unaczynienie końcowe

Unaczynienie końcowe (ang. end-arterial supply lub terminal vascularization) odnosi się do obszarów anatomicznych, które są zaopatrywane przez naczynia tętnicze nieposiadające połączeń z innymi tętnicami, czyli bez krążenia obocznego. W takich rejonach zablokowanie naczynia prowadzi do niedokrwienia i martwicy danego obszaru, ponieważ nie ma alternatywnych dróg dopływu krwi.

Klasycznymi przykładami unaczynie​nia końcowego są gałęzie tętnicy środkowej siatkówki (arteria centralis retinae), tętnice śledzionowe końcowe (arterioles terminales splenis) oraz tętnice zaopatrujące głowę kości udowej. Te regiony są szczególnie podatne na zawały i martwicę w przypadku zatorów lub zakrzepów, ponieważ komórki pozbawione dopływu krwi szybko obumierają.

Koncep​cja unaczynie​nia końcowego ma istotne znaczenie w diagnostyce i leczeniu chorób naczyniowych. W praktyce klinicznej ocena charakteru unaczynie​nia danego obszaru jest kluczowa dla przewidywania konsekwencji zamknięcia naczynia oraz planowania interwencji terapeutycznych. Wczesne przywrócenie przepływu krwi w obszarach z unaczynieniem końcowym jest priorytetem w leczeniu ostrych zespołów niedokrwiennych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl