metabolit karbinolu
Metabolit karbinolu to związek chemiczny powstający w wyniku przemian metabolicznych karbinolu (alkoholu) w organizmie. Karbinole to grupa związków organicznych posiadających grupę hydroksylową (-OH) przyłączoną do atomu węgla. Najprostszym przykładem karbinolu jest metanol (alkohol metylowy), którego metabolizm prowadzi do powstania formaldehydu, a następnie kwasu mrówkowego – substancji toksycznych dla organizmu.
Metabolizm karbinoli zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów takich jak dehydrogenaza alkoholowa (ADH) oraz dehydrogenaza aldehydowa (ALDH). W pierwszym etapie karbinol ulega utlenieniu do aldehydu, a następnie do kwasu karboksylowego. Te metabolity mogą wykazywać różnorodne działania biologiczne, często bardziej toksyczne niż związek macierzysty.
W diagnostyce medycznej oznaczanie metabolitów karbinoli ma istotne znaczenie w toksykologii, medycynie sądowej oraz w monitorowaniu zatruć alkoholami. Szczególnie ważne jest oznaczanie metabolitów w przypadkach zatruć metanolem, glikolem etylenowym czy innymi alkoholami nienadającymi się do spożycia, gdyż ich metabolity mogą powodować kwasicę metaboliczną, uszkodzenie nerwu wzrokowego, nerek i innych narządów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Letrozol w dawce 2,5 mg charakteryzuje się bardzo wysoką biodostępnością doustną (mediana 99,9%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 1 godzinę na czczo i 2 godziny po posiłku. Spożycie pokarmu powoduje niewielkie obniżenie Cmax (129 ± 20,3 nmol/l na czczo vs. 98,7 ± 18,6 nmol/l po posiłku), jednak całkowite wchłanianie (AUC) pozostaje niezmienione, co klinicznie pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Letrozol wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~60%, głównie albuminy 55%) oraz szeroką dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 1,87 ± 0,47 l/kg mc.). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2A6 do nieaktywnego metabolitu karbinolu, z klirensem metabolicznym 2,1 l/h, co jest niskie w porównaniu z przepływem wątrobowym (90 l/h). Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (88,2 ± 7,6% radioaktywności), głównie w formie glukuronidu metabolitu karbinolu, a okres półtrwania wynosi 2-4 dni.
AUC, Cmax, CYP2A6, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, elementy morfotyczne krwi, erytrocyt, farmakokinetyka letrozolu, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolit karbinolu, objętość dystrybucji, podeszły wiek, rak piersi z przerzutami, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stosunek ryzyka do korzyści, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Letrozol charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością doustną na poziomie 99,9%, z szybkim wchłanianiem (tmax 1 h na czczo, 2 h po posiłku) i umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (~60%, głównie albuminy). Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji 1,87 ± 0,47 l/kg), z wysokim stężeniem w erytrocytach (około 80% stężenia w osoczu). Metabolizm letrozolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2A6 do nieaktywnego metabolitu karbinolu, który jest następnie sprzęgany z kwasem glukuronowym. Klirens metaboliczny wynosi 2,1 l/h, a okres półtrwania leku to 2-4 dni, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Po dawce 2,5 mg/dobę stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2-6 tygodni, a stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym są około 7-krotnie wyższe niż po pojedynczej dawce. Farmakokinetyka letrozolu jest proporcjonalna do dawki w zakresie 0,01–10 mg (pojedyncze dawki) oraz 0,1–5 mg (dawki dobowe), z niewielką nieliniowością przy dawce 30 mg.
albumina, biodostępność, biotransformacja leku, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, letrozol, marskość wątroby, metabolit karbinolu, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, rak piersi, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, wchłanianie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Letrozol w dawce 2,5 mg charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (99,9%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 1 godzinę na czczo i 2 godziny po posiłku. Pomimo zmniejszenia Cmax z 129 ± 20,3 nmol/l do 98,7 ± 18,6 nmol/l po posiłku, całkowita ekspozycja (AUC) pozostaje niezmieniona, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłku. Letrozol wiąże się z białkami osocza w 60% (głównie albuminy 55%) i przenika do erytrocytów (około 80% stężenia osoczowego). Objętość dystrybucji wynosi średnio 1,87 ± 0,47 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2A6 do nieaktywnego karbinolu, z klirensem metabolicznym 2,1 l/h, a eliminacja odbywa się głównie przez mocz (88,2 ± 7,6% dawki), głównie w formie glukuronidów. Okres półtrwania wynosi około 2 dni, a stężenie stacjonarne osiągane jest po 2-6 tygodniach, wykazując umiarkowaną nieliniowość farmakokinetyczną przy dawce 2,5 mg/dobę.
biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dystrybucja, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, letrozol, marskość wątroby, metabolit karbinolu, metabolizm i eliminacja, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie pojedynczej dawki, przenikanie do erytrocytów, rak piersi z przerzutami, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, umiarkowana niewydolność wątroby, wiązanie z białkami osocza
