apomorfiną wymaga ścisłego nadzoru medycznego ze względu na możliwe działania niepożądane, takie jak hipotensja, bradykardia, zaburzenia oddychania czy zaburzenia świadomości. Przeciwwskazania obejmują zatrucia substancjami żrącymi, węglowodorami, obecność zaburzeń świadomości oraz stany po niedawnych operacjach w obrębie przewodu pokarmowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Itopryd – Właściwości farmakodynamiczne
Itopryd, klasyfikowany w grupie leków prokinetycznych (kod ATC A03FA07), wykazuje podwójny mechanizm działania: antagonizm receptorów dopaminowych D2 oraz hamowanie aktywności acetylocholinoesterazy. Mechanizmy te prowadzą do stymulacji uwalniania acetylocholiny i jednoczesnego zahamowania jej rozkładu, co skutkuje pobudzeniem perystaltyki górnego odcinka przewodu pokarmowego, w tym przełyku, żołądka i dwunastnicy. Ponadto itopryd wykazuje działanie przeciwwymiotne poprzez blokadę receptorów D2 w strefie wyzwalającej chemoreceptora, co potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie hamował wymioty indukowane apomorfiną u psów w sposób zależny od dawki. W badaniach klinicznych wykazano, że itopryd przyspiesza opróżnianie żołądka, co jest kluczowe w terapii czynnościowych zaburzeń motoryki górnego odcinka przewodu pokarmowego, a jego stosowanie nie wpływa na stężenie gastryny w surowicy, co odróżnia go od innych leków prokinetycznych.
acetylocholinoesteraza, choroba refluksowa przełyku, czynnościowa niestrawność, czynnościowe zaburzenia przewodu pokarmowego, działanie prokinetyczne, działanie przeciwwymiotne, inhibitor pompy protonowej, lek prokinetyczny, opróżnianie żołądka, perystaltyka przewodu pokarmowego, receptor dopaminowy D2, stężenie gastryny, strefa wyzwalająca chemoreceptora, uwalnianie acetylocholiny, wymioty indukowane apomorfiną, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metoclopramide hameln 5 mg/ml
Metoklopramid, substancja czynna leku Metoclopramide hameln, jest podstawionym benzamidem o działaniu przeciwwymiotnym i prokinetycznym, klasyfikowanym w grupie A03FA01 (ATC). Jego mechanizm działania obejmuje antagonizm receptorów dopaminowych D2 w ośrodkowym układzie nerwowym, co hamuje wymioty indukowane apomorfiną, oraz modulację receptorów serotoninowych (antagonizm 5HT3 i agonizm 5HT4), co jest kluczowe w profilaktyce i leczeniu wymiotów po chemioterapii przeciwnowotworowej. Metoklopramid działa również obwodowo, blokując dopaminergiczne receptory w przewodzie pokarmowym i wzmacniając aktywność cholinergiczną, co prowadzi do poprawy motoryki przewodu pokarmowego.
działanie antydopaminergiczne, działanie przeciwwymiotne, efekt prokinetyczny, efekt przeciwwymiotny, lek propulsywny, motoryka przewodu pokarmowego, opróżnianie żołądka, ośrodek wymiotny, perystaltyka przewodu pokarmowego, pochodna benzamidu, receptor 5HT4, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5HT3, refluks żołądkowo-przełykowy, strefa wyzwalania chemoreceptorów, wydzielanie kwasu żołądkowego, wymioty indukowane apomorfiną, wymioty indukowane chemioterapią, zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenie motoryki