stężenie jonów wapnia

Stężenie jonów wapnia we krwi (kalcemia) to kluczowy parametr laboratoryjny, którego wartość prawidłowa wynosi 2,2-2,6 mmol/l (8,8-10,4 mg/dl). Jest to suma wapnia związanego z białkami (głównie albuminą), związanego z anionami oraz wapnia zjonizowanego, który jest frakcją biologicznie aktywną.

Hiperkalcemia (podwyższone stężenie wapnia) może być objawem pierwotnej nadczynności przytarczyc, nowotworu złośliwego (szczególnie raka płuc, piersi, szpiczaka mnogiego), przedawkowania witaminy D, sarkoidozy, długotrwałego unieruchomienia czy zespołu mleczno-alkalicznego. Objawia się zmęczeniem, osłabieniem mięśniowym, poliurią, kamicą nerkową i zaburzeniami psychicznymi.

Hipokalcemia (obniżone stężenie wapnia) występuje w niedoczynności przytarczyc, niedoborze witaminy D, przewlekłej chorobie nerek, zespole głodnych kości, ostrym zapaleniu trzustki i hipoalbuminemii. Charakterystyczne objawy to tężyczka, parestezje, kurcze mięśniowe, objaw Chvostka i Trousseau oraz wydłużenie odcinka QT w EKG.

Interpretując stężenie wapnia całkowitego należy uwzględnić stężenie albumin – każdy spadek albumin o 1 g/dl poniżej normy powoduje obniżenie kalcemii o około 0,8-1,0 mg/dl. W przypadkach wątpliwych zaleca się oznaczenie stężenia wapnia zjonizowanego, które jest niezależne od stężenia białek osocza.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl