gen SMARCB1
Gen SMARCB1 (SWI/SNF-related, matrix-associated, actin-dependent regulator of chromatin, subfamily B, member 1) jest genem supresorowym nowotworów, zlokalizowanym na chromosomie 22q11.23. Koduje on białko wchodzące w skład kompleksu remodelującego chromatynę SWI/SNF, który odgrywa kluczową rolę w regulacji ekspresji genów poprzez modyfikację struktury chromatyny.
Mutacje inaktywujące gen SMARCB1 są charakterystyczne dla rzadkich, ale agresywnych nowotworów, takich jak złośliwy guz rabdoidny (MRT), atypowy teratoidny/rabdoidny guz (AT/RT) ośrodkowego układu nerwowego oraz niektórych mięsaków tkanek miękkich. Utrata ekspresji białka SMARCB1 (INI1) jest wykorzystywana w diagnostyce histopatologicznej jako marker tych nowotworów.
W zespole predyspozycji do guzów rabdoidnych (rhabdoid tumor predisposition syndrome), będącym rzadkim zespołem dziedzicznej predyspozycji do nowotworów, stwierdza się germinalną mutację genu SMARCB1. U nosicieli tej mutacji istnieje zwiększone ryzyko rozwoju złośliwych guzów rabdoidnych we wczesnym dzieciństwie.
Badania molekularne genu SMARCB1 mają istotne znaczenie w diagnostyce różnicowej, określaniu rokowania oraz planowaniu leczenia pacjentów z podejrzeniem nowotworów z deficytem SMARCB1. Obecnie prowadzone są badania nad terapiami celowanymi ukierunkowanymi na szlaki metaboliczne aktywowane w wyniku utraty funkcji tego genu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nerwiakowłókniak – Etiologia i przyczyny
Nerwiakowłókniak (neurofibroma) jest najczęstszym łagodnym guzem osłonek nerwów obwodowych, powstającym głównie w wyniku biallelicznej inaktywacji genu NF1 (17q11.2), który koduje neurofibrominę – białko supresorowe regulujące szlak RAS i kontrolujące proliferację komórek. Mutacje w genie NF1 mogą mieć charakter germinalny (w neurofibromatozie typu 1, NF1) lub somatyczny (w sporadycznych nerwiakowłókniakach). NF1 jest dziedziczona autosomalnie dominująco, z 50% ryzykiem przekazania mutacji potomstwu, i charakteryzuje się licznymi nerwiakowłókniakami oraz innymi objawami skórnymi. Nerwiakowłókniaki rozwijają się z komórek Schwanna niemielinizujących, które utraciły funkcję neurofibrominy, a ich rozwój wymaga współudziału heterozygotycznych komórek tucznych, fibroblastów i komórek okołonaczyniowych. Czynniki hormonalne, takie jak ciąża, mogą stymulować wzrost tych guzów, a urazy mogą odgrywać rolę w ich powstawaniu, zwłaszcza w przypadkach sporadycznych.
autosomalny dominujący wzorzec dziedziczenia, bialleliczna inaktywacja genu, gen CDKN2A, gen LZTR1, gen NF1, gen SMARCB1, komórka tuczna, merlina, mutacja germinalna, nerwiak nerwu przedsionkowego, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak pleksiformny, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, neurofibromina, osłonki nerwów obwodowych, plamy café-au-lait, proliferacja komórkowa, schwannoma, schwannomatoza, schwannomina, supresor nowotworowy, szlak RAS, transformacja złośliwa, złośliwy guz osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Etiologia i przyczyny
Sarcoma nabłonkowate jest rzadkim, złośliwym nowotworem tkanek miękkich, którego główną etiologiczną determinantą jest inaktywacja genu supresorowego SMARCB1/INI1 (chromosom 22q11.2), obserwowana w 80-90% przypadków. Utrata funkcji tego genu prowadzi do dysregulacji kompleksu SWI/SNF, co skutkuje niekontrolowanym wzrostem komórek i transformacją nowotworową. Kluczowe mechanizmy molekularne obejmują nadaktywację PRC2, metylację histonu H3K27, zwiększoną ekspresję VEGF, utratę E-kadheryny oraz aktywację szlaku PI3K/AKT/mTOR. W etiologii uwzględnia się także delecje genów i rearanżacje, w tym translokacje w locus 22q11. Dodatkowo, metylotransferazy histonowe odgrywają rolę w represji genów różnicowania komórek, co sprzyja progresji nowotworu.
angiogeneza, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, delecja genu, dysfagia, E-kadheryna, gen SMARCB1, gen supresorowy nowotworu, inaktywacja SMARCB1, kompleks PRC2, metylotransferaza histonowa, nerwiakowłókniakowatość, nowotwór tkanek miękkich, obrzęk limfatyczny, polichlorofenol, polipowatość gruczolakowata, radioterapia, sarcoma nabłonkowate, siatkówczak, stwardnienie guzowate, szlak sygnałowy, szlak sygnałowy PI3K/AKT/mTOR, transformacja nowotworowa, transkrypcja DNA, uraz, zespół Gardnera, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół nowotworowy, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Patofizjologia i mechanizm
Sarcoma nabłonkowate (ES) to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich, charakteryzujący się utratą funkcji białka INI1 (kodowanego przez gen SMARCB1 na 22q11.2) w ponad 90% przypadków, co prowadzi do deregulacji kompleksu SWI/SNF i nadaktywacji kompleksu PRC2, skutkującej metylacją histonów (H3K27Me3) i zahamowaniem różnicowania komórek. Utrata INI1 może wynikać z delecji homozygotycznych, mutacji punktowych lub mechanizmów epigenetycznych. ES wykazuje także nadekspresję cykliny D1, VEGF oraz aktywację szlaków mTOR, VEGF, EGFR i MET, co ma znaczenie terapeutyczne. Różnice molekularne między typem proksymalnym a dystalnym ES obejmują m.in. nadekspresję MYC i genów cyklu komórkowego w typie proksymalnym oraz wzbogacenie szlaków Notch/Hedgehog i układu immunologicznego w typie dystalnym, co wpływa na agresywność i rokowanie choroby. Genetycznie ES cechuje się złożonym profilem aberracji liczby kopii i wysokim obciążeniem mutacjami, co odróżnia go od złośliwego guza rhabdoidowego (MRT).
W leczeniu ES istotne znaczenie ma tazemetostat – doustny, selektywny inhibitor EZH2, zatwierdzony przez FDA jako terapia pierwszego rzutu w zaawansowanych, nawrotowych lub nieresekcyjnych przypadkach ES z niedoborem INI1. Terapie celowane obejmują także inhibitory kinazy tyrozynowej (np. pazopanib) oraz immunoterapię z użyciem niwolumabu, ipilimumabu, tigolumabu i atezolizumabu, szczególnie w guzach z niedoborem SMARCB1 lub SMARCA4. Pomimo postępów, biologia ES pozostaje słabo poznana, a dalsze badania z wykorzystaniem modeli in vitro i in vivo są niezbędne do lepszego zrozumienia patogenezy i opracowania nowych strategii terapeutycznych, zwłaszcza dla agresywnego wariantu proksymalnego.
analiza transkryptomiczna, cyklina D1, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, gen SMARCB1, immunohistochemia, inaktywacja SMARCB1, inhibitor EZH2, inhibitor kinazy tyrozynowej, metylacja histonów, metylotransferaza histonowa, mięsak tkanek miękkich, porównawcza hybrydyzacja genomowa, sarcoma nabłonkowate, sekwencjonowanie nowej generacji, szlak sygnałowy mTOR, trimetylacja histonu - Leksykon chorób i schorzeń
Łagodny nowotwór nerwu obwodowego – Patofizjologia i mechanizm
Łagodne nowotwory osłonek nerwów obwodowych (bPNST), takie jak schwannoma i neurofibroma, wywodzą się z komórek Schwanna i innych elementów obwodowego układu nerwowego. Schwannoma, najczęstszy typ u dorosłych, zwykle rozwija się z pojedynczego pęczka nerwowego i pozostaje w osłonce nerwu, natomiast neurofibroma zawiera dodatkowo aksony, fibroblasty i komórki zapalne. Genetycznie, mutacje w genie NF2 są powiązane ze schwannoma, a mutacje w genie NF1 z neurofibromami, szczególnie w kontekście zespołu neurofibromatozy typu 1 (NF1). Neurofibromina, kodowana przez NF1, reguluje aktywność Ras, a jej utrata prowadzi do nadaktywacji szlaków proliferacyjnych mTOR, MAPK i AKT, co sprzyja rozwojowi nowotworów. Transformacja złośliwa nerwiakowłókniaków (MPNST) wiąże się z kolejnymi mutacjami, m.in. w genie CDKN2A, oraz niestabilnością genomową obejmującą liczne delecje i amplifikacje chromosomowe.
