trwałe blizny

Trwałe blizny stanowią końcowy efekt procesu gojenia się ran, charakteryzujący się zastąpieniem normalnej tkanki skórnej włóknistą tkanką bliznowatą. Powstają one w wyniku głębokich uszkodzeń skóry sięgających warstwy skóry właściwej lub tkanki podskórnej, takich jak rany cięte, oparzenia, zabiegi chirurgiczne czy urazy mechaniczne.

Z patofizjologicznego punktu widzenia, formowanie się trwałej blizny obejmuje kilka faz: zapalną, proliferacyjną oraz przebudowy. Kluczową rolę odgrywają fibroblasty produkujące kolagen typu I i III, który zastępuje normalną architekturę tkanki. Blizna trwała charakteryzuje się zmniejszoną elastycznością, brakiem przydatków skóry (mieszków włosowych, gruczołów łojowych i potowych) oraz często odmiennym zabarwieniem.

W praktyce klinicznej wyróżnia się różne rodzaje trwałych blizn: normotroficzne (płaskie, nieznacznie widoczne), atroficzne (zapadnięte poniżej poziomu skóry), hipertroficzne (uniesione, ale nieprzekraczające granicy rany) oraz keloidy (rozrastające się poza obszar pierwotnego uszkodzenia). Blizny mogą powodować nie tylko defekty kosmetyczne, ale również dolegliwości funkcjonalne, takie jak ograniczenie ruchomości w okolicy stawów czy przykurcze.

Leczenie trwałych blizn obejmuje metody zachowawcze (opatrunki silikonowe, maści z kortykosteroidami, masaż), jak i inwazyjne (iniekcje kortykosteroidów, krioterapia, laseroterapia, chirurgiczna korekta). Nowoczesne podejście terapeutyczne uwzględnia również terapię uciskową, mikroigłowanie oraz zastosowanie czynników wzrostu. Profilaktyka powstawania nieprawidłowych blizn powinna być wdrożona już na etapie pierwotnego gojenia rany.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl