żółtaczka skórna
Żółtaczka skórna to objaw charakteryzujący się żółtym zabarwieniem skóry, błon śluzowych i twardówek oczu, spowodowany podwyższonym stężeniem bilirubiny we krwi (hiperbilirubinemia). Zazwyczaj staje się widoczna, gdy stężenie bilirubiny przekracza 2-3 mg/dl.
Patofizjologicznie żółtaczka może być wynikiem zwiększonej produkcji bilirubiny (np. w hemolizie), zaburzeń wątrobowego wychwytu i sprzęgania bilirubiny (np. w chorobie Gilberta, zespole Criglera-Najjara) lub upośledzenia wydzielania bilirubiny do dróg żółciowych (np. w chorobach wątroby, niedrożności dróg żółciowych).
Klinicznie wyróżniamy żółtaczkę przedwątrobową (hemolityczną), wątrobową (miąższową) i pozawątrobową (mechaniczną). Każdy typ wymaga innego postępowania diagnostycznego i terapeutycznego. Przy różnicowaniu pomocne są badania biochemiczne, obejmujące poziom bilirubiny całkowitej i bezpośredniej, enzymy wątrobowe oraz parametry hemolizy.
Leczenie żółtaczki skórnej zależy od jej przyczyny – od terapii przeciwwirusowej w wirusowym zapaleniu wątroby, przez leczenie immunosupresyjne w autoimmunologicznych chorobach wątroby, po interwencję chirurgiczną w przypadku niedrożności dróg żółciowych. Niezależnie od etiologii, żółtaczka stanowi istotny objaw kliniczny wymagający diagnostyki i często pilnej interwencji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Agomelatyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Agomelatyna, stosowana w leczeniu depresji, wiąże się z ryzykiem uszkodzenia wątroby, w tym niewydolności wątroby, zapalenia i żółtaczki, szczególnie w pierwszych miesiącach terapii. Zgłaszano przypadki wzrostu aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz) powyżej 10-krotnej wartości górnej granicy normy, a także przypadki zakończone zgonem lub koniecznością przeszczepienia wątroby u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak otyłość, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, cukrzyca czy nadużywanie alkoholu. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badania czynności wątroby, a terapię nie rozpoczynać, jeśli wartości AlAT i/lub AspAT przekraczają 3-krotną górną granicę normy. Monitorowanie enzymów wątrobowych powinno odbywać się przed leczeniem oraz po 3, 6, 12 i 24 tygodniach, a także przy każdej zmianie dawki i w razie klinicznej potrzeby. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej normy lub wystąpienia objawów uszkodzenia wątroby (np. żółtaczka, ciemny mocz, ból w prawym górnym kwadrancie brzucha) leczenie należy natychmiast przerwać.
agomelatyna, AlAT, aminotransferaza, AspAT, choroba afektywna dwubiegunowa, ciemny mocz, enzym wątrobowy, epizod depresyjny, faza podtrzymująca, hepatocyt, hipomania, inhibitor CYP1A2, lek przeciwdepresyjny, mania, myśl samobójcza, niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby, niewydolność wątroby, ostra faza, otępienie, przeszczepienie wątroby, remisja, samookaleczenie, uszkodzenie wątroby, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, żółtaczka, żółtaczka skórna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vitaminum PP 200 mg 200 mg
Przedawkowanie nikotynamidu (witaminy PP) w dawce 200 mg może prowadzić do szeregu objawów niepożądanych obejmujących układ nerwowy, pokarmowy, sercowo-naczyniowy oraz wątrobę. Najczęściej obserwuje się bóle głowy, parestezje (mrowienie), świąd skóry głowy, szumy uszne oraz dolegliwości dyspeptyczne. Rzadziej występują poważniejsze objawy, takie jak żółtaczka wskazująca na uszkodzenie wątroby oraz zaburzenia rytmu serca, które mogą stanowić zagrożenie dla życia pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalną hepatotoksyczność nikotynamidu, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami funkcji wątroby.
arytmia, białkówka oka, ból głowy, ból nadbrzusza, drętwienie, dysfunkcja wątroby, enzym wątrobowy, hepatotoksyczność, monitoring funkcji wątroby, niestrawność, nikotynamid, nudność, objaw neurologiczny, objaw niepożądany, ośrodkowy układ nerwowy, parametr kardiologiczny, parestezja, świąd skóry głowy, szum w uszach, terapia objawowa, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie wątroby, witamina PP, wzdęcie, żółtaczka, żółtaczka skórna