małopłytkowość wywołana heparyną

Małopłytkowość wywołana heparyną (HIT – Heparin-Induced Thrombocytopenia) to poważne, immunologiczne powikłanie leczenia heparyną, które paradoksalnie prowadzi do zwiększonego ryzyka zakrzepicy mimo obniżenia liczby płytek krwi. Wyróżnia się dwa typy HIT: typ I (nieimmunologiczny) występujący wcześnie w trakcie terapii oraz typ II (immunologiczny) pojawiający się zazwyczaj 5-10 dni po rozpoczęciu leczenia heparyną.

W patofizjologii HIT typu II kluczową rolę odgrywa tworzenie przeciwciał (głównie klasy IgG) przeciwko kompleksowi heparyna-czynnik płytkowy 4 (PF4). Powstałe kompleksy immunologiczne aktywują płytki krwi poprzez receptor FcγIIa, co prowadzi do ich agregacji, uwolnienia mikroczastek prokoagulacyjnych oraz aktywacji kaskady krzepnięcia z następczym rozwojem zakrzepicy.

Diagnostyka HIT opiera się na ocenie klinicznej (skala 4T lub HEP), badaniach laboratoryjnych wykrywających przeciwciała przeciwko kompleksowi heparyna-PF4 (testy immunoenzymatyczne ELISA) oraz funkcjonalnych testach aktywacji płytek. Leczenie wymaga natychmiastowego odstawienia wszystkich form heparyny i wdrożenia alternatywnej antykoagulacji (bezpośrednie inhibitory trombiny, inhibitory czynnika Xa).

Śmiertelność w HIT typu II sięga 20-30%, głównie z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych. Szczególnie niebezpieczne są zakrzepice żylne (DVT, zatorowość płucna) oraz tętnicze (zawał mięśnia sercowego, udar niedokrwienny mózgu). U około 5-10% pacjentów z HIT rozwija się zespół białej zakrzepicy (white clot syndrome) z zakrzepicą tętniczą i martwicą tkanek.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl