szczep wielolekooporny
Szczepy wielolekooporne (ang. Multidrug-Resistant Organisms, MDROs) to mikroorganizmy, głównie bakterie, które wykształciły oporność na działanie kilku klas antybiotyków jednocześnie. Definiuje się je jako patogeny oporne na co najmniej jeden antybiotyk z trzech lub więcej grup antybiotyków, do których zwykle są wrażliwe.
Do najczęstszych szczepów wielolekoopornych należą: MRSA (methicyllin-resistant Staphylococcus aureus), VRE (vancomycin-resistant Enterococcus), szczepy Enterobacteriaceae wytwarzające ESBL (extended-spectrum beta-lactamases), Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter baumannii. Ich obecność znacząco komplikuje leczenie infekcji, zwiększa śmiertelność pacjentów i koszty hospitalizacji.
Główne mechanizmy oporności obejmują: modyfikację miejsca docelowego działania antybiotyku, produkcję enzymów inaktywujących leki, zmianę przepuszczalności błony komórkowej oraz aktywne usuwanie antybiotyków z komórki bakteryjnej. Szerzeniu się szczepów wielolekoopornych sprzyja nadużywanie antybiotyków w medycynie i rolnictwie oraz nieprzestrzeganie zasad kontroli zakażeń.
Zapobieganie rozprzestrzenianiu się szczepów wielolekoopornych polega na racjonalnej antybiotykoterapii (programy stewardship), rygorystycznym przestrzeganiu zasad higieny rąk, izolacji pacjentów skolonizowanych lub zakażonych oraz stałym monitorowaniu sytuacji epidemiologicznej w placówkach ochrony zdrowia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Wskazania do stosowania
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg (≥ 200 000 j.m. i ≥ 400 000 j.m. w 3,0 ml), jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie u dorosłych i dzieci od urodzenia. Stosowana pozajelitowo, wykazuje skuteczność w powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich, zakażeniach kości i stawów (w tym zapaleniu kości i szpiku, zapaleniu stawów, zakażeniach implantów ortopedycznych), szpitalnym i pozaszpitalnym zapaleniu płuc, powikłanych zakażeniach dróg moczowych, infekcyjnym zapaleniu wsierdzia oraz zapaleniu otrzewnej związanym z ciągłą ambulatoryjną dializą otrzewnową (CAPD). W terapii bakteriemii powiązanej z tymi zakażeniami konieczne jest stosowanie odpowiednio wysokich dawek i długotrwała terapia. Teikoplanina może być stosowana zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, w zależności od rodzaju patogenu i ciężkości zakażenia, z uwzględnieniem lokalnych danych dotyczących antybiotykooporności i aktualnych wytycznych klinicznych.
antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykooporność, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, biofilm, cewnikowanie pęcherza moczowego, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, enterokoki, leczenie skojarzone, metycylinooporny Staphylococcus aureus, MRSA, pozaszpitalne zapalenie płuc, szczep wielolekooporny, szpitalne zapalenie płuc, terapia parenteralna, zakażenie dróg moczowych, zakażenie protezy stawowej, zakażenie rany operacyjnej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie kości i stawów, zapalenie kości i szpiku, zapalenie otrzewnej, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Piperacillin + Tazobactam Kalceks 2 g + 0,25 g
Piperacillin + Tazobactam Kalceks to preparat do infuzji zawierający piperacylinę (antybiotyk β-laktamowy z grupy penicylin) oraz tazobaktam (inhibitor β-laktamaz) dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g. Lek jest wskazany u dorosłych i młodzieży w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, takich jak szpitalne i respiratorowe zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia jamy brzusznej (ropnie, perforacje, zapalenie otrzewnej), zakażenia skóry i tkanek miękkich (w tym stopy cukrzycowej) oraz bakteriemii powiązanej z tymi zakażeniami. Ponadto, lek jest stosowany empirycznie u pacjentów z neutropenią i gorączką. U dzieci w wieku 2-12 lat wskazania obejmują powikłane zakażenia jamy brzusznej oraz gorączkę neutropeniczną. Preparat wymaga stosowania w warunkach szpitalnych, z uwzględnieniem lokalnych wzorców oporności i wyników badań mikrobiologicznych, a także dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.
antybiotykooporność, antybiotykoterapia, bakteriemia, ceftriakson, ESBL, Escherichia coli, flora bakteryjna, gorączka neutropeniczna, Klebsiella pneumoniae, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogeny wielolekooporne, perforacja przewodu pokarmowego, piperacylina, respiratorowe zapalenie płuc, ropień wewnątrzbrzuszny, stopa cukrzycowa, szczep wielolekooporny, szpitalne zapalenie płuc, tazobaktam, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie polimikrobialne, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wyrostka robaczkowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amikacin Adamed 250 mg/ml
Amikacin Adamed to aminoglikozydowy antybiotyk do wstrzykiwań o stężeniu 250 mg/ml, dostarczający 500 mg amikacyny w fiolce 2 ml, przeznaczony do krótkotrwałego leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez bakterie wrażliwe na ten lek. Wskazania obejmują zakażenia dróg oddechowych (w tym szpitalne zapalenie płuc), kości i stawów, skóry i tkanek miękkich, jamy brzusznej, ran po oparzeniach i pooperacyjnych, ciężkie zakażenia dróg moczowych, posocznice oraz zakażenia ośrodkowego układu nerwowego. Terapia powinna być prowadzona przez 7-10 dni, z uwzględnieniem potwierdzenia etiologii i wrażliwości patogenu, a dawkowanie indywidualizowane na podstawie stanu klinicznego i funkcji nerek pacjenta.
antybiogram, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk β-laktamowy, badanie mikrobiologiczne, bakterie Gram-ujemne, dieta niskosodowa, nadwrażliwość na siarczyny, nefrotoksyczność, pirosiarczan sodu, posocznica, racjonalna antybiotykoterapia, rana oparzeniowa, ropień wewnątrzbrzuszny, siarczan amikacyny, stężenie kreatyniny, szczep wielolekooporny, terapia skojarzona, wskaźnik GFR, zaburzenie czynności nerek, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie przestrzeni zaotrzewnowej, zakażenie tkanki miękkiej, zapalenie kości i szpiku, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie stawów - Leksykon substancji czynnych
Atowakwon – Wskazania do stosowania
Atowakwon, w połączeniu z proguanilem chlorowodorkiem w preparacie Falcimar (250 mg atowakwonu + 100 mg proguanilu), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwmalarycznego, skutecznie eliminując schizonty Plasmodium falciparum zarówno w formach erytrocytarnych, jak i wątrobowych. Preparat jest wskazany do profilaktyki malarii u dorosłych i dzieci powyżej 40 kg masy ciała oraz do leczenia ostrej, niepowikłanej malarii u pacjentów od 11 kg wzwyż. Kombinacja ta jest szczególnie cenna w regionach endemicznych, gdzie występują szczepy P. falciparum oporne na standardowe leki, dzięki synergistycznemu mechanizmowi działania zakłócającemu transport elektronów w mitochondriach pasożyta.
chlorowodorek proguanilu, działanie przeciwmalaryczne, działanie przeciwpierwotniakowe, lek przeciwmalaryczny, lekooporność, mechanizm działania leku, ostra niepowikłana malaria, Plasmodium falciparum, profilaktyka malarii, szczep wielolekooporny, terapia malarii, transport elektronów w mitochondriach - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja shigella, inaczej szigellosis – Leczenie
Infekcja wywołana przez bakterie z rodzaju Shigella (szigelloza) zwykle ma przebieg samoograniczający, ustępując w ciągu 5-7 dni. Podstawą terapii jest odpowiednie nawodnienie i korekta zaburzeń elektrolitowych, szczególnie w przypadku biegunki i wymiotów. WHO rekomenduje stosowanie antybiotyków w ciężkich przypadkach oraz u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby z upośledzoną odpornością, niemowlęta, osoby starsze czy pracownicy środowisk publicznych. Leki pierwszego wyboru to fluorochinolony (np. ciprofloksacyna 500 mg 2x/d przez 3 dni u dorosłych), a drugiego wyboru makrolidy (azytromycyna 500 mg w D1, następnie 250 mg/d przez 4 dni) oraz cefalosporyny III generacji (np. ceftriakson 1-2 g i.m. raz dziennie przez 3 dni). Dawkowanie u dzieci jest dostosowane wagowo (np. ciprofloksacyna 15 mg/kg 2x/d, maks. 1 g/d). Czas terapii antybiotykowej wynosi zwykle 3-5 dni. Suplementacja cynkiem przez 10-14 dni wspomaga skrócenie czasu trwania biegunki i zmniejsza liczbę luźnych stolców.
amoksycylina, ampicylina, antybiogram, antybiotyk, azytromycyna, bakterie shigella, beta-laktamy, biegunka, cefalosporyny, cefalosporyny III generacji, cefotaksym, ceftazydym, ceftriakson, choroby zakaźne, ciprofloksacyna, dieta lekkostrawna, difenoksylat z atropiną, doustne płyny nawadniające, dożylne podawanie płynów, drgawki, fluorochinolony, fosfomycyna, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, infekcja Shigella, loperamid, makrolidy, meropenem, objawy, odwodnienie, oporność bakterii, posiew kału, powikłania, przewód pokarmowy, sulfonamidy, suplementacja cynku, szczep wielolekooporny, szigelloza, tetracykliny, toksyczne rozdęcie okrężnicy, trimetoprim-sulfametoksazol, zaburzenia elektrolitowe, zespół hemolityczno-mocznicowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Imipenem + Cilastatin AptaPharma 500 mg + 500 mg
Imipenem + Cilastatin AptaPharma to antybiotyk o szerokim spektrum działania, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający 500 mg imipenemu jednowodnego oraz 500 mg cylastatyny sodowej. Preparat jest wskazany do leczenia ciężkich, powikłanych zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci powyżej 1 roku życia, w tym powikłanych zakażeń jamy brzusznej, ciężkiego zapalenia płuc (w tym szpitalnego i związanego z respiratorem), zakażeń śródporodowych i poporodowych, powikłanych zakażeń układu moczowego oraz skóry i tkanek miękkich. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii gorączki neutropenicznej oraz bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami. Podawanie odbywa się wyłącznie dożylnie w formie infuzji, a każda fiolka zawiera 37,5 mg (1,6 mmol) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
antybiotykooporność, bakteriemia, ciężkie zapalenie płuc, cylastatyna, gorączka neutropeniczna, imipenem, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ropień wewnątrzbrzuszny, szczep wielolekooporny, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie oportunistyczne, zakażenie poporodowe, zakażenie śródporodowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc związane z respiratorem - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tobramycin B. Braun 3 mg/ml
Tobramycin B. Braun 3 mg/ml jest aminoglikozydowym antybiotykiem do infuzji, stosowanym w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na tobramycynę. Ze względu na ryzyko ototoksyczności i nefrotoksyczności, lek powinien być stosowany wyłącznie, gdy inne, mniej toksyczne antybiotyki są nieskuteczne. Wskazania obejmują szpitalne zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym ciężkie zapalenie płuc, zaostrzenia zakażeń u pacjentów z mukowiscydozą (szczególnie przeciwko Pseudomonas aeruginosa), skomplikowane zakażenia dróg moczowych, zakażenia wewnątrz jamy brzusznej oraz zakażenia skóry i tkanek miękkich, w tym ciężkie oparzenia. Preparat dostępny jest w butelkach 80 ml (240 mg tobramycyny, 283 mg sodu) oraz 120 ml (360 mg tobramycyny, 425 mg sodu).
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, bakteria beztlenowa, ciężkie oparzenie, ciężkie zakażenie, leczenie skojarzone, lek przeciwbakteryjny, mukowiscydoza, nefrotoksyczność, neutropenia, ototoksyczność, pałeczka Gram-ujemna, Pseudomonas aeruginosa, ropień wewnątrzbrzuszny, szczep wielolekooporny, terapia empiryczna, terapia skojarzona, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie mieszane, zakażenie ogólnoustrojowe, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie zagrażające życiu, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Edicin 500 mg
Wankomycyna, aktywny składnik leku Edicin, jest glikopeptydowym antybiotykiem o działaniu bakteriobójczym, stosowanym w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie z D-alanylo-D-alaninowym końcem prekursorów ściany, co prowadzi do zaburzenia integralności błony komórkowej i syntezy RNA. Efektywność terapii zależy od stosunku AUC/MIC, z docelową wartością 400, a dla patogenów o MIC ≥1,0 mg/l zaleca się utrzymanie stężeń minimalnych w surowicy na poziomie 15-20 mg/l. Wankomycyna wykazuje aktywność głównie wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak Staphylococcus aureus (w tym MRSA), enterokoki, paciorkowce i Clostridium, natomiast bakterie Gram-ujemne są naturalnie oporne. Wartości graniczne MIC według EUCAST to m.in. 2 mg/l dla S. aureus i 4 mg/l dla enterokoków, przy czym szczepy S. aureus z MIC 2 mg/l mogą wykazywać obniżoną odpowiedź kliniczną.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, cefalosporyna, Clostridium, dane epidemiologiczne, dysfagia, działanie antagonistyczne, działanie bakteriobójcze, efekt synergiczny, Enterococcus faecium, gronkowiec koagulazoujemny, MIC, MRSA, nabyta oporność, oporność krzyżowa, przepuszczalność błony komórkowej, ryfampicyna, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, stężenie leku, Streptococcus pneumoniae, synteza RNA, synteza ściany komórkowej, szczep oporny na metycylinę, szczep wielolekooporny, teikoplanina, terapia skojarzona, wankomycyna, zakażenie bakteryjne - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja shigella, inaczej szigellosis – Zapobieganie i profilaktyka
Infekcja wywołana przez bakterie z rodzaju Shigella (shigelloza) jest wysoce zakaźną chorobą przewodu pokarmowego, przenoszoną głównie drogą fekalno-oralną. Klinicznie manifestuje się ostrym zapaleniem żołądka i jelit z biegunką często zawierającą krew i śluz, gorączką, bólami brzucha oraz nudnościami. Ze względu na niską dawkę zakaźną i łatwość transmisji, kluczowe znaczenie ma profilaktyka, w tym dokładne mycie rąk mydłem i ciepłą wodą przez minimum 20 sekund, stosowanie środków odkażających na bazie alkoholu (≥60% alkoholu) w sytuacjach braku dostępu do wody, a także zachowanie zasad bezpieczeństwa żywności i wody (temperatura przechowywania poniżej 5°C lub powyżej 60°C, spożywanie wody z bezpiecznych źródeł, unikanie lodu w krajach o niskim standardzie sanitarnym). Osoby zakażone powinny unikać przygotowywania posiłków, pracy w sektorach wysokiego ryzyka oraz kontaktów seksualnych przez co najmniej 48 godzin po ustąpieniu objawów, a także stosować rygorystyczne zasady higieny, aby zapobiec dalszej transmisji. W placówkach opiekuńczych i edukacyjnych konieczne jest wykluczenie chorych dzieci do 48 godzin po ustąpieniu biegunki oraz przestrzeganie ścisłych procedur dezynfekcji i higieny.
bakteria Shigella, biegunka, ciężki przebieg infekcji, dawka zakaźna, droga fekalno-oralna, leczenie antybiotykiem, oporność na leki, ostre zapalenie żołądka i jelit, posiew kału, profilaktyka antybiotykowa, rękawiczka lateksowa, shigelloza, szczep wielolekooporny, szczepionka koniugatowa, szczepionka żywa atenuowana - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie gronkowcowe – Epidemiologia
Staphylococcus aureus, w tym szczepy metycylinooporne (MRSA), pozostaje kluczowym patogenem wywołującym szeroki zakres zakażeń inwazyjnych, takich jak bakteriemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, zakażenia skóry, tkanek miękkich oraz związane z implantami medycznymi. Epidemiologia tych zakażeń wykazuje dynamiczne zmiany, z rosnącą liczbą zakażeń związanych z opieką zdrowotną oraz pozaszpitalnych infekcji skóry wywołanych szczepami opornymi na β-laktamy. Kolonizacja S. aureus dotyczy około 50% populacji, z 15-20% trwałymi nosicielami w przednim przedsionku nosa, a ryzyko zakażeń jest szczególnie wysokie u osób z obniżoną odpornością, pacjentów hospitalizowanych, osób z urządzeniami dożylnymi oraz użytkowników narkotyków dożylnych. Roczna częstość bakteriemii S. aureus waha się od 9,3 do 65 przypadków na 100 000 osobolat, z obserwowanym wzrostem bakteriemii MSSA i spadkiem MRSA w niektórych regionach, np. w Szwajcarii. W USA w 2017 roku odnotowano około 120 000 przypadków bakteriemii S. aureus i 20 000 zgonów, przy czym spadek zakażeń MRSA związanych z hospitalizacją zwolnił w ostatnich latach.
badanie mikrobiologiczne, bakteriemia, bakteriemia gronkowcowa, gronkowiec oporny na metycylinę, gronkowiec złocisty, gronkowiec złocisty oporny na metycylinę, lek przeciwgrzybiczny, opieka zdrowotna, oporność na antybiotyki, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn osierdziowy, płyn otrzewnowy, płyn stawowy, system nadzoru epidemiologicznego, szczep wielolekooporny, wirulencja, zakażenie nabyte w społeczności, zakażenie pozaszpitalne, zakażenie skóry, zakażenie szpitalne, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amikacin B.Braun 5 mg/ml
Amikacin B. Braun to aminoglikozydowy antybiotyk do infuzji dostępny w stężeniach 2,5 mg/ml, 5 mg/ml oraz 10 mg/ml, stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez bakterie Gram-ujemne, szczególnie w przypadkach oporności na mniej toksyczne leki. Wskazania obejmują zakażenia szpitalne dolnych dróg oddechowych, w tym ciężkie zapalenie płuc, zakażenia wewnątrzbrzuszne (w tym zapalenie otrzewnej), powikłane i nawracające zakażenia dróg moczowych, zakażenia skóry i tkanek miękkich (w tym rany po oparzeniach), bakteryjne zapalenie wsierdzia oraz bakteriemię i posocznicę związaną z tymi infekcjami. Amikacynę stosuje się najczęściej w terapii skojarzonej z antybiotykami beta-laktamowymi lub glikopeptydowymi, co pozwala na rozszerzenie spektrum działania i ograniczenie ryzyka rozwoju lekooporności. Preparat zawiera odpowiednio 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg amikacyny w 1 ml roztworu, a w butelce 100 ml odpowiednio 250 mg, 500 mg lub 1000 mg amikacyny, przy czym każda porcja 100 ml zawiera 15 mmol (354 mg) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotykooporność, antybiotykoterapia, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-ujemna, bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ciężkie zakażenie bakteryjne, ciężkie zapalenie płuc, diagnostyka mikrobiologiczna, Enterobacter, Escherichia coli, Klebsiella, lek przeciwbakteryjny, lekooporność, oznaczanie lekowrażliwości, pałeczka Gram-ujemna, patogen wielooporny, posocznica, powikłane zakażenie dróg moczowych, Pseudomonas aeruginosa, roztwór do infuzji, siarczan amikacyny, szczep wielolekooporny, terapia empiryczna, terapia skojarzona, wrażliwość patogenów, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie pooperacyjne jamy brzusznej, zakażenie rany oparzeniowej, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie szpitalne dolnych dróg oddechowych, zapalenie otrzewnej