niewydolność przednerkowa

Niewydolność przednerkowa (azotemia przednerkowa) to zaburzenie czynności nerek wywołane zmniejszeniem perfuzji nerkowej, przy zachowanej strukturze miąższu nerek. Stanowi najczęstszą przyczynę ostrego uszkodzenia nerek (AKI), odpowiadając za około 60-70% przypadków.

Główne czynniki prowadzące do niewydolności przednerkowej to zmniejszenie efektywnej objętości krwi krążącej (np. krwotok, odwodnienie, niewydolność serca), zaburzenia hemodynamiczne (hipotensja, wstrząs) oraz zmiany naczyniowe (zwężenie tętnicy nerkowej). W patofizjologii kluczową rolę odgrywa zmniejszenie przepływu krwi przez nerki, co prowadzi do spadku filtracji kłębuszkowej.

Diagnostyka obejmuje ocenę parametrów nerkowych (wzrost stężenia kreatyniny i mocznika), badanie moczu (prawidłowy osad, zwiększona osmolalność, niska zawartość sodu <20 mmol/l) oraz wskaźniki różnicujące, jak frakcyjne wydalanie sodu <1%. Charakterystyczną cechą jest odwracalność zaburzeń po przywróceniu prawidłowej perfuzji nerkowej.

Leczenie niewydolności przednerkowej koncentruje się na usunięciu przyczyny i przywróceniu prawidłowego przepływu nerkowego. Obejmuje uzupełnienie objętości wewnątrznaczyniowej, odstawienie leków nefrotoksycznych, leczenie niewydolności serca czy korekcję hipotonii. Wczesne rozpoznanie i interwencja zapobiegają trwałemu uszkodzeniu miąższu nerek i progresji do ostrej martwicy cewek nerkowych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl