objętość względna dystrybucji

Objętość względna dystrybucji (Vd) to parametr farmakokinetyczny, który określa stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu. Jest to teoretyczna objętość płynu, w której lek musiałby być równomiernie rozpuszczony, aby osiągnąć takie samo stężenie jak w osoczu.

Wartość objętości względnej dystrybucji pozwala ocenić, w jakim stopniu lek przenika do tkanek poza układem naczyniowym. Wysoka wartość Vd (>0,7 l/kg) sugeruje, że lek silnie wiąże się z tkankami, natomiast niska wartość (<0,2 l/kg) wskazuje na pozostawanie leku głównie w przestrzeni naczyniowej. Parametr ten jest kluczowy przy ustalaniu dawkowania, szczególnie dawki nasycającej.

Objętość dystrybucji może ulegać zmianie w różnych stanach patologicznych, takich jak niewydolność nerek, wątroby, ciąża czy podeszły wiek. Wpływ na nią mają również właściwości fizykochemiczne leku, w tym lipofilność, stopień jonizacji oraz zdolność do wiązania z białkami osocza i tkanek. Znajomość Vd jest niezbędna dla efektywnej i bezpiecznej farmakoterapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mononit 60 Retard 60 mg

Izosorbidu monoazotan, substancja czynna preparatu Mononit w dawkach 60 mg i 100 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90-100%) oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, co skutkuje początkiem działania już po około 20 minutach. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1 godzinie, a efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 8-10 godzin, co umożliwia wygodne dawkowanie dzięki formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~4%) oraz objętość dystrybucji około 0,62 l/kg masy ciała, co wskazuje na dobrą dystrybucję w organizmie. Okres półtrwania izosorbidu monoazotanu wynosi 4-5 godzin, co sprzyja stabilnemu utrzymaniu stężeń terapeutycznych.
biodostępność, denitryfikacja, droga eliminacji, efekt pierwszego przejścia, izosorbidu monoazotan, maksymalne stężenie substancji czynnej, metabolit nieaktywny, Mononit, Mononit Retard, objętość względna dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mononit 100 Retard 100 mg

Izosorbidu monoazotan, substancja czynna leku Mononit 100 Retard w dawce 100 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą 90-100%, co wskazuje na niemal całkowite wchłanianie do krążenia ogólnego. Lek wykazuje szybki początek działania, około 20 minut po podaniu, a efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 8-10 godzin. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1 godzinie (Tmax). Izosorbidu monoazotan wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (około 4%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 0,62 l/kg masy ciała, co świadczy o umiarkowanej dystrybucji w tkankach. Okres półtrwania leku w surowicy krwi wynosi 4-5 godzin, co determinuje schemat dawkowania.
biodostępność substancji czynnej, biotransformacja, denitryfikacja, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, izosorbid, izosorbidu monoazotan, maksymalne stężenie w surowicy, Mononit 100 Retard, objętość względna dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, stężenie terapeutyczne, tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem

objętość względna dystrybucji

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Mononit 60 Retard 60 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Mononit 100 Retard 100 mg