farmakokinetyka febuksostatu

Farmakokinetyka febuksostatu dotyczy procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego selektywnego inhibitora oksydazy ksantynowej stosowanego w leczeniu przewlekłej hiperurykemii i dny moczanowej.

Po podaniu doustnym febuksostat szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1-1,5 godziny. Biodostępność febuksostatu wynosi około 49%, a pokarm w niewielkim stopniu wpływa na jego wchłanianie, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Febuksostat w 99,2% wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami.

Metabolizm febuksostatu zachodzi przede wszystkim w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym przez enzymy UGT oraz w mniejszym stopniu poprzez utlenianie przez enzymy cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2C8 i CYP2C9). Metabolity leku są farmakologicznie aktywne i przyczyniają się do działania przeciw hiperurykemii.

Wydalanie febuksostatu odbywa się zarówno przez nerki (około 49%), jak i z żółcią poprzez przewód pokarmowy (około 45%). Okres półtrwania leku w fazie eliminacji wynosi około 5-8 godzin, co pozwala na dawkowanie raz na dobę. U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego upośledzeniem czynności nerek modyfikacja dawki nie jest konieczna, natomiast u osób z ciężką niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Febuxostat Solinea 120 mg

Febuksostat, inhibitor oksydazy ksantynowej stosowany w leczeniu hiperurykemii i dny moczanowej, charakteryzuje się farmakokinetyką zależną od dawki, z proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC w zakresie 10-120 mg oraz większym niż proporcjonalnym wzrostem AUC przy dawkach 120-300 mg. Lek wykazuje szybkie wchłanianie (tmax 1,0-1,5 h) i wysoką biodostępność (≥84%), a jego okres półtrwania wynosi 5-8 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu dawki 80 mg Cmax wynosi 2,8-3,2 μg/ml, a po 120 mg 5,0-5,3 μg/ml. Febuksostat wiąże się silnie z białkami osocza (~99,2%), a jego metabolizm odbywa się głównie przez koniugację (UGT 1A1, 1A8, 1A9) i oksydację (CYP1A1, 1A2, 2C8, 2C9), prowadząc do powstania aktywnych metabolitów. Eliminacja leku jest dwutorowa: około 49% dawki wydalane jest z moczem (3% niezmieniony lek, 30% acyloglukuronid, 13% metabolity utleniające), a 45% z kałem (12% niezmieniony lek, 25% metabolity utleniające). Interakcje z pokarmem bogatym w tłuszcze obniżają Cmax o 38-49% i AUC o 16-18%, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków.
acyloglukuronid, biodostępność leku, cytochrom P450, dna moczanowa, dostępność biologiczna, farmakokinetyka febuksostatu, glukuronid, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, izoenzym, klasyfikacja Childa-Pugha, koniugacja, kwas moczowy w surowicy, metabolit hydroksylowy, mikrosom wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia w osoczu, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu krwi, transferaza urydylodifosfoglukuronowa, wiązanie z białkami osocza, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Febuxostat MSN 120 mg

Febuksostat wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 10 do 120 mg, z proporcjonalnym wzrostem Cmax (2,8-3,2 μg/ml dla 80 mg i 5,0-5,3 μg/ml dla 120 mg) oraz AUC, natomiast w wyższych dawkach (120-300 mg) obserwuje się nieproporcjonalny wzrost AUC. Tmax wynosi 1,0-1,5 godziny, a okres półtrwania (t1/2) to 5-8 godzin. Wchłanianie jest szybkie i wysokie (≥84%), a lek wiąże się z białkami osocza w około 99,2%. Spożycie posiłku bogatego w tłuszcze zmniejsza Cmax o 38-49% i AUC o 16-18%, jednak bez istotnego wpływu klinicznego na skuteczność, co pozwala na podawanie febuksostatu niezależnie od posiłków. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 29-75 l. Metabolizm zachodzi głównie przez UDPGT i CYP (CYP1A1, 1A2, 2C8, 2C9), a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (49% dawki, w tym 3% postaci niezmienionej), jak i wątrobę (45% dawki, w tym 12% postaci niezmienionej).
acyloglukuronid, AUC, Cmax, cytochrom P450, dna moczanowa, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka febuksostatu, glukuronid, hiperurykemia, izoenzymy CYP, izoenzymy UGT, koniugacja, kwas moczowy w surowicy, metabolity hydroksylowe, metabolity utleniające, metabolizm leku, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, oksydacja leku, skala Childa-Pugha, T1/2, Tmax, transferaza urydylodifosfoglukuronowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Febuxostat MSN 80 mg

Febuksostat charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (tmax 1,0-1,5 h) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~99,2%). W zakresie dawek terapeutycznych 10-120 mg farmakokinetyka jest liniowa, z Cmax wynoszącym 2,8-3,2 μg/ml dla dawki 80 mg i 5,0-5,3 μg/ml dla dawki 120 mg, a okres półtrwania (t1/2) wynosi około 5-8 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez koniugację z udziałem UDPGT oraz oksydację przez izoenzymy CYP (CYP1A1, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9), prowadząc do powstania aktywnych metabolitów. Eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową (49% dawki, głównie jako acyloglukuronid), jak i wątrobową (45% dawki, głównie jako metabolity utleniające i ich koniugaty). Podawanie leku z posiłkiem bogatotłuszczowym zmniejsza Cmax o 38-49% i AUC o 16-18%, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na skuteczność obniżania stężenia kwasu moczowego, co umożliwia stosowanie febuksostatu niezależnie od posiłków.
acyloglukuronid, albuminy, AUC, badania farmakokinetyczne, białka osocza, bilans masy, cytochrom P450, dna moczanowa, dostępność biologiczna, farmakokinetyka febuksostatu, glukuronid, izoenzymy CYP, kwas moczowy, metabolity hydroksylowe, mikrosomy wątrobowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewód pokarmowy, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, transferaza urydylodifosfoglukuronowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Febuxostat Aurovitas 120 mg

Farmakokinetyka febuksostatu została szczegółowo zbadana u zdrowych ochotników oraz pacjentów z hiperurykemią i dną moczanową, wykazując zbieżność parametrów w obu grupach. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) i pole pod krzywą (AUC) rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie 10-120 mg, natomiast przy dawkach 120-300 mg obserwuje się większy niż proporcjonalny wzrost AUC. Średni okres półtrwania (t1/2) wynosi 5-8 godzin, a maksymalne stężenie osiągane jest po 1-1,5 godziny (tmax). Wchłanianie jest efektywne (≥84%), a wiązanie z białkami osocza bardzo wysokie (ok. 99,2%). Podanie z posiłkiem tłuszczowym zmniejsza Cmax o 38-49% i AUC o 16-18%, jednak bez istotnego wpływu klinicznego na skuteczność. Objętość dystrybucji (Vss/F) wynosi 29-75 l, a lek jest metabolizowany głównie przez CYP1A1, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 oraz UGT 1A1, 1A8 i 1A9, dając aktywne metabolity hydroksylowe.
acyloglukuronid, AUC, Cmax, cytochrom P450, dna moczanowa, dostępność biologiczna, farmakokinetyka febuksostatu, glukuronid, hiperurykemia, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, kwas moczowy, metabolity utleniające, objętość dystrybucji, radioizotop, T1/2, transferaza urydylodifosfoglukuronowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby

farmakokinetyka febuksostatu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Febuxostat Solinea 120 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Febuxostat MSN 120 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Febuxostat MSN 80 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Febuxostat Aurovitas 120 mg