tkanka siatkówki
Tkanka siatkówki to wielowarstwowa, złożona struktura nerwowa wyściełająca wewnętrzną powierzchnię gałki ocznej. Jest to część ośrodkowego układu nerwowego, która odpowiada za przetwarzanie bodźców świetlnych na impulsy nerwowe przekazywane do mózgu.
Siatkówka zbudowana jest z dziesięciu warstw, wśród których kluczową rolę odgrywają fotoreceptory (czopki i pręciki), komórki dwubiegunowe oraz komórki zwojowe. Czopki, skoncentrowane głównie w obszarze plamki żółtej, odpowiadają za widzenie kolorów i szczegółów w świetle dziennym, podczas gdy pręciki, zlokalizowane bardziej obwodowo, umożliwiają widzenie w warunkach słabego oświetlenia.
Szczególnie istotnym elementem siatkówki jest plamka żółta z dołeczkiem środkowym, które zapewniają najostrzejsze widzenie centralne. Tkanka siatkówki jest niezwykle wrażliwa na niedotlenienie i zaburzenia ukrwienia ze względu na wysokie zapotrzebowanie metaboliczne, co czyni ją podatną na różne schorzenia, takie jak retinopatia cukrzycowa, zwyrodnienie plamki żółtej czy odwarstwienie siatkówki.
Diagnostyka schorzeń siatkówki obejmuje badanie dna oka, OCT (optyczną koherentną tomografię), angiografię fluoresceinową oraz elektroretinografię. Nowoczesne metody leczenia obejmują fotokoagulację laserową, iniekcje doszklistkowe leków anty-VEGF, witrektomię oraz różne formy terapii genowej, które są obecnie w fazie badań klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluoresceine Serb 100 mg/ml
Fluoresceine SERB, zawierający 100 mg/ml soli sodowej fluoresceiny, wykazuje szybkie i specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne w diagnostyce okulistycznej. Po dożylnym podaniu fluoresceina dystrybuuje się błyskawicznie do tkanek, docierając do siatkówki w ciągu 15-20 sekund. W osoczu około 80% substancji wiąże się z białkami, głównie albuminami, a 15-17% z erytrocytami, co wpływa na jej biodostępność i dystrybucję. Metabolizowana jest głównie do glukuronidu fluoresceiny, którego fluorescencja zanika po 4-5 godzinach. Okres półtrwania fluoresceiny wynosi około 23,5 minuty, natomiast jej glukuronidu aż 264 minuty. Po podaniu obserwuje się przejściowe żółtawe zabarwienie skóry (6-12 godzin) oraz jaskrawożółte zabarwienie moczu utrzymujące się 24-36 godzin, co koreluje z eliminacją nerkową substancji i jej metabolitu.
albumina, biodostępność substancji, diagnostyka okulistyczna, erytrocyt, glukuronid fluoresceiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, przewlekła choroba nerek, retinopatia cukrzycowa, sól sodowa fluoresceiny, tkanka siatkówki, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Fluoresceina – Właściwości farmakokinetyczne
Fluoresceina sodowa, stosowana głównie w diagnostyce okulistycznej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i dystrybucją po podaniu dożylnym, pojawiając się w tętnicy centralnej oka w ciągu 7-14 sekund, a w siatkówce po 15-20 sekundach. Objętość dystrybucji wynosi około 0,5 l/kg, a około 80% substancji wiąże się z albuminami osocza, natomiast 15-17% z erytrocytami. Fluoresceina jest szybko metabolizowana do monoglukuronidu fluoresceiny, który również wykazuje fluorescencję. Po podaniu dawki 14 mg/kg dożylnie, około 80% fluoresceiny ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym w ciągu 1 godziny, a fluorescencja metabolitu zanika po 4-5 godzinach. Okres półtrwania fluoresceiny i jej glukuronidu wynosi odpowiednio około 23,5 oraz 264 minut, co wpływa na dłuższe utrzymywanie się metabolitu w organizmie.
albumina, białko osocza, diagnostyka okulistyczna, droga nerkowa, erytrocyt, filtracja kłębuszkowa, fluoresceina, glukuronid fluoresceiny, klirens nerkowy, klirens układowy, klirens wątrobowy, kwas glukuronowy, monoglukuronid fluoresceiny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, połączenie glukuronidowe, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń śródmiąższowa, przewlekła choroba nerek, sól sodowa fluoresceiny, tętnica centralna oka, tkanka siatkówki, zaburzenie czynności wątroby