stawy krzyżowo-biodrowe

Stawy krzyżowo-biodrowe (sacroiliac joints, SI joints) to parzyste połączenia między kością krzyżową a kośćmi biodrowymi, stanowiące kluczowy element obręczy miednicznej. Charakteryzują się ograniczoną ruchomością (amfiartrozy) i specyficzną budową anatomiczną, gdzie powierzchnie stawowe są pokryte chrząstką szklistą od strony kości krzyżowej i chrząstką włóknistą od strony kości biodrowej.

Z punktu widzenia biomechaniki stawy krzyżowo-biodrowe pełnią istotną funkcję w przenoszeniu obciążeń z kręgosłupa na kończyny dolne oraz w amortyzacji wstrząsów podczas chodu. Dysfunkcje tych stawów mogą manifestować się jako zespół bólowy stawów krzyżowo-biodrowych, charakteryzujący się bólem zlokalizowanym w dolnej części pleców, okolicy pośladkowej, z możliwą irradiacją do kończyny dolnej.

Diagnostyka patologii stawów krzyżowo-biodrowych obejmuje badanie kliniczne z wykorzystaniem testów prowokacyjnych (test Gaenslena, test Patrick-FABER, test kompresji i dystrakcji), badania obrazowe (RTG, CT, MRI) oraz blokady diagnostyczne. Wśród schorzeń dotyczących tych stawów wyróżnia się zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych (sacroiliitis) występujące w spondyloartropatiach, zmiany zwyrodnieniowe oraz dysfunkcje biomechaniczne.

Leczenie zaburzeń stawów krzyżowo-biodrowych zależy od etiologii i obejmuje farmakoterapię, fizykoterapię, techniki manualne, ćwiczenia stabilizacyjne oraz interwencje inwazyjne jak iniekcje dostawowe czy neuromodulacja. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze stosuje się również ablację gałęzi nerwowych zaopatrujących staw lub artrodezę stawów krzyżowo-biodrowych.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl