uszkodzenie miąższowe
Uszkodzenie miąższowe (parenchymal injury) odnosi się do patologicznych zmian w obrębie tkanki miąższowej narządów wewnętrznych, która odpowiada za realizację ich podstawowych funkcji. Najczęściej termin ten jest używany w kontekście uszkodzenia miąższu wątroby, nerek, płuc czy trzustki.
W przypadku wątroby, uszkodzenie miąższowe może być spowodowane przez przewlekłe zapalenie, alkoholowe stłuszczenie, toksyczne działanie leków, infekcje wirusowe (HBV, HCV) czy choroby autoimmunologiczne. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania obrazowe (USG, TK, MRI) oraz badania laboratoryjne oceniające funkcję narządu (enzymy wątrobowe, bilirubina).
Uszkodzenie miąższowe nerek może prowadzić do ostrej lub przewlekłej niewydolności nerkowej. Przyczynami mogą być nefrotoksyny, zaburzenia przepływu krwi przez nerki, choroby zapalne kłębuszków nerkowych czy procesy autoimmunologiczne. Diagnostyka obejmuje ocenę parametrów funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR) oraz badania obrazowe.
Leczenie uszkodzenia miąższowego zależy od przyczyny, stopnia uszkodzenia oraz narządu, którego dotyczy. Podstawą postępowania jest eliminacja czynnika uszkadzającego, leczenie objawowe i wspomaganie funkcji narządu. W niektórych przypadkach konieczne może być zastosowanie terapii nerkozastępczej czy nawet transplantacja narządu.