białko S-100, FDG PET/CT, gen NF1, gen NF2, gen SMARCB1, hipoteza dwóch uderzeń, hipoteza dwóch uderzeń Knudsona, kinaza tyrozynowa KIT, komórka Schwanna, komórka tuczna, łagodny nowotwór nerwu obwodowego, nerwiakowłókniak, neurofibroma, neurofibromatoza, neurofibromina, nowotwór osłonek nerwów obwodowych, pęczek nerwowy, schwannoma, schwannomina, szlak Akt, szlak MAPK, szlak mTOR, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Chordoma to rzadki, wolno rosnący nowotwór złośliwy wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, charakteryzujący się wysoką tendencją do miejscowych nawrotów (68%) i złym rokowaniem. Średni czas przeżycia wynosi 7,7 lat, z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia 72%, spadającym do 48% po 10 latach i 31% po 20 latach. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek (lepsze przeżycie u pacjentów <70 lat, gorsze u dzieci), stadium zaawansowania (choroba przerzutowa pogarsza rokowanie), wielkość guza, lokalizację pierwotną, obecność przerzutów odległych oraz jakość resekcji chirurgicznej (całkowita resekcja z ujemnymi marginesami wiąże się z 5-letnim przeżyciem około 65%). Molekularne markery prognostyczne, takie jak podwyższona ekspresja miR-155 (HR 5,32; p=0,045), utrata ekspresji BAF47 (p=0,033) oraz inaktywacja genu SMARCB1 w chordoma dziecięcym, mają istotne znaczenie prognostyczne. Histopatologia również wpływa na rokowanie, gdzie typ chrzęstniakopodobny i odróżnicowanie korelują z gorszym przeżyciem.
całkowita resekcja, chemioterapia, chordoma kości krzyżowej, choroba przerzutowa, czynnik prognostyczny, DeepSurv, gen SMARCB1, immunoterapia, marker molekularny, model uczenia maszynowego, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, radioterapia, stadium zaawansowania choroby, struna grzbietowa, terapia ukierunkowana, typ histologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Schwannomatosis – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Schwannomatosis to rzadki zespół predyspozycji do rozwoju mnogich łagodnych guzów Schwanna, które lokalizują się wzdłuż nerwów obwodowych, z wyłączeniem nerwów przedsionkowo-ślimakowych, co odróżnia go od nerwiakowłókniakowatości typu 2 (NF2). Choroba ta nie wpływa na skrócenie oczekiwanej długości życia pacjentów, co stanowi istotną różnicę prognostyczną w porównaniu z NF2. Dominującym objawem jest przewlekły ból, często występujący przy minimalnych deficytach neurologicznych, szczególnie nasilony u pacjentów z germinalnym wariantem patogennym genu LZTR1. Usunięcie guzów schwannoma zwykle prowadzi do ustąpienia dolegliwości bólowych, a leczenie farmakologiczne może skutecznie kontrolować objawy u wielu chorych. Złośliwa transformacja guzów jest rzadka, jednak u pacjentów z mutacjami genu SMARCB1 obserwuje się zwiększone ryzyko rozwoju złośliwego guza osłonek nerwów obwodowych (MPNST), co wymaga szczególnej uwagi diagnostycznej w przypadku zmian guzowatych powodujących upośledzenie funkcji.
badanie genetyczne, ból przewlekły, deficyt neurologiczny, fenotyp, gen LZTR1, gen SMARCB1, komórka Schwanna, MPNST, nerw obwodowy, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerwiakowłókniakowatość typu 2, osłoniak, osłoniak nerwu przedsionkowego, ryzyko samobójcze, schwannoma, schwannomatosis, upośledzenie funkcji, złośliwy guz osłonek nerwów obwodowych