martwica skóry
Martwica skóry (nekroza) to patologiczny proces, w którym dochodzi do śmierci komórek i tkanek skórnych w wyniku nieodwracalnego uszkodzenia. Jest to stan wymagający pilnej interwencji medycznej, gdyż nieleczona martwica może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zakażeń ogólnoustrojowych.
Do najczęstszych przyczyn martwicy skóry należą: niedokrwienie (spowodowane np. miażdżycą, zakrzepicą, zatorami), urazy (mechaniczne, termiczne, chemiczne), infekcje (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), zaburzenia metaboliczne, reakcje na leki oraz choroby autoimmunologiczne. Szczególnie narażeni są pacjenci z cukrzycą, zaburzeniami krzepnięcia oraz osoby starsze.
Diagnostyka martwicy obejmuje badanie kliniczne, badania obrazowe (USG dopplerowskie, angiografia), badania laboratoryjne oraz biopsję skóry. Klinicznie martwica objawia się zmianą koloru skóry (na czarny, brązowy lub fioletowy), utratą czucia w obrębie zmiany, charakterystycznym zapachem oraz obecnością tkanek nekrotycznych.
Leczenie martwicy skóry zależy od jej przyczyny, rozległości i lokalizacji. Obejmuje ono usunięcie martwych tkanek (chirurgiczne opracowanie rany, debridement enzymatyczny), antybiotykoterapię w przypadku infekcji, leczenie choroby podstawowej oraz w zaawansowanych przypadkach przeszczepy skóry. Ważnym elementem terapii jest także właściwe odżywianie, kontrola glikemii u diabetyków oraz odpowiednia pielęgnacja rany.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Olimel N7E
Preparat OLIMEL N7E, stosowany jako emulsja do infuzji w żywieniu pozajelitowym, może wywoływać liczne działania niepożądane, zarówno wynikające z właściwości leku, jak i techniki podawania. Wczesne objawy niepożądane, takie jak nadmierne pocenie się, gorączka, dreszcze, ból głowy, wysypka skórna oraz duszności, wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. W badaniu klinicznym z udziałem 28 pacjentów, stosujących dawkę do 40 ml/kg/dzień przez 5 dni, odnotowano m.in. tachykardię, zmniejszone łaknienie, hipertriglicerydemię, bóle brzucha, biegunkę, nudności oraz nadciśnienie tętnicze. Wynaczynienie w miejscu podania może prowadzić do lokalnych reakcji zapalnych, martwicy skóry i innych powikłań. Częstość występowania działań niepożądanych waha się od często (≥1/100 do <1/10) do nieznanej.
anemia, azotemia, cholestaza, choroba wątroby związana z żywieniem pozajelitowym, duszność, emulsja do infuzji, hepatomegalia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, leukopenia, małopłytkowość, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, objawy neurologiczne, reakcja nadwrażliwości, stłuszczenie wątroby, tachykardia, trombocytopenia, wynaczynienie, wysypka skórna, zaburzenia krzepliwości krwi, zaburzenia odżywiania, zapalenie tkanek, zator naczyń płucnych, zespół przeciążenia tłuszczami, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Enoxaparin sodium LEK-AM 6 000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoksaparyna sodowa, uzyskana z heparyny pochodzenia świńskiego, została szeroko przebadana klinicznie u ponad 15 000 pacjentów w różnych wskazaniach, takich jak profilaktyka i leczenie zakrzepicy żył głębokich, niestabilna dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego z i bez uniesienia odcinka ST. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: profilaktyka pooperacyjna i u unieruchomionych – 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz na dobę; leczenie zakrzepicy – 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę; leczenie niestabilnej dławicy i zawału bez załamka Q – 100 j.m./kg mc. co 12 godzin; leczenie świeżego zawału z uniesieniem ST – bolus 3000 j.m. (30 mg) i następnie 100 j.m./kg mc. co 12 godzin. Najczęstsze działania niepożądane to krwotoki, małopłytkowość i trombocytoza, z częstością krwotoków dużych do 4,2%, głównie u pacjentów po zabiegach chirurgicznych, które w niektórych przypadkach były śmiertelne.
bolus dożylny, czynniki ryzyka krwawienia, depolimeryzacja heparyny, enoksaparyna sodowa, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłania krwotoczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie hepatocytów, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał serca bez załamka Q - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dobutamine TZF 250 mg
Dobutamina (DOBUTAMINE TZF) stosowana do infuzji może wywoływać liczne działania niepożądane, zwłaszcza w układzie sercowo-naczyniowym. Najczęściej obserwuje się tachykardię (≥30 uderzeń/min), zaburzenia rytmu serca, ból w klatce piersiowej oraz nadciśnienie (≥50 mmHg), które może wskazywać na przedawkowanie. Rzadziej występują poważne arytmie, takie jak częstoskurcz komorowy, migotanie komór i przedsionków, a także zawał mięśnia sercowego. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i migotaniem przedsionków konieczne jest szczegółowe monitorowanie. Długotrwałe podawanie (>72 godziny) może prowadzić do rozwoju tolerancji, wymagającej zwiększenia dawki. Inne często występujące działania to eozynofilia, hamowanie agregacji płytek, skurcz oskrzeli, ból głowy oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka i skurcz oskrzeli. U dzieci obserwowano m.in. wzrost ciśnienia tętniczego, tachykardię i objawy przekrwienia płuc.
agregacja płytek krwi, arytmia komorowa, astma, blok serca, ból dławicowy, ból głowy, bradykardia, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, częstoskurcz komorowy, dobutamina, dobutaminowy test wysiłkowy, drgawki kloniczne, ekstrasystolia komorowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego, hipokaliemia, kardiomiopatia stresowa, kołatanie serca, lek inotropowy, martwica skóry, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, obrzęk płuc, parestezja, przekrwienie płuc, reakcja nadwrażliwości, skurcz miokloniczny, skurcz naczyń, skurcz oskrzeli, tachykardia, tolerancja lekowa, uniesienie odcinka ST, zaburzenia układu krążenia, zapalenie żyły, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zespół takotsubo - Leksykon substancji czynnych
Dobutamina – Działania niepożądane
Dobutamina, będąca sympatomimetykiem stosowanym w terapii niewydolności serca oraz diagnostyce kardiologicznej, wykazuje liczne działania niepożądane, głównie ze strony układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwuje się tachykardię z przyspieszeniem czynności serca o ≥30/min, zmiany ciśnienia tętniczego (wzrost o ≥50 mmHg lub niedociśnienie), a także arytmie, w tym komorowe zaburzenia rytmu, dodatkowe skurcze komór, częstoskurcz i migotanie komór. Szczególnie niebezpieczne są powikłania takie jak niedokrwienie i zawał mięśnia sercowego oraz kardiomiopatia stresowa (zespół takotsubo). Dobutamina może również indukować skurcz oskrzeli i duszność, co stanowi ryzyko u pacjentów z astmą. W układzie krwiotwórczym obserwuje się eozynofilię i zahamowanie agregacji płytek, a rzadko hipokaliemię, wymagającą monitorowania elektrolitów. Neurologicznie występują ból głowy, parestezje, drżenia i skurcze miokloniczne, a u pacjentów z niewydolnością nerek – drgawki kloniczne. Reakcje skórne obejmują wysypkę, wybroczyny i rzadko martwicę skóry, zwłaszcza przy wynaczynieniu leku.
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, ból głowy, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, dodatkowy skurcz komorowy, duszność, echokardiografia obciążeniowa, eozynofilia, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, kardiomiopatia stresowa, komorowe zaburzenie rytmu, martwica skóry, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność serca, parestezja, POChP, przełom nadciśnieniowy, skurcz miokloniczny, skurcz oskrzeli, sympatykomimetyk, tachykardia, tolerancja lekowa, wybroczyna, wynaczynienie leku, wysypka, zaburzenie rytmu serca, zapalenie żyły, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zespół takotsubo - Leksykon leków
Działania niepożądane – Enoxaparin sodium LEK-AM 8 000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Enoksaparyna sodowa jest lekiem przeciwzakrzepowym stosowanym w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych: profilaktyka 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz na dobę, leczenie zakrzepicy 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) s.c. co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) s.c. raz na dobę, leczenie niestabilnej dławicy i zawału bez załamka Q 100 j.m./kg mc. s.c. co 12 godzin, a w świeżym zawale z uniesieniem ST – bolus 3000 j.m. (30 mg) i następnie 100 j.m./kg mc. s.c. co 12 godzin. Bezpieczeństwo leku oceniono u ponad 15 000 pacjentów, a najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są krwotoki, małopłytkowość, trombocytoza oraz reakcje alergiczne, w tym rzadko małopłytkowość immunoalergiczna z zakrzepicą i ciężkie reakcje anafilaktyczne. Wśród działań niepożądanych wyróżniono także podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x ULN), uszkodzenie hepatocytów, reakcje skórne (pokrzywka, świąd, pęcherzowe zapalenie skóry, rzadsza ostra uogólniona osutka krostkowa), a także rzadkie przypadki osteoporozy po długotrwałym stosowaniu (>3 miesiące).
cholestatyczne uszkodzenie wątroby, deficyt neurologiczny, enoksaparyna sodowa, eozynofilia, guzki w miejscu wstrzyknięcia, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna z zakrzepicą, martwica skóry, niedokrwienie kończyny, niedokrwistość pokrwotoczna, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie komórek wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał narządu, zawał serca bez załamka Q, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fraxiparine 5700 j.m.a.Xa/0,6 ml
Fraxiparine, zawierający nadroparynę wapniową, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, w którym dominują krwawienia występujące bardzo często (≥1/10), w tym szczególnie niebezpieczne krwiaki rdzeniowe, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) obserwuje się małopłytkowość indukowaną heparyną oraz trombocytozę, co wymaga monitorowania liczby płytek krwi ze względu na ryzyko zakrzepowo-zatorowe. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić eozynofilia, reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje rzekomo-anafilaktyczne, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Dodatkowo, bardzo rzadko notuje się przemijającą hiperkaliemię związaną z hamowaniem wydzielania aldosteronu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą lub istniejącą hiperkaliemią. Często (≥1/100 do <1/10) obserwuje się przejściowe zwiększenie aktywności aminotransferaz, które zwykle nie wymaga przerwania terapii.
