stentowanie dróg żółciowych
Stentowanie dróg żółciowych to zabieg małoinwazyjny polegający na umieszczeniu specjalnej protezy (stentu) w drogach żółciowych w celu przywrócenia prawidłowego przepływu żółci. Procedura stosowana jest głównie w przypadku zwężeń lub niedrożności dróg żółciowych spowodowanych przez nowotwory (np. rak trzustki, rak dróg żółciowych), zmiany zapalne, zwężenia pooperacyjne lub kamicę.
Stenty żółciowe mogą być plastikowe lub metalowe (samorozprężalne). Protezy plastikowe są tańsze, ale wymagają częstszej wymiany (co 3-6 miesięcy) z powodu okluzji. Stenty metalowe charakteryzują się dłuższym czasem funkcjonowania, ale są znacznie droższe i trudniejsze do usunięcia, dlatego stosuje się je głównie w przypadkach paliatywnych.
Zabieg wykonywany jest najczęściej podczas endoskopowej cholangiopankreatografii wstecznej (ECPW), rzadziej przezskórnie przez wątrobę (PTCD) lub śródoperacyjnie. Skuteczność stentowania w zapewnieniu drożności dróg żółciowych wynosi 90-95%. Do głównych powikłań należą: zapalenie dróg żółciowych, ostre zapalenie trzustki, krwawienie, perforacja oraz migracja stentu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki – Leczenie
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki (AZT) to przewlekłe zapalenie o podłożu immunologicznym, które wykazuje wysoką wrażliwość na leczenie glikokortykosteroidami. Standardowa terapia pierwszej linii obejmuje doustne podawanie prednizonu/prednisolonu w dawce początkowej 0,6-1,0 mg/kg/dobę (typowo 30-40 mg/dobę) przez 2-4 tygodnie, z późniejszym stopniowym zmniejszaniem dawki do 2,5-5 mg/dobę lub całkowitego odstawienia. Odpowiedź na leczenie jest szybka i skuteczna, z remisją u około 98% pacjentów z AZT typu 1 i 92% z AZT typu 2. W AZT typu 1, ze względu na wyższy wskaźnik nawrotów (30-50%), zaleca się terapię podtrzymującą niskimi dawkami steroidów do 3 lat, szczególnie u pacjentów z rozlanym powiększeniem trzustki, utrzymującym się wysokim stężeniem IgG4 (>2xGGN) lub zajęciem wielu narządów pozatrzustkowych. W przypadku AZT typu 2, nawroty są rzadsze (<10%), a długotrwała terapia podtrzymująca zwykle nie jest konieczna.
autoimmunologiczne zapalenie trzustki, azatiopryna, cyklofosfamid, cyklosporyna, dystalna pankreatektomia, glikokortykosteroid, inhibitor TNF, kolchicyna, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek oszczędzający steroid, merkaptopuryna, metotreksat, metyloprednizolon, mykofenolan mofetylu, pankreatoduodenektomia, prednizon, przeciwciało monoklonalne, przewód Santoryniego, rytuksymab, stentowanie dróg żółciowych, steroid, suplementacja enzymów trzustkowych, takrolimus, terapia podtrzymująca, żółtaczka zastoinowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Zapobieganie i profilaktyka
Profilaktyka raka dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma hilar) opiera się na modyfikacji stylu życia oraz eliminacji czynników ryzyka. Kluczowe zalecenia obejmują utrzymanie wskaźnika masy ciała (BMI) poniżej 25, regularną aktywność fizyczną, dietę bogatą w owoce, warzywa i pełne ziarna, ograniczenie spożycia alkoholu do maksymalnie 1 drinka dziennie u kobiet i 2 u mężczyzn oraz rezygnację z palenia tytoniu. Istotne jest także zapobieganie chorobom wątroby poprzez szczepienia przeciw HBV, unikanie zakażeń HCV oraz skuteczne leczenie istniejących zakażeń wirusowych, co zapobiega marskości wątroby. Dodatkowo, należy minimalizować ekspozycję na czynniki chemiczne takie jak azbest, radon czy dioksyny oraz unikać infekcji pasożytniczych dróg żółciowych, szczególnie w regionach endemicznych, poprzez spożywanie wyłącznie przegotowanej wody i dokładne gotowanie potraw.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, CA 19-9, choroba Caroliego, drenaż dróg żółciowych, HBV, infekcja pasożytnicza dróg żółciowych, leczenie paliatywne, marker nowotworowy, marskość wątroby, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, profilaktyka antybiotykowa, przywra wątrobowa, rak dróg żółciowych, rezonans magnetyczny, stentowanie dróg żółciowych, terapia fotodynamiczna, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wskaźnik BMI, WZW, zakażenie HCV - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) – Leczenie
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) stanowi wyzwanie terapeutyczne ze względu na późne rozpoznanie i ograniczone możliwości chirurgicznego leczenia, które jest jedyną metodą dającą szansę na całkowite wyleczenie, dostępną u 10-33% pacjentów. Zabiegi chirurgiczne obejmują resekcję dróg żółciowych, częściową hepatektomię oraz procedurę Whipple’a, a w wybranych przypadkach przeszczep wątroby po leczeniu neoadjuwantowym. W leczeniu uzupełniającym stosuje się chemioterapię (np. gemcytabina z cisplatyną, kapecytabina) oraz radioterapię (EBRT, brachyterapia, techniki zaawansowane jak IMRT, SBRT, terapia protonowa). Terapie celowane (inhibitory FGFR2: pemigatinib, futibatinib; IDH1: iwozydenib; inhibitory TRK, RET, BRAF/MEK, KRAS G12C, HER2) oraz immunoterapia (inhibitory punktów kontrolnych: durwalumab, pembrolizumab) są stosowane w zaawansowanych przypadkach, po potwierdzeniu odpowiednich mutacji molekularnych. Lokoregionalne metody ablacyjne (RFA, krioablacja, IRE) i embolizacyjne (TACE, radioembolizacja) uzupełniają leczenie, zwłaszcza u pacjentów niekwalifikujących się do resekcji.
ablacja RFA, cholangiocarcinoma, drenaż przezskórny, durwalumab, gemcytabina, hepatektomia, IGRT, IMRT, leczenie adjuwantowe, neuroliza splotu trzewnego, pankreatoduodenektomia, pembrolizumab, pemigatinib, perihilar cholangiocarcinoma, profilowanie molekularne, resekcja dróg żółciowych, sekwencjonowanie NGS, stent dróg żółciowych, stentowanie dróg żółciowych, terapia CAR-T, terapia fotodynamiczna, terapia neoadjuwantowa, transplantacja wątroby, wyleczenie, zespół multidyscyplinarny