objaw nieuwagi
Objaw nieuwagi (inattention) to kluczowy element diagnostyczny zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Charakteryzuje się trudnościami w utrzymaniu koncentracji na zadaniach, popełnianiem błędów wynikających z braku skupienia, problemami z organizacją działań oraz łatwym rozpraszaniem się bodźcami zewnętrznymi.
W praktyce klinicznej objaw nieuwagi przejawia się niezdolnością do zauważania szczegółów, trudnościami w słuchaniu poleceń, gubieniem przedmiotów i zapominaniem o codziennych czynnościach. Pacjenci często unikają zadań wymagających długotrwałego wysiłku umysłowego. Diagnostyka wymaga, by symptomy utrzymywały się przez co najmniej 6 miesięcy i występowały w różnych środowiskach.
Neurobiologiczne podłoże objawu nieuwagi wiąże się z dysfunkcją kory przedczołowej i zaburzeniami w układach neuroprzekaźnictwa, szczególnie dotyczącymi dopaminy i noradrenaliny. Farmakoterapia opiera się głównie na stosowaniu leków psychostymulujących (metylofenidat) lub niestymulujących (atomoksetyna), które poprawiają funkcje wykonawcze i zdolność koncentracji.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwicowa nieograniczona (BED) to złożone zaburzenie odżywiania o wieloczynnikowej etiologii, obejmującej czynniki genetyczne (dziedziczność 41-57%), neurobiologiczne (dysfunkcje w układzie dopaminergicznym, zmniejszona łączność funkcjonalna w prążkowiu i korze przedczołowej), psychologiczne (zaburzenia regulacji afektu, niska samoocena, negatywny afekt) oraz środowiskowe (trauma, presja społeczna). Neuroobrazowanie wskazuje na zmienione przetwarzanie nagrody i kontroli hamującej, z dysfunkcjami w obszarach takich jak zakręt czołowy dolny, wyspa, grzbietowa część przedniego zakrętu obręczy oraz prążkowie. Oś mikrobiota-jelito-mózg oraz mechanizmy zapalne również odgrywają istotną rolę w patogenezie BED, wpływając na równowagę energetyczną i stan zapalny, co może prowadzić do powikłań metabolicznych i sercowo-naczyniowych. Psychologiczne modele podkreślają dwie ścieżki rozwoju objadania się: poprzez ograniczenia dietetyczne lub aktywację przekonań dotyczących jedzenia, z istotnym udziałem traumy i współistniejących zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, lęk, PTSD i ADHD.
bulimia nerwicowa nieograniczona, ciało migdałowate, doświadczenie traumatyczne, dysregulacja emocjonalna, kora potyliczna, lek przeciwdepresyjny, lisdeksamfetamina, objaw nieuwagi, przedni zakręt obręczy, regionalny przepływ krwi mózgowej, stres oksydacyjny, system dopaminergiczny, terapia psychologiczna, układ dopaminergiczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie objadania się, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zaburzenie regulacji afektu, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół metaboliczny, zmiana zapalna -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) jest jednym z najczęstszych zaburzeń neurorozwojowych u dzieci i młodzieży, z globalnym rozpowszechnieniem szacowanym na około 5,29% (95% CI: 5,01-5,56%), a w niektórych analizach nawet do 8%. W USA około 11,4% dzieci w wieku 3-17 lat (7,1 mln) otrzymało diagnozę ADHD, z aktualną diagnozą u 10,5% (6,5 mln). Występują istotne różnice geograficzne i demograficzne: wyższe wskaźniki u chłopców (15% vs 8% u dziewcząt), u dzieci białych i czarnoskórych (12%) w porównaniu do azjatyckich (4%), oraz w regionach o niższym statusie socjoekonomicznym. Podtypy nadpobudliwo-impulsywne i mieszane dominują u dzieci w wieku 4-11 lat, a objawy nieuwagi utrzymują się częściej w dorosłości. Współwystępowanie innych zaburzeń, takich jak lękowe i opozycyjno-buntownicze, dotyczy około 78% dzieci z ADHD. Nasilenie objawów w populacji dzieci z aktualną diagnozą rozkłada się na 41,9% łagodnych, 45,3% umiarkowanych i 12,8% ciężkich przypadków.
antyspołeczne zaburzenie osobowości, badanie długoterminowe, badanie przekrojowe, diagnoza kliniczna, farmakoterapia, kryteria diagnostyczne, metaanaliza, nadzór epidemiologiczny, niedodiagnozowanie, objaw hiperaktywności, objaw nieuwagi, podtyp mieszany, przedział ufności, terapia behawioralna, trudność akademicka, uczenie maszynowe, wczesna interwencja, współwystępujące zaburzenie, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zaburzenie uczenia się, zaburzenie zachowania, zaburzenie związane z używaniem substancji psychoaktywnych, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół niespokojnych nóg -
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba nadpobudliwości z deficytem uwagi (ADHD) jest jednym z najczęstszych zaburzeń neurorozwojowych dzieciństwa, z globalnym rozpowszechnieniem szacowanym na 7,2-7,6% w populacji dzieci i młodzieży. W USA w 2022 roku zdiagnozowano ADHD u około 7,1 miliona dzieci w wieku 3-17 lat (11,4%), z czego 6,5 miliona (10,5%) miało aktywne objawy. Częstość występowania różni się geograficznie i demograficznie, z wyższą diagnozą u chłopców (15%) niż u dziewcząt (8%), a także zróżnicowaniem w zależności od wieku i statusu społeczno-ekonomicznego. ADHD klasyfikuje się na trzy podtypy: nieuwagi (ADHD-I), nadpobudliwo-impulsywny (ADHD-HI) i mieszany (ADHD-C), z przewagą podtypu nieuwagi, który jest bardziej trwały i oporny na leczenie. Współwystępowanie innych zaburzeń, takich jak problemy behawioralne (50%), zaburzenia lękowe (40%) i zaburzenia uczenia się (20-60%), jest powszechne, występując u około 78% dzieci z ADHD, co komplikuje obraz kliniczny i wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego.
ADHD, biomarker, DSM-5, farmakoterapia, funkcjonowanie poznawcze, genotypowanie, hipoksemia, kora przedczołowa, kryteria DSM, nadpobudliwość i impulsywność, obciążenie ekonomiczne, objaw nieuwagi, problem behawioralny, skala oceny, terapia behawioralna, trudność akademicka, typ mieszany ADHD, uczenie maszynowe, uraz mózgu, współwystępujące zaburzenie, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie neurohormonalne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie tikowe, zaburzenie uczenia się, zaburzenie używania substancji, zaburzenie zachowania, zapalenie mózgu