aminotransferaza, cukrzyca, eozynofilia, gospodarka wapniowo-fosforanowa, heparyna, hiperkaliemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, krwawienie, krwiak, krwiak rdzeniowy, małopłytkowość, martwica skóry, nadroparyna wapniowa, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, priapizm, przewlekła niewydolność nerek, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień, świąd, trombocytoza, wysypka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neoparin 40 mg/0,4 ml
Profil bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów w różnych wskazaniach, w tym profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej oraz ostrych zespołów wieńcowych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwotoki (duże krwawienia u ≤4,2% pacjentów chirurgicznych), małopłytkowość oraz trombocytoza. Krwotoki mogą mieć charakter poważny, zwłaszcza w obecności czynników ryzyka takich jak zmiany organiczne powodujące krwawienie, procedury inwazyjne czy jednoczesne stosowanie leków zaburzających hemostazę. Poważne krwawienia definiuje się m.in. jako spadek hemoglobiny ≥2 g/dl lub konieczność przetoczenia ≥2 jednostek krwi. Rzadkie, ale istotne powikłania to małopłytkowość immunoalergiczna z zakrzepicą, krwiak okołordzeniowy prowadzący do deficytów neurologicznych oraz reakcje anafilaktyczne. Wśród działań niepożądanych obserwuje się także reakcje skórne, w tym martwicę skóry w miejscu wstrzyknięcia oraz rzadko osteoporozę po leczeniu długotrwałym (>3 miesiące).
aminotransferaza, antykoagulant, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, enoksaparyna sodowa, eozynofilia, guzek w miejscu wstrzyknięcia, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, łysienie, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół wieńcowy, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, rumień, trombocytoza, uszkodzenie komórek wątroby, zaburzenie hemostazy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna - Leksykon substancji czynnych
Seryma – Działania niepożądane
Stosowanie preparatów zawierających serymę w żywieniu pozajelitowym wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, które mogą mieć różną częstość i nasilenie. Do najważniejszych należą reakcje nadwrażliwości (np. nadmierne pocenie się, gorączka, dreszcze, wysypki skórne, duszności), które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. Często obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności (≥1/1000 do <1/100 dla Aminoplasmal B. Braun 10%, często dla Olimel N9), wymioty, ból brzucha i biegunka. Ponadto, często występują tachykardia, nadciśnienie tętnicze, zmniejszone łaknienie oraz hipertriglicerydemia. Wynaczynienie preparatu może prowadzić do miejscowych powikłań, takich jak ból, obrzęk, martwica skóry czy pęcherze. Bardzo rzadko obserwuje się zespół przeciążenia tłuszczami, szczególnie przy nieprawidłowym podaniu lub ograniczonej zdolności metabolizowania lipidów.
azotemia, cholestaza, choroba wątroby, duszność, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, hepatomegalia, hipertriglicerydemia, małopłytkowość, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, stłuszczenie wątroby, tachykardia, wynaczynienie, wysypka skórna, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie trzustki, zator naczyń płucnych, zespół przeciążenia tłuszczami, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fraxodi 11 400 j.m. AXa/0,6 ml
Fraxodi, zawierający nadroparynę wapniową w dawce 11 400 j.m. AXa/0,6 ml, jest związany z ryzykiem licznych działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą powikłań krwotocznych, w tym krwiaków rdzeniowych, szczególnie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Małopłytkowość indukowana heparyną (HIT), zarówno typ I, jak i immunologiczny typ II, wymaga monitorowania liczby płytek krwi, gdyż może prowadzić do stanu prozakrzepowego. W zakresie dermatologicznym obserwuje się reakcje od łagodnych wysypek i świądu po ciężkie martwice skóry, zwłaszcza w miejscu wstrzyknięcia. Często pojawiają się małe krwiaki i twarde grudki w miejscu podania, a rzadziej zwapnienia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej, np. w przewlekłej niewydolności nerek.
aldosteron, aminotransferaza, ból głowy, eozynofilia, Fraxodi, heparyna, hiperkaliemia, krwiak, krwiak rdzeniowy, małopłytkowość, małopłytkowość indukowana heparyną, martwica skóry, migrena, mikroangiopatia zakrzepowa, nadroparyna wapniowa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, priapizm, reakcja alergiczna, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień, świąd, trombocytoza, układ chłonny, układ rozrodczy, wysypka, zaburzenie wątroby, zwapnienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa (Neoparin Forte) jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej oraz ostrych zespołów wieńcowych. Dawkowanie różni się w zależności od wskazań, np. profilaktycznie podaje się 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz dziennie, a w leczeniu zakrzepicy 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę. W ostrym zawale z uniesieniem odcinka ST stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg), a następnie 100 j.m./kg mc. s.c. co 12 godzin. Profil bezpieczeństwa potwierdzono w badaniach klinicznych na ponad 15 000 pacjentach, w tym w grupach z chorobą nowotworową, gdzie profil działań niepożądanych był zbliżony do standardowego leczenia. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są krwotoki (do 4,2% pacjentów po zabiegach chirurgicznych), małopłytkowość, trombocytoza oraz reakcje alergiczne, w tym rzadkie, ale poważne małopłytkowości immunoalergiczne z zakrzepicą.
aktywna choroba nowotworowa, aminotransferaza, ból głowy, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, deficyt neurologiczny, enoksaparyna sodowa, eozynofilia, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, łysienie, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość pokrwotoczna, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień, świąd, trombocytoza, uniesienie odcinka ST, uszkodzenie komórek wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał bez załamka Q, zawał mięśnia sercowego, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paclitaxel Kabi 6 mg/ml
Paklitaksel, lek przeciwnowotworowy z grupy taksanów, stosowany w monoterapii u 812 pacjentów z guzami litymi oraz u 107 pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego w przebiegu AIDS, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych. Najczęstsze to zahamowanie czynności szpiku kostnego manifestujące się neutropenią (ciężka neutropenia <500 komórek/mm³ u 28% pacjentów, utrzymująca się ≥7 dni u 1%), małopłytkowością (11%, z liczbą płytek <50 000/mm³ u 3%) oraz niedokrwistością (64%, ciężka u 6% z hemoglobiną <5 mmol/l). Neurotoksyczność, głównie neuropatia obwodowa, występuje częściej przy dawce 175 mg/m² podawanej w 3-godzinnej infuzji (85% przypadków, 15% ciężkich) niż przy 135 mg/m² w 24-godzinnej infuzji (25%, 3% ciężkich). Inne często obserwowane działania to bóle stawów i mięśni (60%, 13% ciężkich), reakcje nadwrażliwości (34% łagodnych, <1% ciężkich), łysienie (87%) oraz miejscowe reakcje w miejscu podania, w tym obrzęk, rumień i stwardnienie. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak DIC, posocznica czy zaburzenia sercowo-naczyniowe.
cisplatyna, doksorubicyna, encefalopatia, gorączka neutropeniczna, guz lity, hipotonia ortostatyczna, kardiomiopatia, małopłytkowość, martwica skóry, martwicze oddzielanie się naskórka, mięsak Kaposiego, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość, niedrobnokomórkowy rak płuca, niedrożność porażenna jelit, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki żółtej, ostra białaczka szpikowa, ototoksyczność, paklitaksel, posocznica, rak jajnika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, sklerodermia, śródmiąższowe zapalenie płuc, taksany, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczność hematologiczna, trastuzumab, wynaczynienie, zahamowanie szpiku kostnego, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową, stosowana jest w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Dostępna jest w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, podawana podskórnie lub dożylnie według schematów dostosowanych do wskazań klinicznych (np. 4000 j.m. raz na dobę w profilaktyce, 100 j.m./kg mc. co 12 godzin w leczeniu). W badaniach klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwotoki, małopłytkowość oraz trombocytoza, z ryzykiem poważnych krwotoków (do 4,2% po zabiegach chirurgicznych), w tym zaotrzewnowych i wewnątrzczaszkowych, które mogą zagrażać życiu. Dodatkowo obserwowano reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, oraz powikłania neurologiczne związane z krwiakiem okołordzeniowym, prowadzącym do deficytów neurologicznych.
aminotransferaza, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, enoksaparyna sodowa, enzymy wątrobowe, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwienie kończyny, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uniesienie odcinka ST, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał narządu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clexane forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna leku Clexane Forte, została oceniona klinicznie u ponad 15 000 pacjentów z różnymi wskazaniami, w tym po zabiegach ortopedycznych i brzusznych, u pacjentów unieruchomionych, z zakrzepicą żył głębokich (ZŻG) oraz ostrymi zespołami wieńcowymi. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwotoki (występujące u ≤4,2% pacjentów po zabiegach chirurgicznych), małopłytkowość oraz trombocytoza. Krwotoki zaotrzewnowe i wewnątrzczaszkowe klasyfikowano jako poważne, zwłaszcza gdy towarzyszył im spadek hemoglobiny ≥2 g/dl lub konieczność przetoczenia ≥2 jednostek krwi. Ryzyko krwawień wzrasta w obecności zmian organicznych predysponujących do krwawienia, podczas procedur inwazyjnych oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na hemostazę. Szczególnie groźnym powikłaniem jest krwiak okołordzeniowy, mogący prowadzić do trwałych deficytów neurologicznych.
cholestatyczne uszkodzenie wątroby, deficyt neurologiczny, duży krwotok, działanie niepożądane, enoksaparyna sodowa, eozynofilia, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, nakłucie lędźwiowe, niedokrwistość pokrwotoczna, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone enzymy wątrobowe, poważne następstwo, powikłanie krwotoczne, produkt krwiopochodny, reakcja anafilaktyczna, spadek hemoglobiny, trombocytoza, układ krzepnięcia, uszkodzenie komórek wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hemostazy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zibor 3500 j.m. anty Xa/0,2 ml
Bemiparyna sodowa, substancja czynna leku Zibor 3500 j.m. anty-Xa/0,2 ml, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla heparyn drobnocząsteczkowych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są wybroczyny i krwiaki w miejscu wstrzyknięcia, występujące u około 15% pacjentów. Istotne klinicznie powikłania obejmują powikłania krwotoczne, które mogą dotyczyć skóry, błon śluzowych, przewodu pokarmowego i dróg moczowych, prowadząc do niedokrwistości krwotocznej. Trombocytopenia może występować w dwóch formach: łagodna, przemijająca (typ I) oraz ciężka, immunologiczna (typ II), wymagająca natychmiastowego odstawienia leku i intensywnego leczenia. Długotrwała terapia bemiparyną wiąże się z ryzykiem osteoporozy, co należy uwzględnić w planowaniu leczenia.
aminotransferaza, bemiparyna sodowa, GGTP, gorączka, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak, krwiak nadtwardówkowy, martwica skóry, nakłucie lędźwiowe, niedokrwistość krwotoczna, nudności, obrzęk głośni, odczyn alergiczny skóry, odczyn anafilaktyczny, osteoporoza, pokrzywka, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, trombocytopenia, trombocytopenia typu I, trombocytopenia typu II, wybroczyna, zaburzenie hepatologiczne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Warfin 3 mg
W terapii przeciwzakrzepowej warfaryną (Warfin) kluczowe jest indywidualne dostosowanie dawki oraz regularne monitorowanie INR, które powinno wynosić 2,5-3,5 u pacjentów po protezowaniu zastawek serca oraz 2,0-3,0 w pozostałych wskazaniach. Początkowe dawkowanie zależy od stanu klinicznego i czynników ryzyka: u pacjentów z prawidłową masą ciała i INR <1,2 zaleca się 10 mg przez 3 dni, u pacjentów z wrodzonym niedoborem białka C lub S 5 mg przez 3 dni, natomiast u osób starszych, drobnej budowy lub z INR >1,2 dawkę 5 mg przez 2 dni. Kontrola INR powinna być wykonana odpowiednio w 3. lub 4. dniu leczenia, a dalsze dawkowanie dostosowywane na jej podstawie.
doustne leczenie przeciwzakrzepowe, działanie przeciwzakrzepowe, INR, laktoza jednowodna, leczenie przeciwzakrzepowe, martwica skóry, niedobór białka C, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, protezowanie zastawek serca, protrombina, warfaryna, wrodzony niedobór białka C, zaburzenie wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Kalcifilaksja – Epidemiologia
Kalcifilaksja, czyli kalcyficzna arterialopatia mocznicowa, to rzadkie, ale ciężkie schorzenie naczyniowe, najczęściej występujące u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (ESKD) poddawanych hemodializie, z roczną częstością od 0,04% do 4%. Epidemiologia wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne, z najwyższą częstością w USA (5,7/10 000 pacjentów hemodializowanych rocznie) i najniższą w Japonii (<0,03%). Profil ryzyka obejmuje kobiety (60-70%), osoby rasy białej oraz pacjentów w średnim wieku około 60 lat. Kluczowe czynniki predysponujące to otyłość, cukrzyca, zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej (hiperfosfatemia, hiperkalcemia, podwyższony iloczyn wapniowo-fosforanowy), niedawna niezamierzona utrata masy ciała, hipoalbuminemia (<3 g/dl), stany nadkrzepliwości oraz stosowanie antagonistów witaminy K (szczególnie warfaryny), parenteralnych preparatów żelaza i leków wpływających na metabolizm wapnia. Kalcifilaksja może występować także u pacjentów dializowanych otrzewnowo, po przeszczepieniu nerki oraz u osób bez ESKD, co podkreśla złożoność patogenezy i konieczność szerokiej diagnostyki.
antagoniści witaminy K, cholangiocarcinoma, choroba Leśniowskiego-Crohna, dializa otrzewnowa, erytropoetyna, hemodializa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, iloczyn wapniowo-fosforanowy, kalcyfikacja naczyń krwionośnych, końcowe stadium niewydolności nerek, kortykosteroidy, marskość wątroby, martwica skóry, nadczynność przytarczyc, parathormon, pierwotna nadczynność przytarczyc, przeszczepienie nerki, przewlekła choroba nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, tiosiarczan sodu, toczeń rumieniowaty układowy, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Salicylan dwuetyloaminy – Przeciwwskazania stosowania
Salicylan dwuetyloaminy, stosowany miejscowo w preparatach takich jak żel Aescin (50 mg/g salicylanu dwuetyloaminy, 20 mg/g alfa-escyny, 50 j.m./g heparyny), wykazuje korzystne właściwości terapeutyczne, jednak jego stosowanie wiąże się z licznymi przeciwwskazaniami. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną oraz inne składniki preparatu. Preparat nie powinien być aplikowany na błony śluzowe, otwarte rany, obszary martwicy skóry oraz skórę po radioterapii ze względu na ryzyko podrażnień, nasilonego wchłaniania ogólnoustrojowego i pogorszenia stanu miejscowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek lub niewydolnością nerek, gdyż metabolity salicylanu są wydalane przez nerki, co może prowadzić do dodatkowego obciążenia narządu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także stosowanie u kobiet w pierwszym trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko teratogenne.
alergia na salicylany, alfa-escyna, astma aspirynowa, heparyna, lek przeciwzakrzepowy, martwica skóry, nadwrażliwość, niewydolność nerek, organogeneza, przewlekła choroba nerek, radioterapia, reakcja skórna, salicylan dwuetyloaminy, stan zapalny, trymestr ciąży, wywiad alergologiczny, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon substancji czynnych
Tyrozyna – Działania niepożądane
Tyrozyna, aminokwas aromatyczny będący prekursorem kluczowych neurotransmiterów (dopaminy, adrenaliny, noradrenaliny), jest stosowana w preparatach do żywienia pozajelitowego oraz specjalistycznych lekach. Preparaty te, dostępne także w formie N-acetylo-L-tyrozyny, cechują się zwiększoną stabilnością i rozpuszczalnością. Działania niepożądane związane z tyrozyną występują rzadko i najczęściej wynikają z całokształtu składu preparatu lub procedury podawania. Najpoważniejsze reakcje to nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, pokrzywka, wysypki i świąd, które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. Ponadto obserwuje się objawy ze strony układu oddechowego (np. duszność, hipoksja, świst krtaniowy), układu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka), sercowo-naczyniowego (tachykardia, nadciśnienie tętnicze), a także powikłania miejscowe w miejscu podania (ból, zapalenie żyły, martwica skóry). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zatorowości płucnej oraz zespół przeciążenia tłuszczami, objawiający się m.in. hiperlipidemią, hepatomegalią, splenomegalią, anemią, leukopenią i zaburzeniami krzepnięcia.
aminokwas aromatyczny, anemia, azotemia, cholestaza, emulsja tłuszczowa, hepatomegalia, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperlipidemia, kamica pęcherzyka żółciowego, leukopenia, marskość wątroby, martwica skóry, N-acetylo-L-tyrozyna, naciek tłuszczowy, nadciśnienie tętnicze, neurotransmitery, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, prekursor neurotransmiterów, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, splenomegalia, stłuszczenie wątroby, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenia krzepnięcia krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zatorowość płucna, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Kalcifilaksja – Objawy
Kalcifilaksja, zwana także kalcyficzną arteriolopatią mocznicową, to rzadka, ale potencjalnie śmiertelna choroba charakteryzująca się kalcyfikacją małych naczyń krwionośnych, prowadzącą do niedokrwienia i martwicy tkanek. Najczęściej dotyczy pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych dializoterapii, choć może wystąpić także u osób bez niewydolności nerek. Klinicznie manifestuje się intensywnym, często palącym bólem, który może poprzedzać widoczne zmiany skórne, takie jak siatkowy rumień (livedo reticularis), bolesne guzki i plamiste przebarwienia o barwie fioletowo-czerwonej lub brunatnej. Progresja choroby prowadzi do powstawania głębokich, niegojących się owrzodzeń pokrytych czarno-brązowym strupem, martwicy skóry i tkanek podskórnych (sucha gangrena), najczęściej lokalizujących się w obszarach bogatych w tkankę tłuszczową (brzuch, uda, pośladki, piersi). Wskaźnik śmiertelności jednorocznej wynosi od 45% do 80%, a u pacjentów z owrzodzeniami przekracza 80% w ciągu 6 miesięcy, głównie z powodu posocznicy wynikającej z zakażenia ran.
ból neuropatyczny, ból nocyceptywny, dializoterapia, hiperalgezja, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, iloczyn wapniowo-fosforanowy, kalcifilaksja, kalcyficzna arteriolopatia mocznicowa, kalcyfikacja naczyń krwionośnych, kortykosteroid, livedo reticularis, martwica skóry, martwica tłuszczowa, nadczynność przytarczyc, nagła śmierć sercowa, niegojące się owrzodzenie, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, parathormon, posocznica, przetoka odbytniczo-pochwowa, sepsa, zakażenie wtórne, zespół niebieskiego palca, złamanie patologiczne, złóg wapnia - Leksykon chorób i schorzeń
Ukąszenie przez pająka – Epidemiologia
Ukąszenia przez pająki, choć często zgłaszane, są stosunkowo rzadkie i dotyczą głównie około 200 gatunków z 20 rodzajów na świecie, które mogą wywoływać ciężkie zatrucia, martwicę skóry oraz objawy ogólnoustrojowe. Najważniejsze medycznie istotne rodzaje to Latrodectus (wdowy), Loxosceles (pustelniki), Atrax i Hadronyche (pająki lejkowate) oraz Phoneutria (pająki wędrowne). Częstość ukąszeń różni się regionalnie – np. w Australii notuje się kilka tysięcy ukąszeń rocznie przez redbacka, w USA około 1500 ukąszeń przez brązowego pustelnika i 1800 przez czarną wdowę, a w Brazylii ponad 5000 ukąszeń rocznie, głównie przez Loxosceles. Śmiertelność jest niska, poniżej 3 zgonów rocznie w USA, a w Australii od 1979 roku nie odnotowano zgonów. Ciężkie objawy i zgony częściej dotyczą dzieci i osób starszych. Diagnostyka jest utrudniona brakiem testów potwierdzających obecność jadu i koniecznością identyfikacji pająka, co wpływa na wiarygodność danych epidemiologicznych.
antidotum, antytoksyna, brązowy pustelnik, centrum kontroli zatruć, czarna wdowa, gronkowiec złocisty oporny na metycylinę, infekcja skóry i tkanek miękkich, latrodektyzm, martwica, martwica skóry, objawy ogólnoustrojowe, ośrodek kontroli zatruć, postępowanie medyczne, powikłania ogólnoustrojowe, ukąszenie przez pająka, zmiana skórna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losmina 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)
Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową – heparynę drobnocząsteczkową, jest dostępna w formie roztworu do wstrzykiwań o dawkach od 2000 j.m./0,2 ml do 10 000 j.m./1 ml. Wskazania obejmują profilaktykę i leczenie zakrzepicy żył głębokich, niestabilną dławicę piersiową oraz zawał mięśnia sercowego. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: profilaktycznie stosuje się 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz dziennie, w leczeniu zakrzepicy 100 j.m./kg mc. co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. raz dziennie, a w świeżym zawale z uniesieniem ST podaje się bolus 3000 j.m. dożylnie, następnie 100 j.m./kg mc. co 12 godzin podskórnie. Bezpieczeństwo leku oceniano w badaniach klinicznych na ponad 15 000 pacjentach, gdzie najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwotoki, małopłytkowość i trombocytoza.
enoksaparyna sodowa, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie wątroby, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał serca bez załamka Q - Leksykon leków
Działania niepożądane – Enoxaparin sodium Ledraxen 4000 j.m.
Enoksaparyna sodowa (Ledraxen), będąca heparyną drobnocząsteczkową, wykazuje określony profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych na ponad 15 000 pacjentach z różnymi wskazaniami, w tym profilaktyką i leczeniem zakrzepicy żył głębokich oraz ostrych zespołów wieńcowych. Standardowe dawkowanie w profilaktyce wynosi 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz na dobę, natomiast w leczeniu zakrzepicy stosuje się 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwotoki (duże krwawienia u ≤4,2% pacjentów chirurgicznych), małopłytkowość, trombocytoza oraz reakcje alergiczne. Krwotoki zaotrzewnowe i wewnątrzczaszkowe klasyfikowane są jako poważne, a ryzyko ich wystąpienia wzrasta przy organicznych zmianach predysponujących do krwawień, procedurach inwazyjnych oraz jednoczesnym stosowaniu leków zaburzających hemostazę.
dławica piersiowa, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwistość pokrwotoczna, osteoporoza, osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone enzymy wątrobowe, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał serca bez załamka Q - Leksykon substancji czynnych
Argipresyna – Działania niepożądane
Argipresyna, stosowana w preparacie Empesin (40 IU/2 ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji), wykazuje istotne działania niepożądane, szczególnie w układzie sercowo-naczyniowym i naczyniowym. W badaniach klinicznych obejmujących 1588 pacjentów z niedociśnieniem po wstrząsie septycznym, najczęstsze poważne działania niepożądane (<10%) to arytmia zagrażająca życiu, niedokrwienie krezki jelita, niedokrwienie palców oraz ostre niedokrwienie mięśnia sercowego. Argipresyna może powodować arytmie, dławicę piersiową, zmniejszony rzut serca, a nawet zatrzymanie krążenia, wymagające natychmiastowej resuscytacji. Silne działanie wazokonstrykcyjne prowadzi do zwężenia naczyń obwodowych, co może skutkować martwicą tkanek i bladością okołoustną, a także niedokrwieniem palców, które w niektórych przypadkach wymaga interwencji chirurgicznej, włącznie z amputacją. W obrębie przewodu pokarmowego obserwuje się skurcze brzucha, niedokrwienie jelit, a w ciężkich przypadkach martwicę jelit zagrażającą życiu.
anafilaksja, argipresyna, arytmia, bladość okołoustna, dławica piersiowa, Empesin, hiperbilirubinemia, hiponatremia, małopłytkowość, martwica jelit, martwica skóry, martwica tkanek, moczówka prosta, niedokrwienie jelit, niedokrwienie krezki, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie palców, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, skurcze brzucha, transaminazy, wazokonstrykcja, wstrząs septyczny, wstrząs wazodylatacyjny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zatrucie wodne, zatrzymanie krążenia, zmniejszony rzut serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fragmin 15 000 j.m. a.Xa/0,6 ml
Fragmin (dalteparyna sodowa) wykazuje profil bezpieczeństwa, w którym działania niepożądane występują u około 3% pacjentów stosujących terapię profilaktyczną. Najczęściej obserwuje się łagodną trombocytopenię typu I (≥1/100 do <1/10), odwracalną bez konieczności przerwania leczenia, oraz immunologiczną małopłytkowość indukowaną heparyną typu II o nieznanej częstości, wymagającą natychmiastowego odstawienia leku z powodu ryzyka powikłań zakrzepowych. Krwawienia, zwłaszcza wewnątrzczaszkowe i do przestrzeni zaotrzewnowej, stanowią poważne powikłania, z ryzykiem zgonu, a ich częstość wzrasta wraz z dawką. Dodatkowo, częstość występowania podskórnych krwiaków i bólu w miejscu podania wynosi ≥1/100 do <1/10. Przejściowe zwiększenie aktywności transaminaz (≥1/100 do <1/10) jest częste, ale zwykle nie wymaga przerwania terapii.
cukrzyca, dalteparyna sodowa, drogi żółciowe, dysfagia, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie zaotrzewnowe, krwiak nadoponowy, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak podskórny, łysienie przemijające, małopłytkowość immunologiczna, martwica skóry, nadwrażliwość, ośrodkowy układ nerwowy, osteoporoza, podwyższone transaminazy, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowe, przewlekła niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, terapia profilaktyczna, tkanka podskórna, trombocytopenia typu I, układ chłonny, układ immunologiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aescin (20 mg + 50 mg + 50 j.m.)/g
Przed zastosowaniem żelu Aescin o składzie alfa-escyna 20 mg/g, salicylan dwuetyloaminy 50 mg/g oraz heparyna 50 j.m./g, konieczna jest dokładna ocena przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, a także stosowanie na błony śluzowe, otwarte rany, obszary martwicy skóry oraz skórę po napromienianiu radioterapeutycznym. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek i niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji substancji czynnych. U kobiet w pierwszym trymestrze ciąży stosowanie jest zabronione, natomiast w drugim i trzecim trymestrze oraz u kobiet karmiących wymagana jest ostrożność i indywidualna ocena korzyści i ryzyka.
alfa-escyna, błona śluzowa, drugi i trzeci trymestr ciąży, dysfagia, heparyna, infekcja skórna, karmienie piersią, łagodne zaburzenie czynności nerek, martwica skóry, napromienianie skóry, niewydolność nerek, otwarta rana, pierwszy trymestr ciąży, przewlekła choroba nerek, radioterapia, salicylan dwuetyloaminy, salicylany, skłonność do alergii, zaburzenie krzepnięcia krwi, zmiana zapalna - Leksykon substancji czynnych
Octan glatirameru – Działania niepożądane
Octan glatirameru, stosowany w dawkach 20 mg/ml oraz 40 mg/ml (Copaxone), charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, z dominującymi reakcjami miejscowymi w miejscu wstrzyknięcia, które występują u 70% pacjentów w porównaniu do 37% w grupie placebo. Najczęstsze objawy to rumień, ból, stwardnienie tkanek, świąd, obrzęk oraz zapalenie, z rzadszymi, ale poważnymi powikłaniami jak lipoatrofia i martwica skóry. Ponadto, u 31% pacjentów obserwuje się reakcje ogólnoustrojowe bezpośrednio po iniekcji, takie jak rozszerzenie naczyń (uderzenia gorąca), ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca i częstoskurcz, które mogą imitować ostre stany kardiologiczne i wymagać różnicowania diagnostycznego, zwłaszcza u osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Dane pochodzą z czterech badań klinicznych obejmujących łącznie ponad 1000 pacjentów z RRMS oraz wysokim ryzykiem rozwoju CDMS, obserwowanych do 36 miesięcy.
ból w klatce piersiowej, choroba układu sercowo-naczyniowego, Copaxone, częstoskurcz, duszność, kołatanie serca, kontrola dermatologiczna, lipoatrofia, martwica skóry, nawracająca postać stwardnienia rozsianego, octan glatirameru, reakcja alergiczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja systemowa, rozszerzenie naczyń, RRMS, rumień, stan zapalny, stwardnienie rozsiane, stwardnienie tkanek, uderzenie gorąca, węzeł chłonny, zakażenie wtórne, zanik tkanki tłuszczowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fraxiparine 2850 j.m. a.Xa/0,3 ml
Fraxiparine (nadroparyna wapniowa) jest lekiem przeciwzakrzepowym, którego najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia o różnej lokalizacji, występujące bardzo często (≥1/10), w tym poważne krwiaki rdzeniowe. Rzadko (≥1/10,000 do <1/1000) może powodować małopłytkowość, w tym heparynowo-zależną, oraz trombocytozę, co wymaga monitorowania liczby płytek krwi. Bardzo rzadko (<1/10,000) obserwuje się eozynofilię, reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, reakcje skórne, reakcje rzekomo-anafilaktyczne), przemijającą hiperkaliemię związaną z hamowaniem wydzielania aldosteronu, priapizm oraz martwicę skóry w miejscu wstrzyknięcia. Często (≥1/100 do <1/10) występuje przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz, a bardzo często (≥1/10) małe krwiaki i reakcje miejscowe w miejscu podania.
aminotransferaza, ból głowy, eozynofilia, hiperkaliemia, krwiak, krwiak rdzeniowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, martwica skóry, mechanizm działania, migrena, nadroparyna wapniowa, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanki miękkiej, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, priapizm, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień, świąd, trombocytoza, układ krzepnięcia, wysypka, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zwapnienie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Norepinephrine Sopharma 1 mg/ml
Norepinephrine Sopharma to koncentrat norepinefryny (1 mg/ml) do sporządzania roztworu do infuzji dożylnej, który po rozcieńczeniu (2 ml leku do 48 ml rozcieńczalnika) daje stężenie 40 μg/ml norepinefryny. Dawkowanie należy indywidualizować, monitorując głównie ciśnienie tętnicze. Początkowa prędkość infuzji wynosi 10-20 ml/godz. (0,16-0,32 ml/min), co odpowiada dawce 0,4-0,8 mg/godz. norepinefryny. Celem terapii jest utrzymanie ciśnienia skurczowego 100-120 mm Hg lub średniego ciśnienia tętniczego powyżej 80 mm Hg. Szczegółowe dawkowanie zależy od masy ciała i wynosi od 0,05 do 1 μg/kg/min, co przekłada się na prędkość infuzji od 3,75 do 135 ml/h dla pacjentów o masie 50-90 kg. Infuzję należy prowadzić za pomocą pompy infuzyjnej, preferencyjnie przez centralny cewnik żylny, z zachowaniem ścisłego monitorowania stanu pacjenta.
centralny cewnik żylny, choroba Buergera, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzycowe zapalenie naczyń, infuzja, koncentrat do sporządzania roztworu, martwica skóry, miażdżyca tętnic, monitorowanie pacjenta, niedociśnienie, norepinefryna, perfuzja tkanek, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, skurcz naczyń krwionośnych, średnie ciśnienie tętnicze, wlew dożylny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zgorzel, żyła przedłokciowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Crusia
Enoksaparyna sodowa (Crusia) wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania i monitorowania ze względu na ryzyko powikłań, takich jak małopłytkowość indukowana heparyną (HIT) oraz krwawienia. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się oznaczenie liczby płytek krwi i jej regularne monitorowanie, szczególnie u pacjentów po operacjach kardiochirurgicznych, z chorobami nowotworowymi lub z liczbą płytek poniżej 80 G/l. W przypadku spadku liczby płytek o 30-50% lub wystąpienia objawów klinicznych sugerujących HIT, leczenie należy natychmiast przerwać i zastosować alternatywne metody przeciwzakrzepowe. Enoksaparyny nie należy stosować u pacjentów z immunologiczną małopłytkowością poheparynową w ciągu ostatnich 100 dni lub z obecnością przeciwciał krążących. Ponadto, ze względu na ryzyko krwiaków okołordzeniowych, znieczulenia podpajęczynówkowe i zewnątrzoponowe są przeciwwskazane w ciągu 24 godzin po podaniu dawki terapeutycznej enoksaparyny, a u pacjentów z klirensem kreatyniny 15-30 ml/min wymagana jest szczególna ostrożność.
agregacja płytek, aktywność anty-Xa, choroba wrzodowa żołądka, choroba zakrzepowo-zatorowa, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krzepnięcia po aktywacji, dławica piersiowa, enoksaparyna sodowa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, małopłytkowość poheparynowa, małopłytkowość poheparynowa immunologiczna, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, nakłucie lędźwiowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zakaźne zapalenie wsierdzia, przezskórna interwencja wieńcowa, retinopatia cukrzycowa, sztuczna zastawka serca, udar niedokrwienny, zakrzepica zastawki, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe