makrofag związany z nowotworem
Makrofag związany z nowotworem (TAM – Tumor Associated Macrophage) to specjalny rodzaj komórki układu odpornościowego, który infiltruje mikrośrodowisko guza nowotworowego. Te komórki, wywodzące się z monocytów krwi obwodowej, podlegają specyficznej polaryzacji pod wpływem cytokin i czynników wydzielanych przez komórki nowotworowe.
TAM-y występują w dwóch głównych fenotypach: M1 (przeciwnowotworowym) i M2 (pronowotworowym). W większości guzów dominują makrofagi typu M2, które promują progresję nowotworu poprzez stymulację angiogenezy, wspieranie inwazji komórek nowotworowych, hamowanie odpowiedzi immunologicznej oraz indukcję oporności na leczenie. Wydzielają one liczne czynniki wzrostu (np. VEGF, EGF), cytokiny przeciwzapalne (IL-10, TGF-β) oraz enzymy remodelujące macierz zewnątrzkomórkową.
Wysoka infiltracja guza przez TAM-y jest najczęściej negatywnym czynnikiem prognostycznym w wielu typach nowotworów, w tym w raku piersi, płuca, prostaty czy trzustki. Dlatego makrofagi związane z nowotworem stanowią obiecujący cel terapeutyczny. Współczesne strategie leczenia obejmują blokowanie rekrutacji monocytów do guza, przeprogramowanie TAM-ów z fenotypu M2 do M1 oraz hamowanie kluczowych szlaków sygnałowych związanych z ich aktywnością pronowotworową.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Suganet 12,5 mg
Sunitynib (Suganet) jest inhibitorem kinaz tyrozynowych o szerokim spektrum działania, hamującym receptory PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co przekłada się na zahamowanie proliferacji komórek nowotworowych, angiogenezy oraz powstawania przerzutów. Lek wykazuje skuteczność kliniczną w leczeniu opornych na imatynib nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W badaniach klinicznych stosowano dawkę 50 mg według schematu 4/2 (4 tygodnie leczenia, 2 tygodnie przerwy), a podstawowymi parametrami oceny skuteczności były czas do progresji choroby (TTP) oraz przeżycie bez progresji (PFS). Metabolit aktywny sunitynibu dodatkowo wzmacnia efekt terapeutyczny.
angiogeneza nowotworowa, badanie podwójnie ślepe, czas do wystąpienia progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji choroby, GIST, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, kontrolowane placebo, makrofag związany z nowotworem, neoangiogeneza, nieoperacyjny nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór hematologiczny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, przerzut nowotworowy, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rak tarczycy, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, wskaźnik obiektywnych odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Patofizjologia i mechanizm
Miksyfibrosarkom (MFS) to jeden z najczęstszych mięsaków tkanek miękkich u dorosłych, cechujący się złożonym kariotypem z licznymi aberracjami genomowymi, w tym mutacjami TP53 (występującymi u 44% pacjentów) oraz utratą genów CDKN2A/CDKN2B i RB1, które korelują z wyższym stopniem złośliwości i gorszym rokowaniem. Charakterystyczne są amplifikacje regionów chromosomów 1, 5p, 7p21-22, 20q oraz mutacje w genach takich jak NTRK1, MDM2, PTEN, a także nowo odkryty gen fuzyjny SLC37A3-BRAF. Ekspresja ITGA10 i współamplifikacja TRIO/RICTOR (w 42% MFS G3) wskazują na istotną rolę szlaku integryna-alfa10/TRIO/RICTOR w progresji guza, co stanowi potencjalny cel terapeutyczny. Miksyfibrosarkom wykazuje niską liczbę mutacji somatycznych (44% pacjentów), ale wysoką heterogenność wewnątrzguza i złożoność cytogenetyczną, z liczbą chromosomów w zakresie triploidalnym lub tetraploidalnym, co utrudnia opracowanie skutecznych terapii. Ponadto, mutacja receptora kinazy tyrozynowej AXL W451C, specyficzna dla MFS, powoduje nieregulowaną dimeryzację i aktywację sygnalizacji ERK, co może być celem terapii celowanych.
angiogeneza, chromotrypsja, cykl komórkowy, cytoszkielet, delecja chromosomowa, geny supresorowe, inhibitor mTOR, kariotyp, komórka macierzysta nowotworowa, komórka wielojądrowa, macierz pozakomórkowa, makrofag związany z nowotworem, marker immunohistochemiczny, metylacja promotora, mięsak tkanek miękkich, miksyfibrosarkom, mutacja missensowna, mutacja TP53, płaszczyzna powięziowa, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, szlak AKT/mTOR, szlak Hippo, szlak sygnałowy, tkanka łączna - Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Patofizjologia i mechanizm
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) to agresywny nowotwór tkanek miękkich, stanowiący 15-40% przypadków mięsaków u dorosłych, charakteryzujący się złożonymi zmianami genetycznymi i epigenetycznymi. W patogenezie UPS obserwuje się delecje i mutacje genów supresorowych, takich jak TP53, RB1, CDKN2A, oraz amplifikacje genów VGLL3, YAP1 i CCNE1. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w rozwój guza to PI3K/Akt/mTOR, Hippo, Wnt/β-katenina, Hedgehog i Notch. Epigenetyczne modyfikacje wpływają na ekspresję białek TRIO i RICTOR, aktywując szlaki RAC/PAK i Akt/mTOR. Mikrootoczenie guza, zwłaszcza makrofagi związane z nowotworem (TAM), poprzez cytokiny TGFβ i IL6, wspiera proliferację i inwazję komórek nowotworowych. UPS jest diagnozą z wykluczenia, bez specyficznych cech immunofenotypowych, a jego histogeneza wskazuje na pochodzenie z prymitywnej komórki mezenchymalnej o potencjale różnicowania fibroblastycznego i miofibroblastycznego.
apoptoza, białko p53, białko retinoblastoma, chromotrypsja, dysfunkcja telomerów, gen fuzyjny, immunoterapia, inhibitor punktu kontrolnego immunologicznego, interleukina-6, kancerogeneza, kariotyp, kostniakomięsak pozaszkieletowy, makrofag związany z nowotworem, mięsak tkanek miękkich, modyfikacja epigenetyczna, mutacja genu, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, odróżnicowanie, pembrolizumab, przerzut, przeżycie wolne od choroby, radioterapia, rearanżacja genomowa, regulator transkrypcyjny, supresor nowotworowy, szlak Hedgehog, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak sygnałowy Hippo, szlak Wnt/β-katenina, transformujący czynnik wzrostu beta, złośliwy włóknisty histiocytoma - Leksykon chorób i schorzeń
Mezotelioma – Patofizjologia i mechanizm
Mezotelioma to agresywny nowotwór wywodzący się z komórek mezoteliowych błon surowiczych, głównie opłucnej, z długim okresem latencji 20-50 lat. Etiologia choroby jest ściśle związana z ekspozycją na azbest, który w około 80% przypadków inicjuje proces karcynogenezy poprzez bezpośrednie uszkodzenie DNA, indukcję stresu oksydacyjnego, przewlekły stan zapalny oraz zaburzenia naprawy DNA. Szczególnie rakotwórcze są włókna amfibolowe (krokidolit, amozyt), choć serpentynowe również wykazują potencjał onkogenny. Patogeneza obejmuje aktywację makrofagów i uwalnianie cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-1β, IL-6, IL-8), które poprzez szlak NF-kB hamują apoptozę uszkodzonych komórek mezoteliowych, umożliwiając akumulację mutacji w genach supresorowych (BAP1, CDKN2A/ARF, NF2, TP53). Charakterystyczne są liczne delecje chromosomowe (1p, 3p, 4p, 4q, 6q, 9p, 13q, 14q, 15q, 22q), a przewlekły stan zapalny i mikrośrodowisko immunosupresyjne sprzyjają progresji choroby i oporności na leczenie.
antygen T, azbest, BAP1, błona surowicza, cytokina prozapalna, ekspozycja na azbest, erionit, fibroblast związany z nowotworem, inflamasom NLRP3, limfocyt T regulatorowy, macierz pozakomórkowa, makrofag związany z nowotworem, mezotelioma, NF2, przewlekły stan zapalny, reaktywne formy tlenu, sfrustrowana fagocytoza, stan zapalny, stres oksydacyjny, szlak NF-kB, translacja mRNA, utrata heterozygotyczności, wirus SV40, włókno amfibolowe, włókno azbestu