ostra faza zakażenia

Ostra faza zakażenia stanowi początkowy etap infekcji organizmu przez patogen, charakteryzujący się gwałtownym namnażaniem drobnoustrojów i intensywną reakcją układu odpornościowego. W tym okresie dochodzi do uruchomienia mechanizmów odpowiedzi immunologicznej nieswoistej, w tym aktywacji układu dopełniacza, fagocytozy oraz produkcji cytokin prozapalnych.

W ostrej fazie zakażenia obserwuje się również syntezę białek ostrej fazy (BOF) przez hepatocyty w odpowiedzi na cytokiny prozapalne, głównie IL-6, IL-1 i TNF-α. Białka te, takie jak białko C-reaktywne (CRP), amyloid A, fibrynogen czy haptoglobina, biorą udział w ograniczaniu procesu zapalnego, opsonizacji patogenów oraz modulacji odpowiedzi immunologicznej.

Klinicznie ostra faza zakażenia objawia się często gorączką, dreszczami, ogólnym osłabieniem, bólem mięśni i stawów oraz charakterystycznymi zmianami w badaniach laboratoryjnych – podwyższonym OB, leukocytozą z przesunięciem obrazu w lewo oraz wzrostem stężenia białek ostrej fazy, szczególnie CRP. Obraz kliniczny zależy od rodzaju patogenu, lokalizacji zakażenia oraz stanu immunologicznego pacjenta.

Rozpoznanie ostrej fazy zakażenia ma istotne znaczenie w praktyce klinicznej, gdyż determinuje wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego, w tym antybiotykoterapii empirycznej, a następnie celowanej po uzyskaniu wyników badań mikrobiologicznych. Monitorowanie markerów ostrej fazy, zwłaszcza CRP, pozwala na ocenę skuteczności leczenia i dynamiki procesu zapalnego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl