napad padaczkowy płata czołowego

Napad padaczkowy płata czołowego to rodzaj napadu częściowego (ogniskowego), który rozpoczyna się w obrębie kory płata czołowego mózgu. Napady te charakteryzują się złożoną symptomatologią, obejmującą zarówno objawy ruchowe, jak i pozaruchowe, co wynika z różnorodnych funkcji płata czołowego.

Charakterystyczne dla napadów czołowych są gwałtowne, często asymetryczne ruchy kończyn, postawy dystoniczne, automatyzmy ruchowe oraz wokalizacje. Mogą występować również zaburzenia mowy, nietypowe zachowania motoryczne oraz tzw. „fencing position” (pozycja szermierza). W przeciwieństwie do napadów skroniowych, napady czołowe często występują podczas snu, są krótsze (zazwyczaj poniżej 1 minuty) i mogą się szybko wtórnie uogólniać.

Diagnostyka napadów czołowych opiera się na badaniu EEG (choć zapis międzynapadowy może być prawidłowy), badaniach neuroobrazowych (MRI mózgu) oraz wideo-EEG. Leczenie obejmuje farmakoterapię przeciwpadaczkową, a w przypadkach lekoopornych rozważa się leczenie operacyjne. Prawidłowa identyfikacja tego typu napadów jest kluczowa dla właściwego postępowania terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl