synteza pirymidyny de novo
Synteza pirymidyny de novo to wieloetapowy proces biochemiczny, podczas którego organizm wytwarza nukleotydy pirymidynowe (uracyl, tymina, cytozyna) z prostszych związków metabolicznych. Proces ten jest kluczowy dla syntezy DNA i RNA, gdyż nukleotydy pirymidynowe stanowią niezbędne elementy budulcowe kwasów nukleinowych.
Szlak syntezy de novo pirymidyn rozpoczyna się od karbamylofosfatu i kwasu asparaginowego, które łączą się tworząc N-karbamyloasparaginian przy udziale enzymu transkarbamylazy asparaginianowej. Następnie dochodzi do cyklizacji z utworzeniem dihydroorotanu, który jest utleniany do kwasu orotowego. Kolejne etapy obejmują przyłączenie rybozo-5-fosforanu i dekarboksylację, co prowadzi do powstania monofosforanu urydyny (UMP) – pierwszego nukleotydu w szlaku.
Zaburzenia syntezy pirymidyn de novo mogą prowadzić do szeregu chorób metabolicznych, w tym kwasicy orotowej, charakteryzującej się wydalaniem nadmiernych ilości kwasu orotowego w moczu. Szlak ten jest również celem działania leków przeciwnowotworowych i immunosupresyjnych, takich jak fluorouracyl czy leflunomid, które hamują kluczowe enzymy tego procesu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Zentiva 14 mg
Teriflunomid Zentiva, zawierający 14 mg substancji czynnej, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym o działaniu immunomodulującym i przeciwzapalnym, stosowanym w leczeniu rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Mechanizm działania polega na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 14 mg teriflunomidu raz na dobę powoduje łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 × 10⁹/l w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się przez cały czas leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). W badaniach obserwowano także istotny spadek stężenia kwasu moczowego (20-30%) oraz fosforu (około 10%) w surowicy, co jest prawdopodobnie wynikiem zwiększonego wydzielania kanalikowego, bez zaburzeń czynności kłębuszków nerkowych.
badanie kontrastowe z gadolinem, badanie TEMSO, badanie TOWER, dehydrogenaza dihydroorotanowa, fosfor w surowicy, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, niewydolność ruchowa, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, proliferacja komórek, redukcja limfocytów, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny de novo, teriflunomid, właściwości przeciwzapalne, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide MSN 14 mg
Teriflunomid, lek immunosupresyjny z grupy selektywnych inhibitorów dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH, ATC: L04AA31), wykazuje działanie immunomodulujące poprzez hamowanie syntezy pirymidyny de novo, co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów. W badaniach klinicznych dawka 14 mg/dobę powodowała łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 × 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się przez cały czas leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms) oraz powoduje obniżenie stężenia kwasu moczowego o 20-30% i fosforu o około 10%, co jest związane ze zwiększonym wydalaniem nerkowym, bez wpływu na filtrację kłębuszkową. Długoterminowe dane bezpieczeństwa (do 8,5 roku) nie wskazują na nowe lub nieoczekiwane działania niepożądane.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, fosfor, gadolin, kanalik nerkowy, kłębuszek nerkowy, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, lek immunosupresyjny, limfocyt, nawracające stwardnienie rozsiane, odstęp QTcF, patogeneza stwardnienia rozsianego, postać postępująco-rzutowa, postać rzutowo-ustępująca, postać wtórnie postępująca, progresja niepełnosprawności, reakcja autoimmunologiczna, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, selektywny lek immunosupresyjny, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny de novo, teriflunomid - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg
Teriflunomid, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (kod ATC: L04AK02), działa poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co ogranicza proliferację limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. Stosowany w dawce 14 mg raz dziennie, powoduje łagodne zmniejszenie liczby limfocytów o mniej niż 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się przez cały czas leczenia. Badania TEMSO i TOWER potwierdziły skuteczność teriflunomidu w rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS), wykazując redukcję rocznej częstości rzutów o 31-36% (z 0,54 do 0,37 oraz z 0,50 do 0,32) oraz zmniejszenie ryzyka progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące o około 30%. W badaniu TEMSO lek zmniejszył również nasilenie zmian w MRI (BOD) o 67% oraz liczbę zmian wzmacniających się po gadolinie o 80%. Profil bezpieczeństwa obejmuje brak wydłużenia odstępu QTcF oraz wpływ na czynność kanalików nerkowych, manifestujący się spadkiem stężenia kwasu moczowego o 20-30% i fosforu o około 10% bez zaburzeń czynności kłębuszków.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, interferon beta, kanaliki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy w surowicy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, limfocyt, MRI z kontrastem gadolinowym, nasilenie choroby, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, odstęp QT, odstęp QTcF, ośrodkowy układ nerwowy, progresja niepełnosprawności, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, skala niewydolności ruchowej, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny de novo, teriflunomid, właściwość immunomodulująca, zmiana demielinizacyjna, zmiana hiperintensywna, zmiany ulegające wzmocnieniu